Strona · s. 3strona oryginału ↗
SZEWCY BEZ BUTÓW – KRYMINALNA HISTORIA NIEBEZ MORAŁU
Слово Просвіти, №02 за 2002 рік
Zakończenie. Początek w numerach 36, 38 z 2001 roku. To, co przez pięć lat i do dnia dzisiejszego obserwujemy w spółce akcyjnej „Sławutycz” — to typowy przekrój zjawiska, które jest charakterystyczne dla całej sfery produkcji na Ukrainie, a mianowicie: próba tej samej skorumpowanej komunistycznej nomenklatury, by po cichu zagarnąć w swoje drapieżne ręce mienie zbiorowe pracujących. A żeby zrealizować ten zamiar, trzeba usunąć prawowitych właścicieli za pomocą elementów kryminalnych. 6. KTO JEST GŁÓWNYM FIGURANTEM? Sprawa karna z oskarżenia byłego „prezydenta” SA „Sławutycz”, która „urosła” do kilkunastu tomów, została już rozpatrzona w procesie sądowym i figurant otrzymał wyrok pozbawienia wolności. Jednak czy skazany R. Papian jest w rzeczywistości głównym figurantem w szeroko zakrojonej, systemowej aferze (lub, jeśli chcecie, systemie afer), w którą wciągnięto także SA „Sławutycz”? Czy mógłby on tak otwarcie i bezczelnie dopuszczać się licznych naruszeń prawa, gdyby on i jego „wspólnicy” nie mieli niezawodnej ochrony z góry, czyli, wyrażając się kryminalno-reformatorsko, — „dachu” nad sobą? Przy czym dachu bardzo potężnego. Na tyle potężnego, że sędzia M. Nowikow ze stołecznego Sądu Arbitrażowego dołączył do sprawy o upadłość „Sławutycza” roszczenia, które nie tylko są ewidentnie wyssane z palca, ale i wprost sprzeczne z ukraińskim ustawodawstwem. Sądźcie sami. Już po tym, jak nowo wybrany zarząd SA ustalił pełny obraz oszustwa, sporządził listę wszystkich wierzycieli i dłużników, a śledztwo w sprawie R. Papiana zbliżało się do końca, na scenie wydarzeń pojawia się partner R. Papiana z Sankt Petersburga A. Chaczikjan, który żąda od „Sławutycza” 1,9 mln hrywien zmyślonego długu, dodając do „długu” odsetki w wysokości 180%! Do tych roszczeń dołącza się cały plik sfałszowanych dokumentów. A tydzień po tym, jak sędzia arbitrażowy M. Nowikow z zadziwiającą operatywnością przyjął te dokumenty do sprawy o upadłość „Sławutycza” (tego samego dnia, w którym zostały zarejestrowane w kancelarii sądu), w tymże Sądzie Arbitrażowym pojawia się przedstawiciel petersburskiej spółki z o.o. „Złoty Krzyż” O. W. Murawjow, który w dodatku do wyżej wymienionego oszukańczego pakietu „dokumentów” składa sędziemu M. Nowikowowi jeszcze takie interesujące wyjaśnienie: „...została zawarta umowa nr 35 z 22 sierpnia 1996 roku, zobowiązania z której SA „Sławutycz” wykonało nie w pełni i w nienależyty sposób. Strony wspomnianej umowy znajdują się w krajach, które przestrzegają Umowy o trybie rozstrzygania sporów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podpisanej 20 marca 1992 roku przez kraje członkowskie WNP. Art. 11 pkt „e” wspomnianej Umowy przewiduje, że prawa i obowiązki stron mogą być określane umową stron i mieć pierwszeństwo przed ustawodawstwem krajowym” (wyróżnienie moje — J. G.). Chciałoby się przy tej okazji jeszcze raz zapytać naszych dzielnych ustawodawców, czy wiedzą oni o tym, że sądy arbitrażowe naszego państwa przyjmują do rozpatrzenia roszczenia z Rosji wobec podmiotów naszej gospodarki na sumy w milionach dolarów, z powołaniem się na ponadpaństwowe normy prawne, przyjęte w Moskwie prawie dziesięć lat temu, czyli trzy miesiące po tym, jak naród ukraiński zagłosował w referendum za swoją niepodległością?! Czyż nie widzimy w działalności sądów i sędziów śladu tego samego „dachu”, który zapewnia działalność papianów? I czy nie umoczył w tej ważnej sprawie swojego palca nasz gwarant, jeśli w całej Ukrainie, praktycznie w każdej spółce akcyjnej, pod czujnym okiem odpowiedniego administratora państwowego tak samo pracuje pod „dachem” swój figurant? A zatem nie tylko na smutnym doświadczeniu jednego „Sławutycza” można napisać podręcznik z kuczmonomiki pod tytułem „Metody tworzenia i wzbogacania nowej skryminalizowanej elity w procesie państwowego oszustwa pod hasłami reformowania gospodarczego”. 7. SPRAWA RATOWANIA TONĄCYCH... Nikt nie tonął. Bo wtedy, w 1999 roku, sprawy w fabryce rozwijały się ogólnie pozytywnie. Pomimo tego, że strona władzno-administracyjna, zamiast pomagać akcjonariuszom, okresowo wyrzucała na arenę tego „cyrku” nowe „numery”, produkcja powolutku funkcjonowała kosztem rozwoju małych przedsiębiorstw, które wytwarzały dobre obuwie, a zarząd „Sławutycza” stopniowo rozliczał się z długami. Od czasu do czasu różne organy państwowe i instytucje próbowały „przyczepić się” do działalności fabryki, ale zarząd SA działał otwarcie i przejrzyście, w pełnej zgodzie z wyznaczoną przez administratorów państwowych komisją likwidacyjną i zgodnie z prawem. To była niełatwa, żmudna, niewdzięczna praca, w której władza zawsze ma przewagę. Akcjonariusze zaskarżali bezpodstawne roszczenia wierzycielskie, odzyskiwali dla fabryki długi dłużników, remontowali budynki i infrastrukturę. Kiedy wiosną 1999 roku akcjonariusze podsumowali wstępny bilans, okazało się, że pozostałość długu na sumę 384,8 tys. hrywien (w tym 205,8 tys. hrywien niewypłaconych pensji) w pełni pokrywa się częścią aktywów fabryki: 104 tys. hrywien na rachunku rozliczeniowym, 24 000 par obuwia na sumę ponad 300 tys. hrywien, 16 ton produktów żywnościowych w magazynie. Oto taki „bankrut”. Czyli w rzeczywistości nie było żadnej upadłości. Było tylko wielkie pragnienie urzędników-kuczmistów, by zagarnąć w swoje zachłanne ręce łakomy kąsek własności pracujących. A „Sławutycz” mimo wszystko żyje! W ciągu dwóch lat oficjalnej upadłości przedsiębiorstwa zarząd SA zachował w stanie roboczym produkcję, całą infrastrukturę okołoprodukcyjną i socjalną fabryki i na stan z marca 2000 roku był w pełnej gotowości do wprowadzenia przedsiębiorstwa w pełnowartościowy tryb, którego pierwsza kolejka na 600 miejsc pracy tylko czekała na odpowiedni moment. Do tego trzeba było tylko zakończyć niektóre formalności komisji likwidacyjnej i otrzymać kredyt na środki obrotowe. Byli już nawet zamawiający, którzy czekali na podpisanie kontraktu na wytworzenie pierwszych partii obuwia. Czas płynął. Zarząd borykał się w sądowo-arbitrażowych sieciach władzy, a szeregowi akcjonariusze — zwłaszcza ludzie starszego wieku — czasami zaglądali do fabryki: „Kiedy już zaczniemy pracować? Nie ma za co żyć!”. Ludzie nie rozumieli sytuacji: „Jak to możliwe? Wygraliśmy na zebraniu, chcemy pracować, są miejsca pracy, są nabywcy naszych produktów, a fabryka stoi!”. Ludzie nie rozumieli, dlaczego to, zgodnie z Ustawą „O upadłości”, nie prezes zarządu SA, a przewodniczący komisji likwidacyjnej (sama nazwa której jest ewidentnie absurdalna, bo o jakiej likwidacji tutaj może być mowa?!) ma podpisywać wniosek o pomoc materialną, na przykład na pogrzeb weterana fabryki, a do tego jeszcze za decyzją zebrania wierzycieli, z którymi już fabryka w pełni się rozliczyła? Nagle (znowu nagle?) nasza dzielna Rada Najwyższa przyjmuje Ustawę — a gwarant pod- Walentyna Kantur — prezes zarządu SA „Sławutycz”
pisuje bez żadnego weta — „O przywróceniu wypłacalności przedsiębiorstw” (faktycznie nowa ustawa o upadłości). Wydawałoby się, że zgodnie z nazwą ustawy jej cel pokrywa się z celem akcjonariuszy. Co więcej, cel ten został już praktycznie osiągnięty, gdyż wypłacalność „Sławutycza” została przywrócona, trzeba zamknąć proces upadłościowy końcowym bilansem likwidacyjnym i uruchomić przedsiębiorstwo w normalną eksploatację. A gdzie tam! Bo w nowej ustawie przewidziano, że kierownikiem przedsiębiorstwa-bankruta mianuje się zarządcę komisarycznego (zarządcę w imieniu i z polecenia państwowych administratorów) — takiego sobie księcia-monopolistę, który automatycznie zwalnia kierownictwo przedsiębiorstwa, czyli w istocie likwiduje zarząd spółki akcyjnej, a zatem i samą spółkę akcyjną. 8. CZY TYLKO SOWIECKA MENTALNOŚĆ JEST PRZYCZYNĄ? Słowo mentalność oznacza sposób myślenia. A sposób myślenia i struktura myślenia zależą nie tylko od wykształcenia i poinformowania konkretnego człowieka, ale także od jego dziedziczności genetycznej i emocjonalnego doświadczenia życiowego — kto miał czego więcej: radości czy smutku. Genetyka? Wiadomo, jaka może być genetyka po wielkich głodach, rozstrzeliwaniach najlepszych jednostek i nędznym życiu całego narodu przez kilka pokoleń. Radość? Skąd ma się wziąć, kiedy nawet teraz, po epoce „żelaznej kurtyny” i ciągłego strachu przed KGB, ludzie wciąż boją się urzędnika i są gotowi oddać mu ostatnie w formie łapówki, byle tylko „pomógł”. Obywatelom Ukrainy bardzo brakuje poczucia własnej godności i szacunku do samego siebie, a stąd brakuje prawdziwego szacunku do tych, którzy na to zasługują. Zamiast samoponiżającego się przypochlebiania chamom, dawno trzeba nabrać szlachetnego szacunku do siebie i pogardy dla tych, którzy żyją kłamstwem i hipokryzją. Bo tylko w takich warunkach może istnieć prawdziwy patriotyzm i tylko wtedy Ukraina może zachować niepodległość. Niestety, prawda o marności przestraszonego i bezmyślnego narodu jest dobrze znana władzom administracyjnym i ich oligarchicznemu otoczeniu. Dobrze wiadomo, że oszukać można tylko słabeuszy, tylko tych, którzy sami dadzą się oszukać. Dlatego, kiedy stało się wiadomo, że fabryka, która znajduje się w centrum stolicy w pięknym ro- z
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
