Strona · s. 3strona oryginału ↗
OKSANA BIŁOZIR: „WSZYSTKO, CO SIĘ Z NAMI DZIEJE, JEST NASZĄ INICJATYWĄ WOBEC BOGA”
Слово Просвіти, №02 за 2004 рік
— Oksano, na jakich filarach opiera się Twoje życie? — Chcecie spojrzeć na filozoficzny przekrój mojego życia? Niestety, żyjemy w takim społeczeństwie, że nie każdy zastanawia się nad tym, kim jest, po co przyszedł na tę ziemię, jak wypełnił swoją misję. Dla mnie niezwykle ważne jest, by nie zdradzać priorytetów, które w istocie stanowią moje jestestwo, które, na szczęście, nie tylko świadomie, ale i na poziomie podświadomości kontroluje mnie przy podejmowaniu tych czy innych decyzji. To znaczy, że wewnętrznie stale słyszę pytania-wskazówki: jakiego jestem rodu i plemienia, dlaczego, powiedzmy, stan mojego państwa, mojej kultury narodowej jest właśnie taki, co mogę zrobić, aby naprawić sytuację?.. Główny zaś cel, który zrósł się z moim credo, polega na tym, by czynić bliźnich szczęśliwymi. Jasna sprawa, że do priorytetów należy rodzina, ponieważ jest ona pierwotna. Klimat rodziny przenosimy również do społeczeństwa i w tym klimacie, ogólnie rzecz biorąc, społeczeństwo żyje. Nie na darmo Arystoteles powiedział kiedyś, że rodzina to cegiełka państwa. I jeśli dzisiaj przyjrzymy się konkretnej rodzinie i przeanalizujemy dane socjologiczne (a odzwierciedlają one przerażający stan rzeczy), to zobaczymy: rodzina się niszczy, niszczą się więzi międzypokoleniowe. Bardzo mnie to boli, a moje jestestwo woła i pyta: czy w pełni wykorzystałam te możliwości, które dało mi życie. Tym bardziej, że faktycznie jestem jednym z przykładów. Tak, komuś podobają się moje osiągnięcia, moja praca, komuś nie, ale to, jakby nie patrzeć, pozytywny przykład, według którego można weryfikować swoje życie. To znaczy, moja osobowość, moje życie, moja praca, mój przykład dają ludziom możliwość uświadomienia sobie swojego „Ja”. Obecnie żyjemy na takim etapie, kiedy już i społeczeństwo w całości dochodzi do uświadomienia sobie tego, kim jesteśmy, jaka jest nasza perspektywa i czy mamy prawo odebrać tę perspektywę naszym dzieciom. Postawę obywatelską powinno deklarować niezależne państwo. Spójrzmy więc na Ukrainę w kontekście państw światowych: czy jesteśmy dzisiaj tym państwem, które stało się równoprawnym podmiotem światowej cywilizacji, stosunków międzynarodowych? Nie. Nasze problemy biorą się stąd, że nie mamy dzisiaj państwa narodowego. Na to również są subiektywne przyczyny, ponieważ był okres, kiedy nasza elita, która z elity humanistycznej nagle stała się polityczną, przestraszyła się przejęcia władzy — miała możliwości, w pewnym odcinku czasu mogła to zrobić, ale!.. Ta elita została uformowana w czasach radzieckich, nad nią na poziomie podświadomości ciążyła subordynacja. Oprócz tego, ukraiński Nasza gościni, Ludowa artystka Ukrainy Oksana Biłozir — deputowana ludowa Rady Najwyższej ostatniej kadencji (frakcja „Nasza Ukraina”). humanizm mamy zakodowany genetycznie. Wiecie, na czym on polega? „Czy mam prawo to zrobić?” Nie powinniśmy byli w tamtej chwili się wahać. Lider humanistyczny powinien był zdecydowanie wydać sobie wewnętrzny rozkaz: „Przejmuję władzę”. A dalej: „Dowiem się, jak i co robić, nauczę się. Jeśli nie będę w stanie się nauczyć (wszystkiego wiedzieć nie sposób), wezmę kogoś takiego ze swoich szeregów, kto zna się na tym lepiej ode mnie, i razem to zrobimy”. — W piosenkarce Oksanie Biłozir obecnie wyraźnie przeważa polityk… — Wiecie, jestem kobietą. Obecnie jest to bardzo aktualne: miejsce kobiety i miejsce mężczyzny. Widzimy, że przez wszystkie te lata Ukraina kierowana jest tylko męską polityką. Polityka kobieca jest absolutnie inna. Jeśli rozgraniczyć i przyjrzeć się, to różnica jest uwarunkowana psychologią. Kobieta przychodzi na ziemię, aby dawać: urodzić dziecko, wychować i zachować rodzinę; kobieta oddaje swoją pracę dla dobra i zdrowia bliźnich. Po co przyszedł mężczyzna? Po to, by brać od życia: zdobyć żonę, która mogłaby zorganizować mu zaplecze; zdobyć pieniądze, władzę. To znaczy, że jest wojownikiem. W języku rosyjskim jest takie precyzyjne słowo: „dobytczik”. W języku ukraińskim nie ma tak ostrej definicji — zadziałał ukraiński humanizm. Takiego słowa nie wymyślono, ponieważ Ukraina zawsze była państwem matriarchalnym. Tak więc, kobieta przyszła na ten świat, aby dawać, oczywiście, ma zupełnie inną psychologię. Mężczyzna-polityk w pierwszej kolejności widzi swoich konkurentów i stosuje walkę. Zwycięstwo nad konkurentami jest realizacją jego celu. Dla kobiety ważny jest zupełnie inny rezultat: dobry mikroklimat, zdrowe, najedzone, czyste dzieci i zadbany mąż — i to wszystko przenosi się do polityki. Dla kobiety ważna nie jest liczba pokonanych konkurentów, a jakość bieżącej pracy; podniesienie dobrobytu społeczeństwa jest celem końcowym. I dlatego chcę podkreślić: wiele problemów na Ukrainie nie jest rozwiązanych dlatego, że my, kobiety, nie do końca wywiązujemy się z tworzenia swojego państwa. Z jakiegoś powodu zamykamy się tylko w rodzinie. Nawet kiedy rodzina żyje poniżej granicy ubóstwa, kobieta i tak dorabia w trzech pracach, wyciska z siebie maksymalnie wszystkie siły, a nie kieruje swojego potencjału na to, by wyjść poza ramy rodziny, podnieść swój głos przeciwko niesprawiedliwości: zacząć zaprowadzać porządek w społeczeństwie. — Jesteś kobietą, która śpiewa, jesteś kobietą-politykiem, jesteś profesorem: wykładasz i kierujesz katedrą na Narodowym Uniwersytecie Kultury i Sztuki. A gdzie czas na rodzinę i miłość? — To wszystko jest jedno i to samo. Nie potrafię rozgraniczyć swojego miejsca pracy, domu, hobby, miejsc, gdzie kontaktuję się z przyjaciółmi — to wszystko jeden strumień mojej życiowej energii! I ten strumień życiowej energii mieści wszystko, co kocham. To znaczy, wszystko to jest jednym zjawiskiem — moim każdychwilowym życiem, w którym kluczowe miejsce zajmuje rodzina. Stworzony w niej mikroklimat służy temu, bym mogła więcej energii skierować na to, co kocham — na moją pracę, przyjaciół, hobby,
na wszystko to, od czego zależy moja rodzina. — Kogo widzi Pani w fotelu prezydenta? — To niewdzięczna sprawa: mówić dzisiaj, kto zostanie następnym prezydentem. Łatwiej mi powiedzieć, jakiego prezydenta potrzebuje Ukraina. Pracuję w frakcji parlamentarnej „Nasza Ukraina” i dlatego poszłam pracować w tę siłę polityczną, że ona wyraźnie uświadamia sobie stan rzeczy. Choć było wiele zarzutów: „Po co ci to? Masz najwyższe tytuły, masz dobry pozytywny wizerunek, szanują cię słuchacze, jesteś samowystarczalna…” Rzeczywiście, praca parlamentarna zabiera wiele sił i czasu, to kolosalna odpowiedzialność. Ale wybrałam siłę polityczną właśnie Wiktora Juszczenki, dlatego że on jest humanistą. Trzecie tysiąclecie uważa się za epokę humanizmu. Proszę spojrzeć, jak dzisiaj formują się państwa. Jeśli wcześniej były zurbanizowane społeczeństwa-konglomeraty, kraje-imperia, to dzisiaj widzimy: Niemcy — to Niemcy, mają państwo narodowe, Francja — to państwo narodowe itd. Czyli narody bronią swoich interesów narodowych. Dzisiaj jest epoka humanizmu, gdzie każda narodowość, której Pan Bóg dał możliwość rozwijać się na naszej Ziemi, chce się unifikować i mówi: „Ja — to nie wszyscy, a Ja — to Ja”. W epoce humanizmu właśnie taki człowiek powinien i na Ukrainie uformować się i zostać liderem, żebyśmy zharmonizowali się z tą światową tendencją. Słyszymy: demokracja. Czym jest demokracja? To wtedy, gdy w centrum wszystkiego jest człowiek. Główną rzeczą jest ochrona jego praw, interesów każdego z osobna. Czy działa u nas taka formuła? Nie. Znaczy to, że musimy doprowadzić do władzy humanistę, który by to rozumiał: człowiek — w centrum świata, w centrum Ukrainy, zwykły człowiek. W pierwszej kolejności trzeba zapewnić prawa człowieka, a potem powiedzieć: a oto i twoje obowiązki. Trzeba chronić humanizm, gromadzić, bronić, wzbogacać, żeby dumnie wymawiać: jestem Ukraińcem, moje państwo — to Ukraina. — W jaki sposób Pani to wciela w życie w parlamencie? — Jestem deputowaną ludową faktycznie półtora roku i swoje słowo jeszcze pełnym głosem nie
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
