Strona · s. 7strona oryginału ↗
NOSICIEL ŻYCIA — ZNANY
Слово Просвіти, №02 за 2004 рік
Ołeksandr Hołownow już zapisał się w historii. Przede wszystkim — w historii filozofii. Jego książka „Końcowy Wszechświat” („Koniecznaja Wsielennaja”) to wydarzenie nieprzeciętne. I to nie tylko dlatego, że autor stworzył żywą, momentami porywającą opowieść o istocie życia (w podtytule — „Trzy tajemnice Wszechświata: Budowa świata. Życie. Rozum”), ale także ze względu na konstruktywną logikę i systematyczną spójność wywodu. W książce czytelnik znajdzie nie tylko oryginalną krytykę „powszechnie znanych” rzeczy i utrwalonych koncepcji naukowych, które już „zabetonowały” fundamenty wielu dziedzin wiedzy, ale i twierdzenia wywołujące emocje w szerokim zakresie — od zachwytu po oburzenie. O. Hołownow pracował niegdyś jako konstruktor w słynnym OKB O. K. Antonowa i dlatego wzbogacony doświadczeniem lot jego myśli kusi czytelnika nie tylko zewnętrzną atrakcyjnością. Prezentując tutaj niektóre fragmenty 342-stronicowej publikacji, mogę również wyrazić ubolewanie, że szanowny autor, kijowianin, świadomy swojej przynależności do Uświadomienia Nowego Czasu (jeśli chcecie — Czasu Przywrócenia Sprawiedliwości), wydał swoją pracę w stolicy Ukrainy w języku rosyjskim. A do tego dochodzi kategoryczność twierdzeń autora, który, zdaje się, nie dopuszcza żadnych wątpliwości… W końcu oceńcie sami: Str. 49. „Każda idea z pewną dozą pozorności (całkiem małą) może być przedstawiona jako fala eteryczna o określonej częstotliwości; przy tym jej źródło można wyobrazić sobie jako nadajnik radiowy, a każdego, na kogo liczy źródło idei, — jako odbiornik radiowy. I cały proces rozpowszechniania idei, ich wdrażania, przekonywania — jest analogiczny do procesu radiodyfuzji: odbiornik usłyszy komunikat od nadajnika tylko w tym przypadku, gdy własna częstotliwość odbiornika będzie odpowiadać częstotliwości, na której nadaje nadajnik radiowy. Niech nawet eter będzie przepełniony wspaniałą muzyką, ale nasz odbiornik nawet o niej nie wie, odbierając jedynie prymitywną pop-muzykę, ponieważ jest nastrojony właśnie na jej częstotliwość nośną. Jednak nawet najprostszy odbiornik ma pokrętło lub dźwignię strojenia (w odróżnieniu od większości ludzi, którzy, zdaje się, zbudowani są jak przedpotopowe odbiorniki detektorowe, skazane na odbieranie tylko jednej jedynej częstotliwości)”. Str. 235. „Jeśli chodzi o definicję życia jako „formy istnienia ciał białkowych”, to jest ona po pierwsze zbyt cząstkowa, funkcjonalna, przypomina definicję budynku mieszkalnego jako „formy istnienia zbioru cegieł”. Str. 236. „Duchowość — to wystarczająca, ale nie niezbędna jakość (cecha) życia. Mikrob — jest bezduchowy, mimo to jest żywy”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
