Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

OCZEKIWANIE NA ŚWIĄTECZNĄ BAJKĘ

Слово Просвіти, №02 за 2004 рік

NAGRODA MUZYCZNA Zbliża się Nowy Rok. Wieczór. Na podolskim nabrzeżu w rejonie modnego „Moda-baru” panuje ożywienie. Tłum dziennikarzy i innych „medialnych” osób przesuwa się po trapie na statek, który od dawna już nigdzie nie płynie… Analogie do felliniowskiego „A statek płynie” będą mi się nasuwać podczas tego długiego, hałaśliwego wydarzenia pod nazwą „Ukraińska nagroda muzyczna — 2003”. Tą nagrodą będziemy nagradzać artystów oraz firmy fonograficzne, które ich reprezentują, złotymi i platynowymi płytami na podstawie wyników legalnej sprzedaży CD i MC na terytorium Ukrainy. Dlaczego nagrody nie ustanowiono wcześniej? Przecież we wszystkich krajach europejskich podobna nagroda jest od dawna jedynym możliwym i niezawodnym instrumentem stymulacji oraz rozwoju show-biznesu. Odpowiedź jest prosta: w Europie Ukraina (a być może i Rosja) miała stabilną reputację największego (po Chinach) pirackiego kraju, w którym sektor legalnego rynku audio i wideo jest śmiesznie znikomy. Pod naciskiem międzynarodowych organizacji, które zajmują się ochroną własności intelektualnej, nasz parlament przyjmuje szereg ustaw skierowanych na zwalczanie piractwa audio. Publiczne akcje dla prasy i mediów, kiedy walec miażdży i niszczy kontrabandowe, odebrane piratom płyty, miały zademonstrować determinację państwa w walce z tym złem. Ale zło nie zostało pokonane, a jedynie zagnane w ciemny, ślepy zaułek. Ciekawe, ŚWIĄTECZNE SHOW Jakie powinno być święto? Błyszczące, baśniowe, iskrzące, podobne do szampana swoją złocistością i upojnością. Skosztowałeś święta — i nastrój staje się podniosło-beztroski. A póki ono zbiera się, by zawitać do każdego domu, gdzieś w głębi duszy żyje zdumiewające odczucie, że wraz z nim obowiązkowo przyjdzie tylko to, co najlepsze. Koncert Olgi Kriukowej, który odbył się w pałacu „Ukraina”, nie bez powodu nosi nazwę „Przeczucie Bożego Narodzenia”. Atmosfera oczekiwania na największe i najradośniejsze zimowe święto… Ta nazwa nie jest prosta, lecz ma podtekst. Boże Narodzenie to święto, na które czeka się przez cały rok. Przecież właśnie w tym dniu spełniają się najskrytsze pragnienia. Dlatego i jego przeczucie, niby niezauważalne, trwa przez wszystkie dwanaście miesięcy — wiosną, latem, jesienią. Bo wiara w cud, która rodzi się jeszcze w dzieciństwie, i tak pozostaje Zdjęcie G. Oborskiej jeszcze dzięki pojawieniu się na Ukrainie przedstawicielstw światowych i wiodących firm, tak zwanych „majorów”. Obecnie mamy oficjalnie reprezentowane „BMG”, „Universal”, „EMI”, „Sony”, „Music” — cztery z sześciu największych światowych „majorów”. I to o czymś świadczy. Przede wszystkim o pewnym stopniu zaufania ze strony Zachodu, a może i o jakiejś szansie danej chronicznie pirackiemu krajowi przez Zachód. I tę szansę trzeba wykorzystać. Oczywiście, jeśli chcemy pełnowartościowej integracji europejskiej, jeśli chcemy żyć że nawet deklaratywne środki przyniosły rezultat: płyt i kaset sprzedanych oficjalnie znacznie przybyło. I przybyło do tego stopnia, że nasze firmy fonograficzne zaczęły samodzielnie kontrolować sytuację na krajowym rynku audio, rywalizując przy tym z piratami. Równoległa agitacja telewizyjna i radiowa wspierająca legalny produkt stworzyła w świadomości kupującego negatywny wizerunek pirata, który okrada wszystkich wokół dla własnej kieszeni. Zatem krok po kroku biały sektor rynku rozszerzał się naszą stałą towarzyszką. Więc nawet samo oczekiwanie można zamienić w cudowne święto. „Przeczucie Bożego Narodzenia” Olgi Kriukowej to prawdziwy prezent dla miłośników muzyki, który tworzy jasny, świąteczny nastrój: przecież na koncercie było czego posłuchać i co zobaczyć. Olga jest uniwersalną wykonawczynią: przedstawicielką jazzowej szkoły wokalnej (dlatego potrafi przedstawić każdą piosenkę w ciekawej aranżacji), pięknie tańczy i śpiewając, nie odstaje od swojego baletu, sama jest prowadzącą swojego koncertu. Bez przesady — europejski poziom występu. Jeszcze jeden plus — dźwięk na żywo: zarówno śpiewu, jak i akompaniamentu instrumentalnego (grupa „Unity”) — żadnej „playbacku” czy „minusa”. Ustawić wysokiej jakości dźwięk na takim koncercie jest trudniej, ale czy mogą się równać przyjezdni zasłużeni w cywilizowanym układzie współrzędnych. Na ceremonii wręczenia nagród jako pierwszy wystąpił przedstawiciel potężnej Międzynarodowej Organizacji Ochrony Praw Autorskich (IFPI) Stefan Krawczyk. On (nie bez patosu) zwrócił uwagę obecnych na prawdziwie historyczny moment, który przeżywa nasz kraj: po raz pierwszy oficjalnie odnotowano u nas poważne wolumeny sprzedaży całkowicie legalnych produktów — zarówno krajowych, jak i pochodzenia zachodniego. I to jest zwycięstwo. Prawdziwe zwycięstwo kraju, któremu jeszcze wczoraj nigdzie na świecie po prostu nie ufano. Stefan Krawczyk z optymizmem patrzy w przyszłość, ponieważ mowa o nowym i ogromnym pod względem rozmiarów rynku audio, który właśnie teraz zamierza wejść w skład zachodnioeuropejskiej wspólnoty rynkowej. Rola koordynatora wysiłków obu stron będzie przypadać, rzecz jasna, organizacji, którą właściwie Stefan tutaj reprezentuje. Jednak historyczny moment pod nazwą „Ukraińska nagroda muzyczna — 2003” poprzedziła kuriozalna kolizja. Pewnego pięknego dnia kijowska firma „COMP-Music” (przedstawiciel „EMI”) ogłosiła, że album „Dzikie tańce” Rusłany został sprzedany w liczbie 100 tysięcy egzemplarzy. A to, według norm IFPI, kwalifikuje się na „Platynową płytę”. Rzeczywiście, IFPI określiło, że na te- mistrzowie wykonawstwa fonograficznego z energią śpiewu na żywo. Repertuar koncertowy przypominał worek Świętego Mikołaja — muzyczne niespodzianki znalazły się dla przedstawicieli różnych kategorii wiekowych. Dla młodzieży — modne rytmy, które zmuszają do niespokojnego wiercenia się w fotelu. A tym, którzy mają więcej lat, przyjemnie powspominać przy nieśmiertelnych, sprawdzonych przez czas hitach. „Parasolki z Cherbourga”, Aznavour, miks od „ABBA”, „Besame mucho”, „Kolorowe jarmarki”… Nieprzemijające piosenki o tym, co najważniejsze, które wywołują ciepłe wspomnienia. Szkoda tylko, że jazzu nie było… Zważywszy na dobór muzyczny, staje się jasne, że koncert okazał się wielojęzyczny — Olga śpiewała po ukraińsku, angielsku, francusku, hiszpańsku, polsku, rosyjsku. Co więcej, w wydarzeniu brali udział także zagraniczni goście — piosenkarz z Francji Philippe Vancleese i tancerz flamenco z Hiszpanii Ricardo Castro. Warstwa wideo wydarzenia również okazała się nasycona, jaskrawa, dynamiczna — nie pozwala się nudzić i pod względem treści w pełni odpowiada modnemu słowu „show”. Nie bez powodu głównym reżyserem wydarzenia został Wasyl Wowkun. Przestrzenne dekoracje, część centralna — w formie piramidy ze schodkami. Na dwóch ekranach przez cały czas zmieniają się obrazki ilustrujące każdą piosenkę. I zrozumiałe, że obecnie bez baletu ani rusz, więc każda piosenka ma też swój taneczny akompaniament. Do tego wszystkiego — fajerwerki prosto na scenie, a sama Olga pojawiła się dość efektownie — z wielkiego błysku. Trochę przedstawienia cyrkowego przy „Jarmarkach”. Przebieranie się w oszałamiające kostiumy. A pod koniec z sufitu zeszła wielka srebrzysta choinka… Przeczucie Bożego Narodzenia — jaskrawo-baśniowe, jak noworoczne błyskotki… Teraz wypadałoby tak samo uczcić wszystkie nasze zimowe święta — przeczucia zazwyczaj nie mylą… Kateryna TARCZEWSKA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn