Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

KUCZMA — PRZYSZŁY PREZYDENT?

Слово Просвіти, №02 за 2004 рік

BEZPOŚREDNIA WYPOWIEDŹ EDUKACJA ŻYWIOŁ Rysunek W. Wozniuka OCZEKIWANE z RANKINGI Bohdan HDAL wybierał go Wiec, musiał trzykrotnie opierać się i odmawiać proponowanego mu stanowiska. Lecz w końcu siłą wyprowadzano go na plac i ogłaszano swoim Atamanem. Oczywiście, dzisiaj wszystko może być inaczej i nikt nie będzie zmuszał Leonida Kuczmy. Lecz nie jest wykluczone, że w całej Ukrainie zostaną stworzone grupy inicjatywne, które zwrócą się do Leonida Kuczmy z prośbą o wysunięcie swojej kandydatury w wyborach w 2004 roku. A on powie: „Naród prosi, wtedy nie mam prawa odmówić”! Po wniosku Sądu Konstytucyjnego Ukrainy pojawia się wiele pytań. Na przykład w komentarzu kierownika programów naukowych Instytutu Otwartej Polityki Maksyma Strichy istnieje takie pytanie: na jakich podstawach Kuczma, którego pierwsza kadencja rozpoczęła się w 1999 roku, rządził państwem w latach 1994—1999, a zwłaszcza po 1996 roku, kiedy weszła w życie obecna Konstytucja Ukrainy. Jeśli trzymać się logiki decyzji Sądu Konstytucyjnego, przez cały ten czas Kuczma faktycznie był uzurpatorem władzy państwowej. A zatem, według słów Strichy, Prokurator Generalny Ukrainy ma wszelkie podstawy, by wszcząć przeciwko niemu sprawę karną za nielegalne przejęcie władzy. Przed odejściem od spraw państwowych i świętowaniem Nowego Roku, prezydent Leonid Kuczma otrzymał od Sądu Konstytucyjnego Ukrainy prezent, który zapewne poprawił mu nastrój, ale też nie zdziwił. Chodzi o ogłoszenie z ust sędziego-sprawozdawcy Wasyla Nimczenki wniosku Sądu Konstytucyjnego o tym, że Leonid Kuczma, zgodnie z Konstytucją Ukrainy, sprawował urząd Prezydenta przez jedną kadencję i ma pełne prawo kandydować po raz drugi (faktycznie trzeci). Zgodnie z werdyktem Sądu Konstytucyjnego, Leonid Kuczma zaczął zajmować najwyższe stanowisko państwowe od 1999 roku, wtedy, kiedy wybory prezydenckie odbywały się według obowiązującej Konstytucji Ukrainy z 1996 roku. Motywacja jest taka: w 1994 roku urzędujący Prezydent po raz pierwszy wybierany był na stanowisko prezydenckie według Radzieckiej Konstytucji z 1978 roku. Niezależnie od tego, jakie ograniczenia w niej istniały, po przyjęciu Konstytucji z 1996 roku Leonid Danyłowycz, według słów sędziów, po prostu „pełnił funkcje Prezydenta zgodnie z uprawnieniami określonymi w Konstytucji”, ale te funkcje nie były zaliczane jako oddzielna kadencja Prezydentury, bo od momentu wejścia w życie nowej Konstytucji do kolejnych wyborów 5 lat nie minęło. Dla powagi decyzji potwierdzono ją wnioskami 4 uczelni prawniczych: wydziału prawa Uniwersytetu Kijowskiego im. T. Szewczenki, Narodowej Akademii Prawniczej im. Jarosława Mądrego, Odeskiej Narodowej Akademii Prawniczej oraz Instytutu Państwa i Prawa im. Koreckiego Narodowej Akademii Nauk Ukrainy. Ta decyzja nie zdziwiła opinii publicznej, bo byłoby dziwne, gdyby praktycznie „kieszonkowy” Sąd Konstytucyjny wydał werdykt sprzeczny ze stanowiskiem Głowy państwa. Dlatego, mimo że Leonid Danyłowycz kilkakrotnie twierdził, że nie będzie kandydował na stanowisko Prezydenta w przyszłych wyborach, wciąż pojawiają się pewne wątpliwości co do tych zapewnień. Bo powtarza się już znana historia, podobna do dawnej tradycji kozackiej, kiedy na Siczy ataman koszowy, jak Szanowny Wasylu Hryhorowyczu! Czy pamięta Pan, kilka lat temu odbyliśmy z Panem przyjemną rozmowę. Był Pan obecny na zebraniu pisarzy i uznał za stosowne podejść do mnie i podziękować za syna, z którym przyszło Panu pracować w jednej instytucji (wtedy nie był Pan jeszcze ministrem edukacji). Pana zachwyt dotyczył zdobytej przez syna wiedzy, wychowania, uczciwości. Nie ukrywam, miło mi było słyszeć od Pana, osoby w tamtym czasie zupełnie mi nieznanej, taką pochwałę. A oto Panu za edukację dzisiejszej młodzieży szkolnej, niestety, podziękować nie mogę. I oto dlaczego. Ostatnio zdarzyło mi się spotkać z uczniem jednej ze szkół średnich obwodu zaporoskiego. Zobaczywszy moją bibliotekę, chłopak zainteresował się treścią poszczególnych wydań, biograficznymi informacjami o nieznanych mu autorach. Lecz oto wzrok jego zatrzymał się na czasopiśmie „Witchyzna” (Ojczyzna). Uczeń, który ukończył 9 klas szkoły średniej, zapytał nagle, co oznacza słowo „Witchyzna”, jak je rozumieć. Byłem zdziwiony. — Rodzice twoi, o ile wiem, to Ukraińcy, zatem i ty jesteś Ukraińcem. — Tak. — A szkoła, w której się uczyłeś, jest rosyjska? — Rosyjska. Trzęsienie ziemi w Iranie, niszcząc miasta i zabierając wiele istnień ludzkich, stało się pewnym otrzeźwieniem dla świętującego i przedświątecznego świata. Ukraina ze swojej strony wysłała swoją misję humanitarną i kontynuuje zbieranie pomocy humanitarnej dla poszkodowanych Irańczyków. Jak poinformował główny specjalista wydziału ochrony zdrowia zarządu medycznego Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Ołeksij BASZUK, zgodnie z postanowieniem Gabinetu Ministrów nr 2044 „O udzieleniu pomocy Islamskiej Republice Iranu”, przygotowano oddział w liczebności 100 osób (oraz 2 jednostki sprzętu), który już 27 grudnia 2003 roku był gotowy do wykonania misji humanitarnej. Pierwsza grupa ratowników (20 osób) wyleciała tego samego 27 grudnia, a następnego dnia samolotem Ił-76 dostarczono do Iranu nasz mobilny szpital — 60 medyków i 20 osób personelu obsługującego. Oprócz tego misja dostarczyła pomoc humanitarną, zebraną przez służby państwowe i organizacje społeczne (w pierwszej kolejności od Ministerstwa Obrony i Czerwonego Krzyża).

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn