Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

NIEZŁOMANE SKRZYDŁA SWIATŁANY KORONENKO

Слово Просвіти, №02 за 2011 рік

Natalia BUCZEL Napiszę o przyjaciółce. Piękna, szczera, dobra i utalentowana, z którą napisałyśmy już ponad tuzin piosenek. Z którą można porozmawiać o sekretach, o tym, czego czasem nawet samej sobie do końca nie opowiesz. A z nią wystarczy usiąść blisko, twarzą w twarz, i opowiedzieć o wszystkim, wiedząc, że zrozumie, doradzi i pocieszy. To tak jak o przyjaciółce. A jak o poetce? Jak oddać uczucie rozkwitłej gałązki jabłoni, kołysanej wiosennym wiatrem?.. Malujesz akwarelowy portret. Mój srebrny portret. Twoja ręka długo czaruje nad światem sztalug. Portret twój jest o mnie, lecz na portrecie nie ja. Tam ktoś wpatruje się w srebrzystą, lśniącą piękność. Artysto, stój. Zatrzymaj swój artystyczny lot! Wiem, że jestem niewdzięczna, ale chcę być sobą. Jej los zaczął się w mieście Fastów pewnego błogosławionego lata. Była wtedy jak ów „młody złoty mniszek”, który później wyrósł w jej wierszu. Kto wie, kiedy powstał pierwszy wers, ale Swietłana pisała wiersze zawsze. Biegała boso, chodziła do szkoły, rosła, piękniała. I pisała wiersze. Jechała do Kijowa, by wstąpić na uniwersytet imienia T. Szewczenki na wydział dziennikarstwa, zdawała sesje, chodziła na randki… I pisała wiersze. Dziwiła się, trzymając w rękach swoją pierwszą książkę: oto one, jej wiersze, już oddzielone od niej, a mimo to wciąż ciepłe i żywe… Potem będzie jeszcze wiele książek, zostanie laureatką wielu nagród literackich, lecz ta — najpierwsza — książeczka pozostanie najdroższa. Swietłana dojrzała, nabrała doświadczenia, stała się oczytana i elegancka. Życie w stolicy ma swoje prawa. Lecz młodego złotego mniszka nie dało się zasfaltować, tak jak nie da się zgubić ścieżki do starej malinowej gąszczy… …Wciąż z tak nieokiełznanymi skrzydłami, wciąż z tak głęboką wiarą w słowa, wciąż z tak naiwnymi i jasnymi oczami, wciąż z tak uniwersalnym smutkiem, wciąż młoda. I w każdych życiowych okolicznościach pisała wiersze. Ratowały jej duszę od bólu i dodawały głosowi dźwięczności, i dodają jej do dziś: dwa wyśpiewane przez nią imiona, dwa piękne poematy, dwie córeczki — Anna i Anastasija. Bardzo trudno być poetką, kiedy jest się matką dwóch dorosłych córek, a do tego zastępcą dyrektora kanału „Kultura” w Radiu Ukraina i ma się mnóstwo różnych obowiązków i pilnych spraw… Ale istnieje taka szczelina między światami, i to jest przestrzeń poezji, gdzie na obłoczku stoi ciemnowłosa, złotoczelna kobieta, wyciąga rękę i obdarowuje przezroczystymi kwiatami, które bierze znikąd… Z rosy w słońce złoty mniszek …cywilizacje, wieki i mrozy Tak bohatersko wytrwawszy, znów Wystawia dzielny policzek i grzeje. Swietłana pisze prozę, filozoficzną i mistyczną. W jej powieści „Martwa krew” jest wszystko, co można sobie wyobrazić w tym gatunku: upiory, które żyją i działają w tłocznym mieście, były mnich, który stał się pustelnikiem, lekarz-zboczeniec i Francuzka-truciciel, ojciec-egzorcysta i indyjski jogin. Splot upiornej pajęczyny w naelektryzowanej przestrzeni, połączenie mistyki z rzeczywistością, grozy z codziennością daje ten czasowo-przestrzenny kontinuum, z którego wyrastają filozofia i próba zrozumienia naszego bytu we wszystkich jego możliwych przejawach.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn