Strona · s. 15strona oryginału ↗
POETKA Z BOŻEJ ŁASKI
Слово Просвіти, №02 за 2011 рік
Larysa KOPAŃ
Można też prostszymi słowami oddać istotę poetyckiego fenomenu Hanny Czubacz — „poetka z ludu”, „dla ludu”, bo sama jest jego głosem. I nie spieszcie się z osądem, I nie myślcie czasem o chwaleniu. Pisałam nie tylko o swoim, Jest tu wiele z waszego losu: Srebrna szybka jest u każdego, Srebrna szybka nigdy nie gaśnie.
Od pierwszych swoich wierszy ta poetycka Żurawka zaskakuje łagodnym liryzmem, naturalną piosenkowością i szczerością. Trudne dzieciństwo hartuje jej ciało i duszę.
Nie pytajcie! Odchodźcie! Wasza litość — nie dla mnie. Jedwabiu pod stopy mi nie podkładajcie. Ja — chodziłam po ściernisku.
Pisze ona nie tylko o odwiecznych kobiecych uczuciach, o miłości i zdradzie, — choć w takich wersach czuć rozdzierającą prawdę obnażonego serca — w wielu wierszach i poematach wznosi się ku problemom ogólnoludzkim i narodowym:
Ach, mój rodzie, cały wyniszczony! Ach, narodzie, zmęczony do cna! Bursztynowy księżyc gdzieś się stoczył. Nikt go w trawach nie szuka.
Jedna po drugiej ukazują się jej książki poetyckie. Twórczość Hanny Czubacz uczniowie poznają w szkole. Setki pieśni do jej wierszy, a często i do jej muzyki, rozbrzmiewają po miastach i wsiach. A poetka opanowuje nowy dla siebie gatunek — poemat liryczny: „Oczy matki”, „Wiatry historii”, „Czarny rok”. A równocześnie pióro tka wiersze dla dzieci, bo od nich zaczyna się nasz czytelnik, bo to przecież najpoważniejsza praca pisarska.
Nie pytajcie, ile ma lat. Ona jest w pracy. Jest zajęta. „Bardzo zajęta”. W wierszu o takim tytule — cała nasza Hanusia Czubacz.
Więc nie błagam — zaklinam:
Nie włazcie w duszę na siłę!
Jestem bardzo zajęta — śpiewam.
Dziś — głosem rzeki.
A jutro deszczem i wiatrem.
Kto umie słuchać — usłysz.
Dzwoni struna w ciepłym lecie,
Czymś podobna do płaczu.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
