Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Myrosław DOCZYNEC: „Światło siedmiu dni” Twój czółno

Слово Просвіти, №02 за 2018 рік

mnogość rozmaitych zapasów – do wyboru i smaku”. „A jak wiedzieć, ile czego i kiedy jeść?” „Pijcie przed jedzeniem wodę – a ona sama to podpowie. Woda żywi, a jadło daje sytość. Woda wymywa nadmiar i uzupełnia niedobór. Mało tego, żywa woda zabiera martwą wodę, która nas osłabia, postarza i wywołuje niemocy. Zaczynajcie i kończcie dzień wodą – a dzień będzie dopełniony i nasycony. Nie zapominajmy, że na początku stworzono Niebo i wodę, nad którą unosił się Boży duch. A dopiero potem – suchy ląd, ziemię, która zaczęła rodzić trawę, jarzynę, drzewo owocowe…” Zgarnął wszystko razem ze szkłem do drewnianej miski i wyciągnął do mnie: „Zanieś na pasiekę, pszczoły dadzą sobie z tym radę”. Nie zdążyłem ruszyć, gdy kilka pszczółek zabuczało nad głową, pokazując drogę, gdzie miałem zwrócić im ich własność. Przy sosnowym zagajniku spotkałem grupę ludzi. Spojrzeli z zakłopotaniem na mój miód i zapytali, jak znaleźć dziadka Andrija. Odprowadzając ich wzrokiem, przypomniałem sobie jedną z jego przypowieści: „Jest nektar dla pszczół, a jest nektar, do którego „zlatują się” ludzie. To – dobroduszność”. Już nie boisz się wielkiej wody, nie szarpiesz się w poszukiwaniu brodu. Bo ty sama jesteś wodą. To – Przyjęcie siebie. Coraz częściej składasz wiosła, oddając się nurtowi. Bo on jest mądrzejszy od ciebie i twojego steru. To – Nadzieja. Płyniesz bez trwogi obok cudzych brzegów, wiedząc, że swojego nie miniesz. To – Zaufanie. Często płyniesz w mętnej i wzburzonej bystrzy, ale twardo wiesz, że jesteś w drodze do cichej przystani. To – Wiara. Łapiesz falę i w zachwycie – aż do samego nieba – wznosisz się nad wodą, nad światem, nad sobą. To – Miłość. Nie przejmujesz się końcem podróży, jesteś oczarowana samym płynięciem, szumem wody za burtą, słońcem dnia i księżycem nocy, wiatrem, który jest dla ciebie zawsze pomyślny, i niebem, na którym zawsze jest gwiazda przewodnia. To – Radość. Nie zawsze jesteś na grzbiecie fal, ale na burcie twojego czółna wyryto słowa: „Należy płynąć dalej”. To – jedyna Prawda dla tego, kto płynie. Nie boisz się być samotną pośród wody i w razie czego – pójść po wodzie. To – Dojrzałość. Jeśli postanowiłeś coś zrobić, to rób to już teraz, bo potem będziesz szukać czasu, wybierać czas, doganiać czas, a zrobienie czegoś nie w porę jest prawie tym samym, co niezrobienie. Jeśli ktoś cię kocha i szanuje, a gdzieś jakoś od kogoś usłyszałeś, że powiedział o tobie niezdarną, nieprzyjemną prawdę, to ta łyżka prawdy, jak dziegieć, zgorzknia beczkę waszych słodkich relacji. Jeśli usilnie myślisz o kimś i wydaje ci się, że o tobie nie myślą, to zaczynasz myśleć o nim jeszcze więcej i chcieć jeszcze mocniej, aby on myślał o tobie. Jeśli w twoje życie wchodzi miłość, akt służenia, duch twórczości – czyli Bóg – to dni twoje stają się dniami świetlistymi, bo z nich, jak bielmo z oczu, spadają obłudne wątpliwości, niewiara, strach, chciwość, zazdrość. Jeśli pisać pod gołym niebem, pod drzewem, przy krzakach dzikiej róży, nad strumykiem, opuściwszy bose nogi w trawę – to szum liści, szemranie wody, świergot ptaków, zapach kwiecia i świeżość zieleni w dziwny sposób przechodzą w pismo i osiedlają się między wierszami, oddychając razem ze słowami…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn