Strona · s. 9strona oryginału ↗
Święto, które zawsze…
Слово Просвіти, №02 за 2018 рік
Teraz, kiedy gadżety są przepełnione przesłaniami migoczących choinek, Dziadków Mróz, bałwanów, ozdobnych świec i innej syntetyki ze standardowym zestawem słów, przypomniał mi się tamten dawny wieczór. “Co czytasz?” — zapytał. “Prazdnik, kotoryj wsieghda s toboj”. Tak nazywa się książka. Po naszemu — “Święto, które zawsze jest z tobą”. “O czym?” “O miłości i przyjaźni, o rozrywkach i podróżach, o twórczości i szczerych rozmowach, o biesiadach, winie i innych przyjemnych rzeczach. Jednym słowem, o święcie duszy, które zawsze jest z tobą”. “Oho”, — uśmiechnął się. “A co, czyż nie?” “Zawsze myślałem, że święto duszy — to kiedy ono nie po prostu jest z tobą, a w tobie”. “Tak, ale je, święto, powinni dzielić z tobą inni. Przecież sam pan mówił: bogaty nie jest ten, kto ma coś, a ten, kto ma kogoś…” “Nie myl świętego z grzesznym. Gościna, czy jak ty mówisz, biesiada — to zazwyczaj przejedzenie z kimś przy stole. Świętowanie — to kultywowanie tradycji, czczenie pamiętnej daty czy imienia. A święto — to uświęcenie czasu, w którym stoisz, stan duszy, czyli — obecność w niej ducha”. “Jest pan szczególnym filologiem. Znawcą ukrytego znaczenia słów”. “Raczej — łowcą słów”. “Jest pan filozofem”. “Raczej — miłośnikiem mądrości”. “A jaka jest między nimi różnica?” “Niewielka. Filozofowie lubią mądre rozmowy o duszy, a ja szukam Domu duszy”. “Mimo wszystko dobrze, że spotkałem takiego człowieka jak pan”, — wzruszony powiedziałem. “Będzie jeszcze lepiej, kiedy spotkasz samego siebie…” Za otwartymi okiennicami gasł dzień. Nadchodził cichy wieczór, jakby przyniesione przez anioła święto duszy. Kocham polne rozstaje, gdzie każda z dróg okaże się ciekawa, bo my — jesteśmy zbieraczami dróg. Kocham długie letnie dni, kiedy, wydaje się, rośniesz razem z trawami i drzewami. Kocham w tłumie spotkać oczy nieznajomej, w których w jednej chwili przeczytasz, co było, co jest, co mogłoby być i czego nie będzie nigdy. Kocham luksus lenistwa niedzielnego dnia — najsłodszą z medytacji. Kocham bezprzyczynowy dziecięcy śmiech — to znaczy, że anioł jest w pobliżu. Kocham przyglądać się porostom na kamieniu — najstarszemu malarstwu świata. Kocham bajki — one pomagają uporać się z chaosem realnego życia. Kocham pisać historie, w których słowa grają, jak instrumenty w orkiestrze. Historie, w które można wejść i żyć tam. Kocham oszałamiający zapach kadzidła, który przypomina, że święty dar życia — jest z tobą.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
