Strona · s. 1strona oryginału ↗
WSZECHUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROLOGICZNY 2 (950), 11—17 stycznia 2018 Jak te liście drzew Wojownikom nowych czasów
Слово Просвіти, №02 за 2018 рік
Bohdan CZEPURKO, m. Lwów
Jak bezlistne drzewa, zmarznięte drzewa zimą — stoję na rozstajach Drogi Mlecznej i zdaje się, przeżyłem sto żyć. Bliscy moi, czy pomarliście, czy zamarliście? Stoicie pod wiatrami i chowacie w sobie nowe kwitnienie. Podrastacie, rozrastacie się, stajecie się silniejszymi, a doświadczenie każdej zimy soczyście wybucha, pączkuje, rozbłyska kwiatostanami nowych słońc, obejmuje świat serdecznymi dłońmi miłości, zielonoskrzydłym powiewem liści, obficie kwitnącą i białokwietną poświatą widzialnych płatków, szczodrze kąpiąc świat w świetle i barwie ozonowych protuberancji, łapiąc gardziołkami jasnych pragnień słoneczne potoki magmy, jasnozarne energie Mamy, które ładuje twórca świata i światła żądzą życia. Jarzycie się w burzowej kąpieli gromów, wiatr chyli was do ziemi, wy zaś prostujecie się do gwiazd i lecicie rozpalonym duchem do najświętszych zórz. Wchłaniam was całą duszą, wyzłacam najcenniejszymi promieniami duchowego światła, ożywiam żywą krew przyrody liturgią powstań, obejmuję czystą miłością koronę waszego lotu, bracia moi i siostry, — ukorzenieni w ziemię, skrzydlaci zwiastuni wiosny. Kiedy za oknem listopadowy wiatr, i wszystko listopadowo obnażone, i nie ma jeszcze śnieżnej zamieci, która przyozdobiłaby niemą zamierzłość przyrody, nurkuję w głębiny własnej duszy, dotykam wszechświatowej czułości między samotnością a samością — w wir żyć byłych i przyszłych. Tę pionową linię świętego przyjmowania komunii do rodowej tajemnicy podnośmy w górę jako najcenniejsze pokłady duchowego doświadczenia, wszczepiajmy nurtowanie przeszłości w nową czasoprzestrzeń, jednoczmy bliskich i dalekich, twórzmy nowy podtekst naszego czasu, skrytą wewnętrzną potrzebę rozświetlenia pejzaży duszy, zrealizowania głębokiego przeznaczenia ludzkiej istoty, wszak wolność twórczości — to także uczciwość wobec siebie: rób, co ci się podoba, bo jak to spodoba się innym, jeśli nie pokochasz swojego! Nie przechodź, nie przekrocz, nie wpadnij w samolubstwo: to, co ci się otworzy, ma być drogie i miłe wszystkim istniejącym. I zarazem ta głęboka czułość nie powinna być rozmemłana, a ostra i surowa, jak nóż, jak ostrze brzytwy, jak strzała mocnej, wszechprzenikającej miłości. Rosa wieszczego słowa całuje mnie w usta — rosnę od pierwszych dni mojego ziemskiego bytowania, ostro odczuwając święte rozdzielenie i nieuniknione zmaganie światła i ciemności. Żyję prawdą, która przenika to, co istotne. Kreska po kresce Boże rysy hodowały ukraińskiego człowieka. Uporządkowanie ziemskiej czasoprzestrzeni — bogonatchniona sprawa: wdychaj Ducha Świętego, umyj się czystymi wodami pierwowiedzy, zaprowadź ład i sprawiedliwość w relacjach, twórz raj w duszy, prowadź wielogłosową melodię do wyżyn szczęścia. Chcąc nie chcąc — wszyscy włączeni są w walkę dobra i zła. Wcielenie i reinkarnacja nie są celem samym w sobie — wszyscy mają niepowtarzalne znaczenie i przeznaczenie w obrzędach realizacji. Jak to zebrać do kupy, pogodzić, doprowadzić do poziomu oddziaływań, twórczości i współtwórczości — dla jasnego tworzenia osoby Narodu przed obliczem Boga? Bracia i siostry we krwi i w Chrystusie, stoimy na wodach Jordanu przed świętymi Objawieniami Pańskimi — aby godnie dopełnić wielką misterię Bożego Narodzenia, pożegnać się z duszami odeszłych aż do wielkanocnego przebudzenia, liturgicznego Zmartwychwstania. Tego świętego i szczodrego Wieczoru, kiedy jeszcze niebiosa są otwarte i ręka Orija pieści swoje dzieci złotą pieczęcią wieczności, zebraliśmy się na czysty wiec, by obmyć pleśń i próchno w duszach, tworzyć i współtworzyć kulturalny optimum, wielki, styl rolniczej rasy, ustną Księgę odwiecznego przekazu ze wszystkimi jego szczytami i otchłaniami, tulić w palcach relief i zmysłowe głębiny ukraińskiego słowa na całą pełnię i siłę naszej ziemskiej możliwości. Szczodrzejsza lepta każdego wypełni ocean ogólnonarodowego poświęcenia, stanie się nowym początkiem w duchowym przeobrażeniu. Chrystus chrzci się w rzece Oriów! Stań na rozdrożu! Koń pasie cię mądrym okiem. Wszystkie łzy wypłakałeś, wszystko, co miało się stać, już się stało — nie zawrócić czasu, nie zatrzymać na kalinowym moście. Stoją gapie i rozglądają się dokoła — dobrze, że nie stracili życiowego zainteresowania! Pokochać siebie nawzajem w swojej skrytej jedności i samości — swoje niezniszczalnie wierne pragnienie życia! Twórzcie liturgię w świątyni duszy, która wiecznie faluje, brzmi, świętuje w obrazowym słowie, w odmładzających melodiach zmartwychwstań. Każdy z osobna, rodzi się i umiera osobno, jednak wrażliwa dusza nigdy nie jest samotna: biały świat pełen jest jasnych obrazów i wrażeń. Mówią stulecia i najmniejsza mrówka, trawka, kwiatek, ptaszek. Wszystkich kocha Twórca, wszystko jest uduchowione Jego łaską. Szczodre otoczenie czule nazwane, nazwane, a zatem twoje — bądź uczestnikiem wszystkiego! Każdy człowiek — taki, jaki jest, i taki, jak wszyscy, ale każdy człowiek jest inny, odmienny. Inność wybrana nie przez nas — to nasza istota. Zanurzaj się z głową w czysty potok świadomości, przeczystą rozmowę z Bogiem, której nigdy nie jest za wiele, oswajaj sercem niedoskonały świat i natchnienie doskonal się w nim, ubóstwiaj jaskółkę, która zawsze zdąży wyrwać się z nakreślonego pejzażu na krajobrazy uduchowionej wolności. Wszystko we wszystkim: jesteś muzykiem i kompozytorem, scenarzystą i reżyserem, aktorem i operatorem swojej własnej wyobraźni, która na nowo tworzy i odtwarza biały świat. Zamierasz w zachwycie od tej czasoprzestrzeni, w której tak wiele natchnienia i piękna: spójrz — wszędzie unosi się granica światła. Za którą... i nikt tego nie wie, ale każdy uśmiechnie się do życia przez śmierć. Na białym płótnie, na białym kamieniu rodzi się nieprzemijająca miłość. Dwa razy na wieczność zjawia się Ptak, by za trzecim razem stworzyć raj. Co tu mówić na nienapisany list, na wiecznie obustronne: co się stało, co się dzieje, co z tego będzie? Jedni drugich pytamy, i serce rozdziera się po raz setny, i końca-brzegu temu nie widać, bo i odpowiedzi w Mogile. Czyż nie wiedziałem, rodząc się, by władać światami i samym sobą, w całości poświęcając się ziemskiej gościnie, ale i niebieskim dążeniom, świadomym i wcielonym, jak ostro skręci moje życie?! Wszczepiam niewysłowione i nieodczuwalne w każdą komórkę, wtajemniczam krok po kroku Boże sekrety, cieszę się uduchowioną przyrodą, wcieleniem ducha, realizacją irrealnego, — poruszają korzeniami, żwawo szumią gałęziami i listkami na cały gaj. Homo homini w snach gwarzą. Wielkość stworzonego płonie we krwi! Zorza idzie naprzeciw i mleka wlewa w siłę naszą — obmywa rany wojownikowi i wieści, aby gotowa była łódź ognista, jak złoto rozlać się z dnia do nocy, i przez cały wszechświat wołami smiernymi ciągnęła w siny step, gdzie położy się słońce spać w nocy, — bo dzień za dniem między jasnymi gwiazdami życie mija, i wóz, i woły śpiewają na mlecznej ścieżce, którą rozlała Matka Świata. Moja Ukraino, tutaj — jak na dłoni — Twój los i przeznaczenie w świecie. Będziemy bić się, póki nie pokonamy grymasu moskiewskiego — sto razy przeklętego i zdradzonego ludzkości! Bo i co mówić dzieciom naszym, które będą pluły w oczy starych i mądrych — i prawo będą miały?! Sicz Chrystusowa śpiewa o czynach wojennych: rzucimy się na wrogów, bo kto szybciej idzie, ma sławę, a kto zwleka — wrony na tego kraczą i kury siadają... Broń się, ziemio: godny żalu — kto nie rozumie; grom niebieski — kto nie wstanie za prawdę naszą! Mamy spać na surowej ziemi, a jeść trawę zieloną, dopóki nie wybijemy hordy z rodzinnego kraju!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
