Strona · s. 9strona oryginału ↗
Kocham…
Слово Просвіти, №02 за 2018 рік
Kocham ducha dawności przy kominku w górskiej chacie, zagubionej w śniegach jak we śnie.
Kocham to, co niewyraźne, jak obietnica kobiety, szept młodego wina w beczce.
Kocham ptasie głosy o piątej rano — jakby odłamki nieba sypały się na ziemię.
Kocham, gdy poranna trawa miętowo chłodzi bose stopy — może dlatego zwie się zimną miętą.
Kocham, gdy pajęczyna — przędza Matki Bożej — przylepia się do rzęs, jakby podpowiadając: zatrzymaj się, rozejrzyj — jesteś na miejscu i cud jest z tobą.
Kocham pieczone ziemniaki wciśnięte w rękawicę, by przedwcześnie zmiękły.
Kocham zmęczony, pokorny szelest zapisanej kartki.
Kocham światło za firankami cudzych okien — jest różne, jak sekrety, które tam żyją.
Kocham trzymać w dłoniach ciężki pęk kluczy — dlaczego zawsze jest ich więcej niż zamkniętych drzwi.
Kocham przekartkowywać stare książki —
wieje od nich wyleżałym, odstanym spokojem.
Kocham karmić ogień, który jak pies, gdy jest najedzony, wierny jest tobie i przy nim nigdy nie bywa samotnie.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
