Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Kocham…

Слово Просвіти, №02 за 2018 рік

Kocham ducha dawności przy kominku w górskiej chacie, zagubionej w śniegach jak we śnie. Kocham to, co niewyraźne, jak obietnica kobiety, szept młodego wina w beczce. Kocham ptasie głosy o piątej rano — jakby odłamki nieba sypały się na ziemię. Kocham, gdy poranna trawa miętowo chłodzi bose stopy — może dlatego zwie się zimną miętą. Kocham, gdy pajęczyna — przędza Matki Bożej — przylepia się do rzęs, jakby podpowiadając: zatrzymaj się, rozejrzyj — jesteś na miejscu i cud jest z tobą. Kocham pieczone ziemniaki wciśnięte w rękawicę, by przedwcześnie zmiękły. Kocham zmęczony, pokorny szelest zapisanej kartki. Kocham światło za firankami cudzych okien — jest różne, jak sekrety, które tam żyją. Kocham trzymać w dłoniach ciężki pęk kluczy — dlaczego zawsze jest ich więcej niż zamkniętych drzwi. Kocham przekartkowywać stare książki — wieje od nich wyleżałym, odstanym spokojem. Kocham karmić ogień, który jak pies, gdy jest najedzony, wierny jest tobie i przy nim nigdy nie bywa samotnie.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn