Strona · s. 11strona oryginału ↗
Ukraińska Wikipedia — podsumowanie roku
Слово Просвіти, №02 за 2018 рік
Rada Narodowa w parlamencie pracowała dość zgodnie. Każdy miał określony zakres pracy, a w razie potrzeby — nagłe pytania rozwiązywano wspólnie i dość operatywnie. — Kiedy zdecydowałeś się wybrać jednak niwę naukowo-pedagogiczną? Miałeś dyskusję wewnętrzną? — Miałem. Dzięki Bogu, perspektywa akademicka okazała się udana. Zawsze wierzyłem w swoje możliwości, zawsze polegałem na sobie — i to nie tylko w sferze własnych badań naukowych. Dla mnie ważniejsze było uformowanie środowiska naukowego z oddanych kolegów, ambitnych, którzy są w stanie adekwatnie do realnych procesów społecznych i kulturowych narodu ukraińskiego obalić kłamliwe imperialne nawarstwienia. — W którym roku objąłeś kierownictwo Lwowskiego Oddziału Instytutu Sztuki, Folklorystyki i Etnologii im. M. Rylskiego Akademii Nauk Ukrainy? — W 1991. I zacząłem od zmiany statusu placówki akademickiej — na status Instytutu. Prezydent NAN Ukrainy, akademik Borys Paton, uwierzył w przedstawiony perspektywiczny program naukowy — i już w lutym 1992 roku było rozporządzenie o utworzeniu Instytutu Narodoznawstwa NAN Ukrainy. Do dziś odczuwam uwagę i wsparcie tej unikalnej postaci ukraińskiej współczesności — Borysa Patona. Dzięki niemu Ukraina zachowała wysoki poziom osiągnięć naukowych na świecie, nauka ocalała jako taka. Światowy autorytet uczonego i organizatora nauki Borysa Patona nie pozwolił skłonnym do „rozgrabiania” wysokim urzędnikom popełnić zbrodni i zlikwidować Akademii Nauk Ukrainy. A prób było niemało. Podziękujmy Borysowi Jewhenowyczowi, że uchronił intelektualną perspektywę narodu ukraińskiego! — Jak Instytut utwierdzał się w środowisku naukowym Ukrainy? — Przede wszystkim dużą ilością naukowo-jakościowej produkcji drukowanej. A w ogóle specyfika Instytutu polega na tym, że w jego strukturze na prawach oddziału funkcjonuje Muzeum z unikalnymi różnorodnymi kolekcjami zabytków kultury ludowej ukraińskiej i światowej. Patriarchalna ekspozycja w stylu socjalistycznego realizmu i ideologicznymi komunistycznymi dogmatami nie miała już prawa do istnienia. Obecnie więc mamy całkowicie odrestaurowany budynek, nową nowoczesną ekspozycję europejskiej sztuki użytkowej, o której z zachwytem wypowiadają się zagraniczni specjaliści kultury muzealnej. Aż nie chce się wierzyć, że w niespełna pięć lat udało się dokonać niemożliwego. Zespół Instytutu zdołał zmobilizować się do realizacji Programu Państwowego w zakresie minimalizacji skutków w sferze humanitarnej tragedii jądrowej na Polesiu. Przecież katastrofa w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej spowodowała znaczne przemieszczenia demograficzne miejscowej ludności, wywołała aktywny proces niszczenia matrycy etnokulturowej Poleszuków, zmieniła dynamikę procesów społecznych, naruszyła przystosowanie psychologiczne i biologiczne, stała się nie tylko tragedią ekologiczną, ekonomiczną, ale i etnokulturową. Cały zakres pilnych działań w celu jak najmniejszych strat dziedzictwa kulturowego strefy skażonego Polesia, przewidzianych przez Program Państwowy, wziął na siebie Instytut Narodoznawstwa NAN Ukrainy. Realizacja Programu Państwowego w zakresie wykrywania, utrwalania i zachowania Jak poinformował założyciel organizacji społecznej „Wikimedia Ukraina” Jurij Perohanycz, w 2017 roku w Ukraińskiej Wikipedii odnotowano 564,9 mln wyświetleń stron wobec 530,9 mln w 2016 roku (+6,4%). Według wyników grudnia pod względem odwiedzalności Ukraińska Wikipedia jest na 19. miejscu na świecie. Liczba wyświetleń stron w miesiącu wynosi 58,0 mln (+8,6% do grudnia ubiegłego roku). W ciągu roku podnieśliśmy się o 2 miejsca — wyprzedzając tajską i turecką Wikipedię. W 2017 roku liczba edycji Ukraińskiej Wikipedii przekroczyła granicę 20 mln i na koniec roku osiągnęła 21,7 mln. W ciągu roku wykonano 2 267 tys. edycji wobec 2 106 tys. w 2016 (+7,6%). Dla porównania, wzrost liczby edycji w 2016 wobec 2015 wynosił +6,4%. Niestety, zmniejszyła się liczba redaktorów. W grudniu 2778 zarejestrowanych użytkowników wykonało jedną lub więcej edycji. To o 2,6% mniej niż w grudniu 2016 roku. Aktywność wolontariuszy-redaktorów jest bardzo nierównomierna. 730 osób w ciągu miesiąca wykonało po 10 i więcej edycji, 201 osób — 100 i więcej edycji, a 33 osoby — ponad 1000 edycji każda. W ciągu roku założono 86 963 nowe artykuły wobec 60 455 w 2016 r. (+44%). Codziennie tworzono około 238 artykułów. Ogólna liczba artykułów przekroczyła 757 tys. Jest to 16. wynik na świecie. Własna inf. Dmytro Pyłypczuk za pomocą przewodniczącego Komisji Bibliotecznej Towarzystwa Jurija Dobczanśkiego dziesięć egzemplarzy tej książki rozesłał i przekazał do przechowywania w zasoby najbardziej autorytatywnych bibliotek USA. Co bardzo ważne — książka D. Pyłypczuka została wyposażona w streszczenie w języku angielskim, ponadto na angielski przetłumaczono także tak ważny element każdego wydania, jak „Spis treści”. Wszyscy wiemy o przypadkach, kiedy takie tłumaczenia wykonano niezbyt jakościowo, i wywiera to zły wpływ na bibliofilów. Tym razem, wydaje się, na tłumaczenie narzekać nie można, ponieważ na ostatnim etapie przygotowania wydania do druku tłumaczenie zrecenzowali tak doświadczeni amerykańscy ukrainiści, jak dr Hałyna Hryń oraz dr Lubomyr Hajda z Uniwersytetu Harvarda, za co autor książki i autor tej informacji są im bardzo wdzięczni. Książkę D. Pyłypczuka obecnie można już znaleźć nie tylko w Bibliotece Kongresu, Nowojorskiej Bibliotece Publicznej i najbardziej prestiżowych bibliotekach uniwersyteckich USA, ale także w światowym katalogu WorldCat, w księgozbiorach Wielkiej Brytanii, Kanady, Niemiec, Polski, Francji. Mamy nadzieję, że uwagę na nią zwrócą także w innych krajach świata. ————————— *Pyłypczuk D. Bolą mnie zagubione słowa…: Mój dodatek do pierwszego tomu Słownika języka ukraińskiego w dwudziestu tomach. — Wyd. 2, uzupełnione. — Biała Cerkiew: Białocerkiewska Fabryka Książek, 2013. — 856 s.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
