Strona · s. 12strona oryginału ↗
Ołeksandr HORNOSTAJ: „Ukraińska publiczność jest najbardziej wdzięczna”
Слово Просвіти, №02 за 2018 рік
— Kiedy rozpoczęła się Pana współpraca z tym zespołem? — Od 1993 roku. Początkowo jako producent nagrań muzyki klasycznej zorganizowałem około 60 nagrań repertuaru ukraińskiego i światowego, co w tamtym czasie było największą liczbą nagrań wśród wszystkich orkiestr symfonicznych byłego ZSRR. Jednocześnie, jako asystent dyrektora artystycznego-głównego dyrygenta Narodowej Orkiestry Symfonicznej Ukrainy (NOSU), brałem aktywny udział w organizacji wielkich tras koncertowych orkiestry do Hongkongu, Australii i Wielkiej Brytanii. W latach 1998—2000 pracowałem jako zastępca dyrektora generalnego-dyrektora artystycznego NOSU, zorganizowałem w Kijowie ponad 100 koncertów z czołowymi krajowymi solistami i dyrygentami, a także z uznanymi światowymi gwiazdami — M. Caballé, J. Carrerasem, M. Legrandem, „Electric Light Orchestra”. Jednocześnie zrealizowałem około 40 nagrań orkiestry dla serii „American Classics”. W czerwcu 2006 roku powróciłem do Narodowej Orkiestry Symfonicznej Ukrainy już jako dyrektor. W ciągu kolejnych lat zorganizowałem szereg tras koncertowych do wielu krajów, przeprowadziłem koncerty jubileuszowe z okazji 90-lecia NOSU w Kijowie i obwodach Ukrainy. Zapewniałem występy zespołu w składzie oficjalnych delegacji w Astanie, Londynie, Amsterdamie, Pradze, Bratysławie i Strasburgu. Założyłem Ukraińsko-Amerykański Festiwal Muzyczny w Kijowie, który odbył się w 2007, 2008 i 2009 roku. W ciągu ostatnich lat występuję jako producent nagrań orkiestry: folk-opery Jewhena Stankowycza „Kwiat paproci”, oratorium „Pasje według Tarasa”, wszystkich koncertów skrzypcowych i innych utworów tego kompozytora, wszystkich koncertów skrzypcowych Myrosława Skoryka, wszystkich symfonii Borysa Latoszynskiego, a także symfonii L. Beethovena i D. Szostakowicza. — Jaki główny cel stawia przed sobą orkiestra? — Propagowanie wiecznych wartości, miłości do życia, do muzyki, Walentyna ANTONIUK, profesor Narodowego Konserwatorium, zasłużona artystka Ukrainy Studiowanie płodnego dorobku twórczego Iwana Maksymowycza Łysenki — dziennikarza, poety, tłumacza, krytyka literackiego, historyka sztuki, encyklopedysty, krajoznawcy, kulturoznawcy — skłania do przemyśleń nad procesami krystalizacji wiedzy o ukraińskiej kulturze narodowej oraz różnorodnością sposobów dojrzewania przyszłych koncepcji naukowych. Znane są jego badania twórczości Marusi Wowczakównej, Mykoły Woronego, Majka Johansena, Jurija Klena, Ołeksandra Korża, O. Łana, Jewhena Małaniuka, Ołeksandra Olesia, Todosia Osmaczki, R.-M. Rilkego w kontekście ich epoki, które znacząco wzbogaciły skarbiec literaturoznawczy. Odnośnie do opusów Iwana Łysenki o ukraińskim wykonawstwie wokalnym, zaznaczę, że czasami nawet profesjonalni muzykologowie nie nadążają zauważać i oceniać znaczenia jakichś, na pierwszy rzut oka, niezauważalnych, ale istotnych tendencji, które poprzedzają te czy inne zmiany w dziedzinie estetyki i stylistyki śpiewu. Wszystko to brzmi dla ludzi. Popularyzacja muzyki ukraińskiej i najlepszych wzorców światowej kultury muzycznej. Wychowanie dzieci i młodzieży, które uczą się muzyki, odwiedzają nasze koncerty, same pragną trafić do naszego zespołu. Każdy z naszych 100 muzyków robi to, co może i powinien robić. U nas nie jest prestiżowo grać źle. Każdy ma wewnętrzną dyscyplinę i rozumie, że jeśli zagra źle, to zawiedzie kolegę. — Czym zapamiętał się rok 2017? — Rok bardziej nasycony wydarzeniami niż poprzednie. Daliśmy 38 koncertów w Chinach, 44 w USA, 8 w Niemczech, liczne koncerty w Kijowie i na Ukrainie. Zakończył się na wysokiej nucie. Po raz kolejny zapraszają nas do USA, Niemiec, znów jedziemy do Chin. A to oznacza, że dobrze tam pracowaliśmy, podnieśliśmy honor Ukrainy. W 2017 roku minęło 75 lat od dnia urodzin Jewhena Stankowycza. Daliśmy dwa koncerty — jeden filharmoniczny, drugi — w ramach „Kyiv Music Fest”. Wydaliśmy płytę kompaktową z utworami kompozytora. Oprócz tego daliśmy dwa koncerty z okazji 80-lecia Walentyna Sylwestrowa. Podczas festiwalu „Premiery sezonu” wykonywaliśmy najnowsze utwory współczesnych ukraińskich kompozytorów. — Bywacie Państwo z trasami w różnych krajach. Czy różni się publiczność, która przychodzi na Wasze koncerty? — Każdy naród ma swój temperament. Powiedzmy, w Hiszpanii czy Portugalii publiczność jest emocjonalna, w Niemczech czy Wielkiej Brytanii, na pierwszy rzut oka, bardziej powściągliwa. Ale najbardziej kochamy ukraińską publiczność. Z wielką przyjemnością bierzemy udział w bezpłatnych koncertach parkowych, czekają na nas w regionach (niestety, bywamy tam rzadko). Ukraiński widz — to najbardziej wdzięczny widz na świecie. — Czym zapamiętały się ubiegłoroczne trasy? — W Chinach na scenie było 112 muzyków. Występowaliśmy w największych salach Pekinu, Szanghaju, Hangzhou, Shenzhen. Rok 2017 witaliśmy na południu tego kraju. Przez 70 dni tras w USA przejechaliśmy ponad 30 tysięcy kilometrów, głównie autobusem, zaczynając od Florydy, a kończąc na Kalifornii i San Francisco, zobaczyliśmy 26 stanów Ameryki. — Czy wystarcza problemów? — Pytanie, które nie jest rozwiązywane od dziesięcioleci — budowa nowej sali koncertowej w Kijowie. Zmieniają się prezydenci, rządy, jednak nikt nie chce przejmować się tą kwestią. A od niej zależy wiele. Począwszy od komfortowego pomieszczenia na próby, po możliwości zapraszania wykonawców, orkiestr, zespołów. Rzadko jeździmy po Ukrainie, bo nie mamy finansowania. — Często bywa Pan za granicą. Może Pan porównać, jak traktuje się kulturę tam, a jak u nas. — U nas kultura, niestety, nie jest na pierwszym miejscu. A w większości cywilizowanych krajów kształtuje ona świadomość narodu. Tam istnieje rządy prawa, dlatego ustawy o kulturze realnie działają. A u nas takiej supremacji nie ma i kultura znajduje się na marginesie. Muszą istnieć ustawy, które regulowałyby możliwość pozyskiwania dodatkowych środków. U nas jest ustawa o kulturze, ale preferencje dla mecenasów nie są w niej zapisane. Na Zachodzie, jeśli płacisz jeden procent swojego dochodu na kulturę, to jest on odliczany od podatku. Tam sami podatnicy decydują, gdzie skierować te środki. Byłoby stosowne wprowadzić taki system również u nas. Objechaliśmy z koncertami niemal cały świat. A na Ukrainie z trasami bywamy bardzo mało. Kiedy nasz zespół świętował swoje 90-lecie, mieliśmy tylko 8 koncertów w ramach trasy. Mam nadzieję, że w końcu spełni się moje wieloletnie marzenie i odwiedzimy wszystkie obwody naszego państwa. Idea polega na tym, aby w ciągu października-listopada zrobić trzy trasy — zachód, centrum-południe i wschód. Oczywiście, będą trzy różne programy. Na zakończenie dwa koncerty w Kijowie — jeden w Narodowym Pałacu Sztuki „Ukraina”, drugi — w Narodowej Filharmonii Ukrainy. Chciałoby się również stworzyć film dokumentalny o naszej orkiestrze i wydać broszurę. Rozmawiał Eduard OWCHARENKO Narodowa Zasłużona Akademicka Orkiestra Symfoniczna Ukrainy — jeden z najbardziej znanych w Europie Wschodniej zespołów symfonicznych. Pod koniec roku zespół ten obchodził swoje stulecie. O historii i teraźniejszości orkiestry nasza rozmowa z jej dyrektorem generalnym Ołeksandrem Hornostajem.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
