Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Wołodymyr ZAWALNIUK: „Każdy spektakl jest jak pierwszy i ostatni”

Слово Просвіти, №02 за 2018 рік

Wołodymyr Zawalniuk — aktor, reżyser, organizator i kierownik artystyczny kijowskiego teatru „Przeobrażenie”. Wystawił dziesiątki spektakli w teatrach Ukrainy oraz za granicą. Niedawno artysta skończył 55 lat. Dzisiaj pan Wołodymyr jest gościem „SP”. — Od czego zaczęła się historia Pana teatru? — Jeszcze od 1986 roku tworzę swoje teatry-studia. Jednak większość z nich dość szybko kończyła swoje istnienie. Zbierałem ludzi, próbowaliśmy, w rezultacie czego rodziły się wspaniałe spektakle, a potem każdy szedł swoją drogą. Tak stworzyliśmy kilka teatrów-studiów. Równolegle pracowałem w teatrach państwowych. Za początek stworzenia własnego teatru uważam rok 1992, kiedy odbyła się premiera spektaklu „Ukraiński wertep”. Z tą inscenizacją objechałem niemało krajów, zostałem laureatem wielu międzynarodowych festiwali. To wertep Gałahanowski. Tekst, który datuje się na XVIII wiek, znalazłem w ówczesnym jeszcze domowym muzeum Iwana Honczara. Pozwolił on przepisać z czasopisma „Kijewskaja starina” dialogi i muzykę. Wszystko jest absolutnie autentyczne. Struktura wertepu XVIII wieku została w pełni zachowana. Jednak są pewne różnice. W XVIII wieku lalki były statyczne, my zaś, nie naruszając kanonu, zmieniliśmy sposób kierowania nimi, co dało możliwość aktorowi „ożywić” je. Fonogram stworzyliśmy razem z chórem Ihora Ikonnyka. Stworzenie teatru, który istnieje obecnie, zaczęło się od współpracy z Hanną Jaremczuk i Kyryłem Bulkinem. Pierwszy nasz spektakl — „Ach, jaki ja jestem zuch” — to nowoczesna wersja bajki „Kołobok”. Potem były „Salome” O. Wilde’a, „Joanna d’Arc. Discount?..” J. Anouilha, „Hamlet”, „Poskromienie złośnicy” oraz „Król Lear” W. Szekspira, „Wielki loch” T. Szewczenki, „Zabawny przypadek” C. Goldoniego, „Trzecia modlitwa” J. Wereszczaka, „Mały Książę” A. de Saint-Exupéry’ego, „Jago” (według tragedii „Otello”) W. Szekspira, „Rysunek na zamarzniętym oknie” W. Danyłenki i wiele innych. — Praca nad spektaklami „Joanna d’Arc. Discount...” oraz „Wielki loch” trwała w przededniu Rewolucji Godności. Czy sytuacja społeczno-polityczna w państwie wpłynęła na te inscenizacje? — Utwory W. Szekspira, C. Goldoniego, Jeana Anouilha, Tarasa Szewczenki są ani trochę nie mniej aktualne niż utwory naszych współczesnych. Ludzka natura przez wieki się nie zmienia. Spektakl „Joanna d’Arc. Discount?..” stworzono w 2012 roku. To było przeczucie tych wydarzeń, które potem zmieniły naszą historię. A spektakl „Wielki loch” — to prawdziwa mistyka. Zaczęliśmy go tworzyć w 2013 roku. Kiedy praca nad spektaklem się zakończyła, zaczęły się krwawe wydarzenia. Uderzyła dokładność proroctwa: siła Ducha i dążenie do Wolności stały się tymi wartościami, wobec których wróg jest bezsilny. Niestety, stosunek do ukraińskiej kultury się nie zmienił. Jeśli do 2014 roku u władzy byli przestępcy i rozumieliśmy, z kim mamy do czynienia, to teraz władza ma bardziej cywilizowany wygląd zewnętrzny, jednak wewnętrzna istota jest ta sama. Mimo to proces trwa i wierzę w zmiany na lepsze. W 2016 roku nasz teatr był na dwóch wielkich festiwalach. Jeden z nich — Światowy Festiwal Szekspirowski w Szanghaju, który prowadził Międzynarodowy Instytut Teatralny, dokąd wiozłem dwa spektakle: „Króla Leara” i „Hamleta”. Niemało ciepłych opinii nasza trupa usłyszała od prezydenta Światowego Instytutu Teatralnego, aktorów i reżyserów z Indii, Holandii, Wielkiej Brytanii i innych krajów. — Wśród Pana inscenizacji zapadają w pamięć „Zabawny przypadek” i „Pamela”. Co to za spektakle? — Sztuka „Zabawny przypadek” — to jedna z moich najbardziej ulubionych rzeczy. Dlatego, że to Carlo Goldoni z jego kolosalnym talentem. Spektakl stworzony w stylu commedia dell’arte. I chociaż to teatr masek, są one tak dokładnie wypisane, przestrzenne, rozpoznawalne, że pojawia się ogromne pragnienie grania tej komedii. W Kijowskim Teatrze Dramatycznym „Bravo” wystawiłem spektakl „Droga Pamela, czyli jak wykończyć staruszkę” według utworu Johna Patricka. Spektakl od wielu lat cieszy się niezmiennym powodzeniem. — Dzisiaj Pana teatr aktywnie współpracuje z Narodowym Centrum Sztuki Teatralnej im. Łesia Kurbasa. — Od czasu do czasu graliśmy tutaj swoje spektakle. A niedawno dołączyliśmy do projektu, którego kuratorem jest Jarosław Wereszczak. W ramach tego projektu stworzyliśmy już dwa spektakle — „Rysunek na zamarzniętym oknie” według noweli Wołodymyra Danyłenki i „Jago” według tragedii Williama Szekspira „Otello”. Trzecią częścią tego projektu stanie się spektakl według sztuki Oksany Taniuk, który ma roboczy tytuł „Wycie niemej wilczycy”, poświęcony duchowi Majdanu. „Rysunek na zamarzniętym oknie” — to pierwszy monodram młodej aktorki Ołeny Motowyłowej. Każdy pedagog wie, jakim szczęściem jest, gdy uczeń się otwiera, rośnie. — Kogo z aktorów Pana teatru mógłby Pan wyróżnić? — Dmytro Szpak — skupiony, kreatywny aktor z ciekawym światem wewnętrznym. Kyryło Bulkin, Ołena Motowyłowa, Olha Czorna-Powozniuk. A z Hanną Jaremczuk znamy się ponad 12 lat, ma fenomenalny charakter, wolę, dobry zapał do pracy. A do tego — wielki talent. Stronę przygotował Eduard OWCHARENKO

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn