Strona · s. 3strona oryginału ↗
Powrót do domu
Слово Просвіти, №02 за 2018 рік
“Bracia i siostry, narodzie Ukrainy! Wróciliśmy i czuję w swoim sercu szczęście. Jesteśmy naprawdę jedną rodziną. Łączy nas nie tylko ta ziemia, to powietrze, nie tylko nasza wspólna praca — łączy nas nasze pragnienie, aby każdy z nas był wolny, aby każdy z nas był członkiem jednej rodziny. I moje serce teraz śpiewa pieśń. Śpiewa pieśń miłości — miłości do narodu Ukrainy. Przeszliśmy przez cierpienie, tortury, ból, choroby. I co najważniejsze — przez presję moralną i psychologiczną. Ale nieustannie czuliśmy miłość naszego narodu. Miłość ludzi, którzy modlili się za nas, którzy walczyli za nas. I teraz czujemy tę miłość. I ja kocham was, kocham cię, narodzie Ukrainy. Sława Ukrainie!” (Z oświadczenia uwolnionego naukowca-religioznawcy Ihora Kozłowskiego na lotnisku w Charkowie) W Międzynarodowym Porcie Lotniczym “Boryspol” krewni i bliscy oczekują przybycia uwolnionych ukraińskich zakładników. W Donbasie odbyła się pierwsza od dwóch lat wielka wymiana zakładników. Na terytorium kontrolowane przez Ukrainę powróciło 73 zakładników, w zamian ukraińscy negocjatorzy przekazali samozwańczym “DRL” i “ŁRL” 233 osoby. Początkowo była mowa o liczbie 306, ale kilkudziesięciu bojowników nie chciało wracać na terytorium niekontrolowane przez Ukrainę, pozostali w wolnej od terrorystów i okupantów Ukrainie. Strona ukraińska odmówiła przekazania wszystkich przetrzymywanych obywateli Rosji, włączonych do list wymiany przez przedstawicieli samozwańczych “ŁRL” i “DRL”. Proces wymiany odbył się niedaleko okupowanej Gorłówki w obwodzie donieckim na punkcie kontrolnym “Majorsk”, którego pracę na ten czas wstrzymano. Uwolnionych Ukraińców przetransportowano śmigłowcami do Charkowa, skąd w nocy przylecieli samolotem do Kijowa, od stacji metra “Boryspilska” organizatorzy akcji “Przywitaj swoich” wysyłali bezpłatne autobusy. Dwa długo wyczekiwane samoloty wylądowały na terenie sektora wojskowego lotniska “Boryspol”. Przy lotnisku uwolnionych jeńców witało kilkaset osób, wśród których byli krewni, przyjaciele uwolnionych zakładników oraz obywatele, którym nie jest obojętny los swoich rodaków. “Jesteśmy mocni jak skała i twardzi jak krzemień, a wszystko, co nie może nas pokonać, czyni nas silniejszymi” — tak młodszy sierżant 128. brygady, snajper Ołeksandr Olijnyk napisał w liście do domu, spędziwszy ponad 1050 dni w niewoli bojowników. Zatem 73 ukraińskie rodziny otrzymały już najważniejszy i tak długo wyczekiwany prezent na Nowy Rok — powrót do domu bliskich osób. Ale karta uwolnienia jeńców dla Ukrainy nie została jeszcze odwrócona, ponieważ na tymczasowo okupowa-
Na terytorium Donbasu pozostaje 103 ukraińskich zakładników. Prezydent Ukrainy Petro Poroszenko wystąpił z oświadczeniem: „To wielki dzień. Symbolizuje on szereg ważnych zwycięstw, które osiągnęliśmy i osiągniemy. Nasi chłopcy wracają do innego kraju — wolnego, demokratycznego, zreformowanego, z twardą nadzieją na to, że wszystko u nas będzie dobrze. I chłopców zwrócimy, i rozjemców na Donbas zaprosimy, i ziemię naszą uwolnimy od wrogów, i Donbas odrodzimy. Będziemy wspierać tych, których krewni pozostali w okupowanej Makiejewce, w więzieniach i koloniach, w piwnicach Donbasu”. Prezydent oświadczył, że po wyzwoleniu i powrocie tymczasowo okupowanych terytoriów „w tych piwnicach będą muzea okupacji”. A także polecił organom państwowym zapewnić Ukraińcom, którzy wrócili z niewoli do domu, niezbędną im rehabilitację medyczną i psychologiczną, aby ludzie jak najszybciej zaadaptowali się i wrócili do zwykłego życia. Uwolnionych z niewoli cywilów od razu przewieziono do Klinicznego Szpitala „Feofania”, a wojskowych — do centralnego szpitala wojskowego na badania lekarskie. Kilku już byłych jeńców wojennych zamierza wrócić do Sił Zbrojnych Ukrainy i bronić naszego kraju przed wrogiem. Wśród uwolnionych był cyborg Ołeksandr Morozow i znany na Ukrainie i w świecie uczony-religioznawca Ihor Kozłowśkyj. Ihor Kozłowśkyj — kandydat nauk historycznych, wykładowca religioznawstwa w Donieckim Narodowym Uniwersytecie Technicznym, kierownik Donieckiego oddziału Ukraińskiego Stowarzyszenia Religioznawców. Po rozpoczęciu wojny Ihor Kozłowśkyj nie mógł opuścić Doniecka, pozostał z sparaliżowanym synem Swiatosławem, który wymagał codziennej opieki. Bojownicy zatrzymali go i wrzucili do piwnicy. Uczony był daleki od polityki i nie brał udziału w działaniach wojennych ze względu na wiek i stan zdrowia. Zdaniem syna, Ihor Anatolijowycz mógł zwrócić na siebie uwagę samozwańczej władzy w okresie udziału w międzywyznaniowym maratonie modlitewnym „Za jedność i pokój na Ukrainie”, który odbywał się w marcu-październiku 2014 roku — tam wychodził z ukraińską flagą. 63-letni Ihor Kozłowśkyj przebywał w niewoli bojowników prawie 2 lata — od stycznia 2016 roku. W tym roku w maju, mimo stanu jego zdrowia, tak zwany „trybunał wojskowy DRL” skazał Kozłowśkiego na 2 lata i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Uczony po uwolnieniu zamierza kontynuować działalność naukową i wykładową, w tym brać udział w projektach międzynarodowych. Przy tym przypuszcza, że kiedyś znów będzie wykładał także w Doniecku. Prace Kozłowśkiego przetłumaczono na wiele języków, jest uhonorowany wieloma nagrodami i orderami. Politycy, działacze społeczni i aktywiści występowali z żądaniem uwolnienia uczonego. Prezydent Ukrainy wymieniał nazwisko uczonego w swoim wystąpieniu z trybuny Zgromadzenia Ogólnego ONZ. O doświadczeniach więźnia pan Ihor zamierza napisać książkę. Uwolniony z niewoli naukowiec uważa, że z ludźmi na Donbasie, którzy trafili pod wpływ antyukraińskiej propagandy, trzeba pracować. Jednocześnie zaznacza, że jest to długotrwały proces: „Nie trzeba zostawiać tych ludzi, to także ludzie, którzy mają inne postrzeganie świata wokół siebie, trzeba z nimi pracować, aby otrzymywali wiarygodne informacje”. W rozmowie z dziennikarzami uczony-religioznawca poinformował, że wielu mieszkańców okupowanych terytoriów jest niezadowolonych ze stanu spraw w ORDLO. Jednak milczą dla własnego bezpieczeństwa. Większość mieszkańców okupowanej części Donbasu nie wierzy w przyszłość separatystycznych tworów „DRL” i „ŁRL”. „Tam jest totalitarny system. To taka mieszanka, miks, rok 37., lata 50., lata 70. Powiedziałbym, fantastyczny miks” — opowiedział Kozłowśkyj. Podkreślił, że ludzie są niezadowoleni, ale nie widzą wyjścia z tej sytuacji, bo wokół jest bardzo wielu uzbrojonych. A młodzież w okupowanym Doniecku uważa za swoją ojczyznę Ukrainę i marzy o wyjeździe za granicę w poszukiwaniu lepszego życia. „Wielu z nich tęskni za czasami, kiedy byli na Ukrainie... Tęsknią za zwykłymi rzeczami. Na przykład za ukraińskimi produktami albo za czasami, kiedy nie było godziny policyjnej, za spokojną sytuacją” — opowiada Kozłowśkyj. Byli zwolennicy reżimu okupacyjnego, którzy rozczarowali się „DRL”, mają nadzieję, że państwo ukraińskie nie będzie pociągać ich do odpowiedzialności karnej. „Są ludzie, którzy chcieliby, żeby Ukraina wróciła, ale oni tak czy inaczej brali udział w jakichś wydarzeniach. Nawet jeśli nie walczyli, ale są obawy, że przyjdzie Ukraina i oni znajdą się za kratami. Dlatego mają nadzieję, że będzie amnestia i będzie wszystko spokojnie” — wyjaśnił uczony. Według niego część ludzi, którzy brali aktywny udział w antypaństwowych wystąpieniach w 2014 roku i jednymi z pierwszych wstąpili w szeregi ugrupowania „DRL”, teraz sami doznają prześladowań w ORDLO. „Większość tych, którzy zaczynali w latach 2014—15 walczyć, teraz jest w koloniach. Z różnych artykułów. Większość ze sfałszowanymi oskarżeniami: coś podrzucili, na przykład, czy rzeczywiście za popełnione przestępstwa — grabież, kradzieże. Wydaje się, że to celowa polityka” — zaznaczył Kozłowśkyj.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
