Strona · s. 10strona oryginału ↗
Ciąg dalszy artykułu «Godny swojego rodu i narodu», s. 1
Godny swojego rodu i narodu
Слово Просвіти, №02 за 2021 рік
Zakończenie. Pocz. na str. 1. Właśnie dlatego, że część Ukraińców, zwłaszcza mieszkańców Krymu, Donbasu, Nadazowia, była zainfekowana duchem kolonialnej wtórności, fałszywą ideą braterstwa z narodem rosyjskim, „wiecznotrwałą przyjaźnią” ze „starszym bratem”, doszło do agresji putinowskiej Rosji na Krym i Donbas, nastąpiła okupacja tych ukraińskich terytoriów. Aby zabezpieczyć się przed nowymi agresjami, zarówno informacyjnymi, jak i wojskowymi, przede wszystkim ze strony północnego sąsiada, konieczne jest kształtowanie tożsamości narodowej, argumentowane odrzucanie obcych ideologemów, wychowywanie ukraińskiego narodu zgodnie z wartościami ukrainocentryzmu i europeizmu. To główne zadanie, podkreślał akademik-pedagog Heorhij Filipczuk, które stanęło obecnie przed elitą narodową – nauczycielami, pedagogami, pisarzami i filozofami, żołnierzami i działaczami kultury. „Wychowanie narodu – najbardziej państwowotwórcza »reforma«” – zwracał się do wykładowców uniwersyteckich, studentów, pracowników kultury autor prac „Edukacja narodowa: osobowość i społeczeństwo”, „Narodowotwórczość edukacji”, „Tożsamość narodowa: wymiar kulturowo-edukacyjny”, „Filozofia edukacji ekonomicznej zrównoważonego rozwoju”, „Ukraińskość: źródła, wyzwania, odpowiedzi”. Heorhij Filipczuk obdarowywał uniwersytety, biblioteki Mariupola, bibliotekę pułku „Azow” tymi i innymi swoimi pracami, w szczególności wydrukowanymi przez Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. T. Szewczenki trzema publicystycznymi książkami z serii „Ducha nie gaście”, broszurami-„motylkami” „Pedagogika osobistej i narodowej Godności”, „Świecenie Kulturą”, „Czym my?.. Czyimi synami?”, wzywając, by „nie zapomnieć, zachować i wzmocnić ducha narodowego ludu”. Bo, jak twierdzi ten uczony i pedagog, „tworzenie duchowości narodu, uczłowieczanie człowieka” należy uważać za najważniejsze zadanie współczesnej ukraińskiej edukacji narodowej. Byłem mile zaskoczony, z jaką uwagą przyjmowano emocjonalnie wrażliwe i konceptualnie jasne wystąpienia Heorhija Filipczuka, sam słuchałem z nieustającym zainteresowaniem i myślałem, utwierdzając się w przekonaniu, że tylko ideały i wartości narodowe są w stanie zagwarantować zachowanie tożsamości narodowej, ochronić duchowość i moralność przed kosmopolityczną korozją, przed destrukcyjnym wpływem globalnej subkultury oraz nie dopuścić do wciągnięcia nas w system unifikacyjnych „wyrównań” kontekstów kulturowych. Dlatego tak ważne – i jak tu nie zgodzić się z Heorhijem Filipczukiem – jest nie zgubić, zachować ducha narodu, ducha narodowego. Właśnie w tym celu autor książki „Narodowotwórczość edukacji” proponuje wprowadzenie do edukacji paradygmatu narodowo-kulturowego, dzięki któremu można i należy przezwyciężyć dyskomfort społeczny, duchowy i polityczny w społeczeństwie. Oznacza to konieczność zdecydowanego odrzucenia nihilizmu narodowego, bezduchowości, separatyzmu politycznego oraz kształtowania na jakościowo wyższym poziomie świadomości obywatelskiej i politycznej narodu, pielęgnowania godności narodowej, honoru, poczucia dumy z Ukrainy, szacunku do własnej historii, kultury, nauki, duchowości własnego narodu. Skuteczne rozwiązanie zadań edukacyjnych jest niemożliwe bez wprowadzenia państwowej kulturowo-edukacyjnej polityki językowej, bo jak podkreślał W. von Humboldt, „język narodu – to jego duch, a duch narodu – to jego język”. Język zajmuje szczególne miejsce w systemie ludzkiego duchowo-praktycznego poznania i opanowywania świata. Heorhij Filipczuk w swojej działalności naukowo-edukacyjnej wiele uwagi poświęca rozwojowi języka ojczystego, wzmocnieniu jego szczególnej misji jako konsolidatora narodu i jako przekaźnika wartości kulturowo-duchowych narodu ukraińskiego. Broni on priorytetu językowo-kulturowego edukacji, uzasadnia tezę o języku państwowym jako czynniku konsolidacji i bezpieczeństwa, nalega na antropocentryzm i kulturocentryzm w polityce edukacyjnej, rozwija system argumentów na korzyść zasady narodowości, która powinna być kluczowa w edukacji narodowej, bo bez narodowości „niemożliwe jest tworzenie istoty systemu wychowawczego etnosu, narodu, nacji, zbliżonej do Człowieka”1. Uczony-pedagog jest przekonany, że od dawna dojrzała potrzeba humanizacji i humanitaryzacji edukacji na wszystkich jej poziomach, uduchowienia samego procesu zdobywania wiedzy, pielęgnowania twórczej osobowości, dla której wartości duchowe powinny być decydujące. Dlatego strategiczne kierunki polityki edukacyjnej powinny być uzgadniane z logiką interesów narodowych i doświadczeniem przede wszystkim krajów europejskich. Duchowo dojrzała osobowość świadomie dokonuje wyboru swojego własnego obrazu, sensu swojego bytu, swojego przeznaczenia w świecie. I jeśli podążać za Goethem i uważać, że człowiek – to „natura od wewnątrz” samej siebie, to nieuchronnie pojawia się problem współzależności bytu człowieka i natury. I człowiek nie może być rozpatrywany jako siła zewnętrzna wobec natury, skierowana na jej przekształcenie czy udoskonalenie w swoich egoistycznych interesach. Człowiek powinien szukać możliwości i dróg włączenia ludzkiego rozumu w system żywej natury w imię osiągnięcia jedności życia, planety, instynktu i ducha, w imię tworzenia cywilizacji noosferycznej. Heorhij Filipczuk w swoich wystąpieniach poświęcił wystarczająco dużo uwagi problemowi kształtowania świadomości ekologicznej, kultury i całościowego światopoglądu ekologicznego, edukacji i wychowania ekologicznego, nalegając na konieczność zdobywania wiedzy naukowej o naturze, o środowisku naturalnym oraz zasadach harmonijnego rozwoju człowieka i otoczenia. Człowiek powinien uświadomić sobie swoją osobistą odpowiedzialność ekologiczną, osiągnąć świadome rozumienie wzajemnych powiązań między kulturą a otaczającym środowiskiem naturalnym. Heorhij Filipczuk z wysokości swojego doświadczenia państwowego jako deputowany ludowy Ukrainy trzech kadencji, przewodniczący Czerniowieckiej Obwodowej Administracji Państwowej, minister ochrony środowiska naturalnego, w sposób naturalny doszedł do wniosku, że edukacja i wychowanie ekologiczne powinny być jednym z priorytetowych kierunków polityki państwowej, a samo państwo jest zobowiązane jasno określić swoje obowiązki wobec natury w imię osiągnięcia harmonii, całości między wspólnotą ludzką a wspólnotą naturalną. Taką koncepcję relacji między społeczeństwem a otoczeniem konsekwentnie broni obecnie europejska myśl ekologiczna, ruchy ekologiczne, wspólnota naukowa. Kultura ekologiczna, jak każdy inny niezmiennik kultury, skierowana jest na osiągnięcie nowych horyzontów duchowych, na kształtowanie w człowieku wyższych jakości nowych sensów życiowej aktywności człowieka. Przecież w naszych czasach natura jest szczególną sferą ludzkiej odpowiedzialności, w dużej mierze pomaga ona w odkrywaniu nowych źródeł sensu życia w warunkach jego katastroficznej dewaluacji, stymuluje uświadamianie przez człowieka jego głównej roli w wypracowaniu strategii współistnienia w harmonijnej jedności wszystkich systemów noosfery. Właśnie ludzki rozum jest zobowiązany opracować „nową ideologię noosferyczną ludzkości” (Serhij Krymski), u podstaw której powinno leżeć „rozumienie pokrewieństwa systemów ludzkich, zwierzęcych i planetarno-ekologicznych noosfery”2. W wyniku współtworzenia, harmonijnego współistnienia natury i człowieka możliwe jest jakościowo nowe wzniesienie ducha, osiągnięcie wyższego poziomu duchowego opanowania.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
