Strona · s. 14strona oryginału ↗
Kwarantanna – czas na możliwości?
Слово Просвіти, №02 за 2021 рік
Nową pracą Narodowego Akademickiego Teatru Rosyjskiej Dramy im. Lesi Ukrainki stało się przedstawienie „Prawie rodzinna kolacja” na podstawie sztuki Oleksandra de La Patellière’a i Matjé Delaporte’a. Inicjatorami tej inscenizacji tym razem byli sami aktorzy teatru.
widzom, ale chcieliśmy jeszcze przez co najmniej miesiąc nad nią popracować, coś dopracować. Ponadto myśleliśmy, że będziemy grać ją na nowej scenie, gdzie widownia jest znacznie mniejsza. Ale kwarantanna to czas możliwości. Tak się wszystko złożyło. Tego środowego wieczoru miał odbyć się spektakl „Rodzinna kolacja”, a swoją nową pracę postanowiliśmy nazwać „Prawie rodzinna kolacja”, bo wydarzenia także rozgrywają się podczas kolacji. Dekoracje zbieraliśmy z różnych przedstawień. Ze spektaklu na podstawie opowiadań Czechowa wzięliśmy ścianę z oknami, z innej inscenizacji – kanapę, a z jeszcze jednej – sześcian. Ogólne rozwiązanie scenograficzne pomogła wykonać główna artystka plastyk naszego teatru Olena Drobna. Kostiumów specjalnie nikt nie szył, wszyscy zagrali we własnych ubraniach
(co prawda w kolejnych pokazach nieco zmieniono strój). Gram w spektaklu Vincenta Larchet, ulubieńca losu, człowieka, który bez najmniejszego wysiłku może otrzymać niemal wszystko. Takich nazywa się szczęściarzami. Podczas kolacji z przyjaciółmi postanowił zażartować, i ten pozornie niewinny żart otworzył wiele szkieletów w szafie każdej z postaci. Ja i Vincent jesteśmy bardzo różni, ale ciekawi mnie dotknąć go, pobyć w skórze człowieka, który własnym żartem wpędził samego siebie w pułapkę. Wszelkie próby czynią nas silniejszymi. Wszystkie postacie przeżyły trudny wieczór. Mogli już nigdy się nie spotkać, być może rodziny mogłyby się rozpaść. Ale bohaterowie przeszli przez to wszystko, ogień prób jedynie ich zahartował. „Prawie rodzinna kolacja” to spektakl o miłości do siebie nawzajem: męża do żony, brata do siostry, przyjaciela do przyjaciela, a pod koniec spektaklu także do dziecka, które się rodzi. Aktorka Alisa Tunkiewycz jest moją żoną, a w spektaklu jest moją narzeczoną. To nasza pierwsza wspólna praca, w której oboje gramy jedne z głównych ról. Ołeksij Polszczuk, który gra Pierre’a, jest moim kolegą z roku, razem kończyliśmy warsztat teatralny Jurija Mażugi. Ołeksandra Jena (Elizabeth) – narodowa artystka Ukrainy, nasza dobra przyjaciółka. Ołeksandra Waliuka (Claude’a) pamiętam jako młodego studenta studia, który dopiero przyszedł do teatru; minęły lata, a zapał u Ołeksandra pozostał. Nie mogę powiedzieć, że spektakl rodził się łatwo. To był trudny proces. Ale wszyscy jego uczestnicy to krąg bliskich ludzi, którzy komunikują się także poza sceną. Nasze przyjacielskie relacje pomogły również podczas prób. Nie było żadnej sprzeczki, zawsze znajdowaliśmy konsensus. Koledzy słuchali mnie, ja ich, słyszeliśmy się nawzajem. Do oficjalnej premiery, która odbyła się w grudniu, zdążyliśmy zagrać spektakl sześć razy. Stopniowo się on zmienia. Postacie zaczynają wyraźniej się ujawniać, powiedziałbym – ożywać. Rozumiemy, które momenty są mocne, a gdzie trzeba
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
