Strona · s. 15strona oryginału ↗
Trzy jubileusze
Слово Просвіти, №02 за 2021 рік
W Kijowskim Narodowym Akademickim Młodym Teatrze niedawno świętowano trzy jubileusze, które są ze sobą ściśle powiązane. Właśnie tego dnia dwadzieścia lat temu po raz pierwszy pokazano tu spektakl „Kajdasze”. A dwadzieścia lat pełnych sal i miłości widzów to zjawisko unikalne dla teatru. Przez wszystkie te lata wykonawcą głównej roli Kajdasza jest artysta ludowy Ukrainy Wałerij Szeptekita. Aktor ma jeszcze dwa jubileusze: 60 lat działalności twórczej oraz najważniejszy jubileusz osobisty – 80 lat od dnia urodzin. To święto jubilat uczcił w gronie najbliższych przyjaciół – kolegów ze sceny i wieloletnich wielbicieli Młodego Teatru. Droga twórcza Wałerija Iwanowycza rozpoczęła się 60 lat temu – brał udział w amatorskim zespole zakładu wojskowego w mieście Ochtyrka w obwodzie sumskim, gdzie wtedy pracował. Później uczył się w studiu Teatru Sumskiego im. Szczepkina, a także grał na scenie tego teatru. W 1963 roku, mając na koncie ponad 25 zagranych ról, W. Szeptekita wstąpił do Kijowskiego Instytutu Teatralnego. W 1979 roku przeszedł eliminacje konkursowe do nowo powstałego Teatru Młodzieżowego (obecnie – Młodego). Z okazji jubileuszu na głównej scenie Młodego Teatru po raz 251. pokazano spektakl „Kajdasze”, którego premiera odbyła się 20 grudnia 2000 roku! …Żył sobie na świecie Omelko Kajdasz. O życiu mówił rozsądnie, popijał gorzałkę i naprawiał koła do wozów. I miał kłótliwą żonę oraz dwóch zadziornych synów. Przyprowadzili synowie do domu synowe – i się zaczęło: od rana kłótnia, a wieczorem – bójka. I tak dzień w dzień. I nie ma co liczyć na spokój, kiedy przed nami najprawdziwsza rodzina Kajdaszów… Po raz pierwszy w tym teatrze spektakl wyreżyserował Mykoła Jaremkiw. Przez ten czas na scenie zmieniły się trzy pokolenia aktorów (jego synów i synowych), ale spektakl wciąż cieszy się dużą popularnością. W Młodym Teatrze starają się rozszerzyć ramy sztuki. Powód do tego daje oryginalna sztuka „Kajdasze” N. Dubiny na motywach I. Neczuja-Łewyckiego. To spektakl o nas wszystkich – Ukraińcach. Tutaj ujawnione są nasze dalekie od najlepszych cechy charakteru. Ale tylko wielki naród potrafi mówić prawdę, a do tego jest zdolny śmiać się z samego siebie. – Nasza rodzina ma dzisiaj wielkie święto, artysta ludowy Ukrainy, koryfeusz teatru, nasz drogi Wałerij Szeptekita – 80 lat – podkreślił dyrektor artystyczny Młodego Teatru Andrij Biłous. – Swoje życie Wałerij Iwanowycz poświęcił służbie teatrowi. Przez te lata zagrał mnóstwo ról, przeżył wielką liczbę ciekawych żyć. Jego szalona, potężna energia przez cały ten czas służyła za przykład do naśladowania wielu pokoleniom młodych artystów. Nasz drogi Wałeriju Iwanowyczu, w teatrze nie ma człowieka, który nie szanowałby Pańskiego talentu i Pańskiej niesamowitej pracowitości, a co najważniejsze – uwielbia Pana widz. Niech ten szacunek i miłość przez długie, długie lata idą w parze z Panem. Mnie, jako kierownikowi, przypadł zaszczyt, by w imieniu całego Młodego Teatru wyrazić słowa ogromnej wdzięczności za wszystkie te lata Pańskiego życia, za Pańską pracę, za wszystko, co Pan włożył w Młody Teatr, w którym pracuje Pan od pierwszego dnia. Zdrowia dla Pana, twórczego natchnienia i wielu lat życia! – Moi koledzy, z którymi pracuję tu już 41. rok, nasza młodzież, z którą mamy ścisły kontakt, aktorzy w różnym wieku, między którymi panuje pełna harmonia. Obserwuję was i cieszę się – wyznał Wałerij Szeptekita. – Kiedy służy się teatrowi, to służy się sprawie. Roman Petruk to człowiek o szerokim talencie twórczym: malarz, grafik, mistrz sztuki monumentalno-dekoracyjnej i sakralnej, twórca pisanek, pedagog. Jest autorem ponad 1000 dzieł, z których ponad 300 weszło do albumu-monografii. Artysta jest laureatem nagród mera Kijowa oraz imienia Mychajła Derehusa w dziedzinie sztuk pięknych, członkiem Narodowego Związku Artystów Ukrainy, docentem Kijowskiej Państwowej Akademii Sztuki Dekoracyjno-Stosowanej i Designu imienia Mychajła Bojczuka. W adnotacji do wydania profesor Andrij Puczkow zaznaczył, że w albumie-monografii w sposób kompozycyjno-mieszany naświetlono życiową i twórczą drogę Romana Petruka, zaprezentowaną reprodukcjami prac, różnych pod względem technik (malarstwo, grafika, technika autorska) i gatunków (sztuka sakralna, abstrakcja, pejzaż, martwa natura, portret) oraz refleksjami na temat prac Petruka znanych ukraińskich historyków sztuki, kulturoznawców i artystów.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
