Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

WIOSNA! SAŁATY WYKIEŁKOWUJĄ

Слово Просвіти, №03 за 2001 рік

A zatem, na dworze wiosna. Krew płynie i pulsuje szybciej. Znowu chce się żyć, wyprostować ramiona, które zesztywniały zimą pod kożuchami. I bardzo chce się czegoś świeżego — sałatki, młodej marchewki, koperku albo nawet zieloniutkiego mniszka lekarskiego. Oczywiście, na marchewkę czy buraczki przyjdzie jeszcze poczekać, ale świeże, pachnące wiosenne sałaty to nie jest aż tak nierealne marzenie. Już pod koniec marca — na początku kwietnia, jak tylko zejdzie śnieg, możecie uzupełnić swój zubożały przez zimę jadłospis korzeniami tataraku, kozłka lekarskiego, omanu, pięciornika, perzu właściwego, cykorii. Wszystkie one nadają się nie tylko do wywarów i naparów, ale też nie będą zbędne w niektórych potrawach czy sałatach. Na przykład z perzu właściwego i rzepiku pospolitego przygotowuje się wspaniałą, oczyszczającą krew „kawę istryjską”. Zaparza się po 1 łyżeczce proszku z każdego z nich na 2 szklanki wrzątku. Jeśli nie będziecie leniwi i dodacie do tego 1 łyżeczkę proszku z kłącza cykorii lub korzenia lukrecji, to będziecie mieli wspaniałą kawę dla uzdrowienia wątroby, nerek, krwi, podniesienia odporności, a także wypłukiwania z organizmu radionuklidów i toksyn. Smaczne i bardzo pożyteczne są pędy młodej tasznika. Od śniegu do śniegu wykopujcie korzenie glistnika, zbierajcie pączki sosnowe i brzozowe — znacznie podnoszą one odporność, pomagają doleczyć przewlekłe stany zapalne. MARZEC, NR 3 (81), 2001 ROK Zbierajcie także liście borówki brusznicy, pokrzywy dwudomnej i jasnoty białej, pierwiosnka, podagrycznika pospolitego, fiołka trójbarwnego. Wszystko to, a także rozchodnik, młode delikatne listki brzozy, lipy, klonu, glistnika (2–3 skrajne listki) dodawajcie do zielonych sałat, do których wchodzą jeszcze zwykłe świeże lub duszone warzywa, ziemniaki, gotowane jajka, twaróg, oleje roślinne. Liście tasznika i pokrzywy dodawajcie przy gotowaniu pierwszych dań lub przy duszeniu drugich. Najcenniejszym darem marca-kwietnia są kwiatuszki tasznika i mniszka lekarskiego, które, nawiasem mówiąc, boją się gotowania. Dlatego należy je przechowywać przesypane cukrem pudrem. Ich pyłek to lekarstwo nr 1 dla podniesienia odporności. Zebrane plony trzeba przetwarzać jak najszybciej, bo każda godzina dla zerwanych roślin to utrata pożytecznych i odżywczych substancji. I, proszę, pamiętajcie: wykopując korzenie, przynajmniej czwartą ich część trzeba zostawić w ziemi, aby za rok roślina mogła znów nas ucieszyć. Bez przesady można powiedzieć, że imię Witalija Karpenki znane jest każdemu kijowianinowi, wielu ludziom na Ukrainie i daleko poza jej granicami. Popularność jego imienia dla szerokiego ogółu wiąże się przede wszystkim z gazetą „Weczirnij Kyjiw”, która wraz z narodem przeszła drogę stawania się niepodległej Ukrainy. W kręgach dziennikarskich i w kręgach inteligencji pisarskiej Witalij Karpenko zarekomendował się jako świadomy obywatel, patriota Ukrainy. Na łamach gazety i z trybuny Rady Najwyższej XII kadencji, na licznych zgromadzeniach i na stronach własnych książek podnosił swój głos w obronie sprawiedliwości, w obronie ukraińskości, ten głos potężnie brzmi i dzisiaj. Celne, niemal chirurgiczne rozumienie problemów, pomnożone przez dziennikarskie i życiowe doświadczenie — oto te parametry, którymi mierzy się styl obywatelskiego zachowania tej wybitnej osobistości. Ale mało znać problem — trzeba czuć puls epoki, być w pełnym rynsztunku możliwości intelektualnych i w porę powiedzieć swoje kompetentne słowo. Czytać książki i materiały Witalija Karpenki — to na nowo odkrywać dla siebie duszę swojego narodu, zgłębiać tajniki duchowości. Jego publicystyka, proza dokumentalna, krytyka analityczna są przesiąknięte ideami budowania państwa, analitycznością i naukowością. Jednym słowem, Witalij Karpenko spotyka swój 60-letni jubileusz w rozkwicie swoich twórczych sił i możliwości. W jego książce „Jak zwrócić mankurtowi pamięć” są takie słowa: „Potrzeba czasu, aby mankurtom zwrócić pamięć, chochołom — narodowy kręgosłup, który nie zgina się przed pierwszym lepszym, janczarom — poczucie narodowej krwi. I dopiero wtedy będziemy mieli taki naród ukraiński, jakim powinien być i wejść w historię. Naród, który sam uświadamia sobie bycie narodem i niesie jak sztandar swoją narodową dumę”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn