Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

Och, jak długo trzeba było czekać na to spotkanie! Ale nie była to celowa, sztuczna imitacja przeciążenia — aktorka Olga SUMSKA jest zawsze w pracy: w telewizji, w teatrze.

Слово Просвіти, №03 за 2004 рік

— Pani Olgo, jest Pani bardzo zajętą osobą: zdjęcia, liczne próby, spektakle, programy telewizyjne i projekty telewizyjne. Nie jest Pani zmęczona życiem w ciągłym, napiętym trybie? — Trzeba dziękować Bogu za taki stan rzeczy i takie coś powinno być normą dla każdego aktora, bo to znaczy, że jestem potrzebna. Zły znak, jeśli jest odwrotnie — oznaczałoby to początek zapomnienia. Ale nawet przy największym obciążeniu trzeba nie nudzić, nie przejadać się widzowi, żeby nie stracił wiary w ciebie. Temu sprzyja godny poziom filmów, spektakli, w ogóle pracy twórczej. W tym osobiście polegam na swojej intuicji: być bardzo zaangażowaną i mimo wszystko — pozostawać tajemnicą. — Pani przemyślenia na temat specyfiki zawodu aktora? — Zawód aktora jest o tyle niebezpieczny: zdobywasz doświadczenie zawodowe, wypracowujesz sporo pożytecznych i ciekawych rzeczy, to powinno „odbijać się echem”, dlatego trzeba od czasu do czasu godnie o sobie przypominać. Mam na myśli nie tylko udział w jakimś projekcie, powiedzmy, „Ostatnim bohaterze”. Po drugie, artyści to bardzo zależni ludzie, to specyfika naszego zawodu. Ta okropna, straszna, moim zdaniem, zależność od reżysera, okoliczności prowadzi do tego, że aktorowi dość często nie przychodzi wybierać samemu. Ale płynięcie z prądem — to nie mój styl życia. Wybieram bardziej aktywną postawę życiową, chociaż, szczerze mówiąc, skłonna jestem do nadmiernej podejrzliwości, autorefleksji. W każdym razie to normalne, ponieważ każda osobowość twórcza musi wątpić. Jeśli aktor jest pewien, że już ukształtował się jako osobowość twórcza — to zły znak. Dla samej siebie doszłam do wniosku, że w zawodzie aktora nie da się być pierwszym, bo sztuka to nie sport, tutaj nie trzeba zdobywać pierwszych miejsc. — Ale przecież istnieją pojęcia „pierwsze role”, „drugie role”. Jak do tego podchodzić? — Nie przyjmuję pojęcia „prima w otoczeniu garniru”, o wiele ciekawsze są aktorskie konstelacje. Aktor musi pracować, być zaangażowanym, to ważne, bo z czasem tracą się aktorskie dopasowania. Mam na myśli, na przykład, niemożność zagrania Julii w pewnym wieku, ale moim marzeniem jest zagrać Annę Kareninę, mam nadzieję, że jeszcze się spełni. — Dlaczego — Karenina? — Interesuje mnie ten wizerunek, bogaty materiał literacki. — Kiedy po raz pierwszy poczuła się Pani gwiazdą? — Boże broń, nigdy nie czułam się ani primą, ani gwiazdą. W ogóle, gwiazdorzenie nie jest właściwe całej mojej rodzinie. Gdybym to poczuła, to pewnie nie byłabym już sobą. — Ale gdyby zaproponowano Pani rolę „czwartego grzyba”, jaka byłaby reakcja? — Proponowano mi nie tylko to, ale i o wiele gorsze rzeczy. Musiałam „przełykać”. Brałam pod uwagę, że proponuje mi się taki wariant. A w ogóle — wychodzę i pracuję. — To Panią nie niepokoi? — Dlaczego nie, niepokoi. Z drugiej strony, konflikty w teatrze nikomu nie są potrzebne — to przeszkadza w pracy. U nas problemy są gdzie indziej. Dzisiaj trudno mi wymienić należycie zaangażowanych w pracę aktorów średniego pokolenia. U nas brakuje rynku, takiego, jaki istnieje w Rosji. — Ale i tam bywają konflikty, powiedzmy, w Teatrze Bolszoj. Jeśli teraz Anastazję Wołoczkową zmuszą do tańczenia partii „czwartego łabędzia” — to też trzeba „przełykać”? — Widzom byłoby przykro to widzieć. A jak to już przykre dla niej samej — można się tylko domyślać. Ona jest Gwiazdą, utalentowaną, czarującą. Talent i piękno — to zjawisko. Misję odrodzenia duchowości przy Prezydencie Ukrainy. Ale ja już wtedy zrozumiałam, jaką nawałnicę problemów musiałabym rozwiązywać. Przecież istnieją pewne tereny, na które nie można wejść, pewne rzeczy, na które nie mogę wpłynąć. Kto, powiedzmy, może odwołać reklamę czy zabronić serialu „Seks w wielkim mieście” na kanale „1+1”? Tam zaangażowane są ogromne środki i wszyscy rozumiemy, że tam, gdzie mowa o wielkich pieniądzach, nie da się na nikogo wpłynąć. Pytanie z pytań… Dlatego właśnie teatr zaczyna zwracać nas ku problemom duchowości — i musimy powiedzieć mu wielkie dziękuję. Ale trzeba zauważyć, że widz dzisiaj jest trochę rozpieszczony, chce, żeby go intrygowano. Ludzie, którzy mają dzisiaj 50—60 lat, przeżywali wspaniałe czasy poszukiwań wysokiej duchowości, intensywnego teatralnego wiru życia, kinematografii. Oni, ze swoim doświadczeniem, zdołają rozeznać się w tym, co oferuje im dzisiejsze kino, telewizja, teatr. A młodzież? Ona jeszcze nie uświadamia sobie niebezpieczeństwa tej nawałnicy pseudokultury, która opanowała naszą sztukę. Nie ma nosicieli idei, tych, którzy mogą poprawnie rozstawić akcenty, skoncentrować uwagę na naprawdę ważnych problemach. Właśnie teatr w tych warunkach może i powinien stać się takim nosicielem. Nawiasem mówiąc, teatr imienia Łesi Ukrainki zbiera dzisiaj ogromne komplety publiczności, zwraca widza na łono klasyki i tutaj nie znajdziecie brutalnych spektakli. Mamy swojego widza. W teatrze musi być własna estetyka, własny charakter pisma, poczucie czasu. Nie powinniśmy podążać za widzem, w żadnym wypadku. Wręcz przeciwnie — musimy prowadzić go za sobą. — Czy miała Pani role, których nie chciała Pani grać, ale okoliczności zmuszały do tego? — Były. Ale widz nie powinien się domyślać tego, nawet jeśli tak jest. Nie można wychodzić na scenę z „zimnym nosem”. Bez wątpienia takie role zdarzały się i w mojej pracy twórczej, ale nigdy nie dam widzowi szansy poczuć tego, czyli mechanicznie „odpracować” swoją rolę. Jestem aktorką, muszę służyć Teatrowi… — A role, które stały się niezapomniane? — To przede wszystkim rola lwicy salonowej Lidii Czeboksarowej ze spektaklu A. Ostrowskiego „Szalone pieniądze”. Dosłownie czuję się w tamtym stuleciu, w tamtej kulturze. To jedna z moich najbardziej ulubionych ról. — Z wyraźnym sukcesem realizuje się Pani w kinie. Cemu daje Pani jednak pierwszeństwo: kinu czy teatrowi? — To trudne pytanie, bo dotyka skomplikowanych rzeczy. Na dwóch krzesłach, jak wiadomo, usiedzieć nie sposób. Dlatego bywa i tak: zaczynasz pracę nad rolą w teatrze, a tobie proponują ciekawy projekt telewizyjny. Tak było, kiedy kręcono „Roksolanę”. Nie mogłam odmó-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn