Strona · s. 16strona oryginału ↗
Leonid TAŁALAJ MARUSIA
Слово Просвіти, №03 за 2004 рік
Za falami fale sine — choć stateczek majstruj dziecinie i łódź sobie buduj, celując za Dunaj. Choć tam, w kraju obcym, takie same, jak i tu, miraże, tak samo kwitnie łopian i gniazda bezbronne w stepie, tak samo kury pod płotem grzebią się przy drodze i skowronek nad wiecznym nurtem śpiewa pod oknem u Boga. Szumią nad Dońcem dęby, jak za epoki Igora, i chmura płynie purpurowa. I, niby wersetem Koranu, nad niewiernymi grzmot grzmi. Ciemnieje. I deszcz szumi, jak wojsko, co za wzgórzami pospiesza napić się z Donu. I, zlitowawszy się nad nami, Pan otwiera ramy i przeciągami ozonu przewietrza dymny step, gdzie wiśnia gałązką kwitnie. I zebrało się na wesele w stołówce całe otoczenie. Siedzą, jak ząb przy zębie, młodzi prometei i słońcoroby. I, niby na “tablicy zasłużonych”, na honorowych miejscach — weterani w garniturach, w poważnej pozie, przy medalach i… pylicy. Partyjny sekretarz młodym wręczył od mieszkania nowego klucze, i przyjaciółki wyszeptały: “Toż trzeba — tak się poszczęściło!..” I Marusi zrobiło się niezręcznie. A los wciąż się uśmiechał i niby na inny palec przymierzał jej obrączkę… Jak nowiutka na niebie gwiazda. Aż do gwiazdy rozbrzmiewa “gorzko!”, i skrzypią na szybie koła, niby do królestwa niebieskiego, do proletariackiego raju
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
