Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

ŚWIĘTO PRZYJACIÓŁ

Слово Просвіти, №03 за 2004 рік

nie tylko na Ukrainie. „Chcemy być takimi!” — każdym swoim twórczym krokiem udowadnia kierownik tych zespołów Olha Melnyk — strażniczka ukraińskiej rodziny, pieśni, tradycji. Słowem, jedna z tych kobiet i artystek, która nie chce i nie będzie godzić się z marginalnością ukraińskiej idei. Twierdzi tak, bo kocha i jest zakochana… W swoim mężu Tarasie, który przez wszystkie przeciwności losu przeniósł ogień miłości. Właśnie słonecznym ogniem rozświetlona jest cała twórcza działalność tej rodziny, bo dziewczęta, córki Jarosława i Sołomija, dzisiaj już nie są po prostu piosenkarkami. Takich propagatorów ukraińskiej sprawy wśród współczesnej młodzieży nie ma wielu, ale jednak są… Niech skupiają się w ośrodkach, ale krok po kroku udowadniają swoją siłę i tym już zdobyli popularność. Tak oto po trochu o tej rodzinie jubilatów opowiada się po wszystkim, co przyszło przeżyć na początku stycznia, w okresie Bożego Narodzenia, z radością świętowania w kręgu przyjaciół i ludzi o podobnych poglądach. A zebrała się ich niemal ćwierć z tych, którzy takimi są, bo Dom Nauczyciela jest za mały dla wielbicieli i sympatyków Olhy i Tarasa. Śpiewał Taras Petrynenko. Na półwieczny jubileusz przyjaciel, a do tego kolega z twórczego cechu, podarował wszystkim obecnym swoją poetycką dedykację, przyprawioną trunkiem nihilizmu, ale prawdziwą do szaleństwa. I o nas. Taras przypomniał Tarasowi o wspólnych myślach i przeżyciach, ale zrozumieli wszyscy. Bo przy „Ukrainie” Tarasa Petrynenki my do dziś płaczemy i podnosimy się na nogi. Mówią, że demokraci jednoczą się przed egzekucją. To właśnie jest ten czas, kiedy nie warto czekać na egzekucję — jest przekonany… Chyba ma rację (pomyślało się). Coś z nami jest już zupełnie „nie tak…”, jak mawiali klasycy. Zatem niski ukłon tym, którzy nie zaczynają żyć, a żyją ukraińską ideą zawsze i wszędzie, dokądkolwiek los by ich nie rzucił. Ci ludzie są zdolni doprowadzić swoją sprawę do… Do tego stanu, kiedy już znika strach i pojawia się stan rozkoszy z walki, a oni są gotowi znów ją zacząć. Oni są i takimi byli zawsze. Chyba jubileusz Melnyków stał się świętem dla przyjaciół, odkryciem dla gości, którzy zostali zaproszeni, wsparciem dla krewnych, których się nie wybiera, czy też znajomych, którzy po prostu przyszli sprawdzić obecność prochu w prochownicach patriotów. Wszyscy wrócili z jubileuszowej imprezy naładowani… Energią od „Potężnych dziewcząt” i kosmologiczną pieśnią bożonarodzeniową, która brzmiała przez cały program wieczoru i wylała się na nocne stołeczne ulice i kwartały, którymi poniosła tę pieśń rodzina Melnyków z przyjaciółmi. Lesia SAMIJŁENKO. Zdjęcie H. Oborśkiej. Redaktor naczelna Lubow Hołota. Szef-redaktor Pawło Mowczan. Kolegium redakcyjne: L. Hołota, J. Hojan, P. Mowczan, A. Pohribnyj, O. Ponomariw, I. Juszczak. Skład komputerowy: Iryna Szewczuk, Ołeh Besśkyj.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn