Strona · s. 7strona oryginału ↗
«Proświta» Mariupola podsumowała rok
Слово Просвіти, №03 за 2008 рік
Iryna Mołczanowa, członkini Narodowego Związku Dziennikarzy Ukrainy
Żniwa pszenicy podsumowują roczną pracę rolnika. Plonami dobrych uczynków zazwyczaj sprawozdaje się „Proświta” — najliczniejsza organizacja społeczna Ukrainy. Mariupolscy proświtianie zebrali się pod koniec grudnia 2007 roku w Ukraińskim Domu na ulicy Mitropolitskiej 4, aby godnie zakończyć kolejny okres swojej owocnej pracy. Przede wszystkim 2007 rok zaznaczył się napięciem spowodowanym niezaplanowanymi przedterminowymi wyborami do Rady Najwyższej. Jednak na tle politycznym codzienna praca proświtian nie zginęła: zebrania, wykłady o życiu wybitnych Ukraińców, zbieranie książek dla ukraińskiej biblioteki, organizacja bezpłatnych kursów nauki języka ojczystego dla wszystkich chętnych itp. Przewodniczący miejskiej „Proświty” Anatolij Moroz nagrodził honorowymi dyplomami sześcioro członków organizacji, którzy szczególnie pilnie pracowali w ciągu roku. Są to: Ludmiła Mecetna — prawdziwa gospodyni Ukraińskiego Domu, która dokłada starań, by zbierać materiały i urządzać pomieszczenie w duchu patriotyzmu, nawet zdobyła pianino i marzy o stworzeniu ukraińskiego chóru. Nauczyciel-weteran, najstarszy proświtianin miasta Pawło Mazur na podstawie dokumentów archiwalnych i relacji naocznych świadków napisał pracę „Historia „Proświty” w Mariupolu”, która będzie miała wielkie znaczenie zarówno dla Ukraińców miasta, jak i dla historii ruchu proświtiańskiego Ukrainy w ogóle. Majja Ukołowa — zastępczyni przewodniczącego oddziału, dusza wszystkich imprez organizacji. Wołodymyr Nesterenko przełożył utwory Siergieja Jesienina na język ukraiński i napisał oryginalne rozprawy językowo-religijne „Sumienie”, „Dar”, które przyciągają uwagę specjalistów-językoznawców z różnych uczelni kraju. A proświtiańscy poeci Mykoła Rudyk i Wiaczesław Udowyczenko ucieszyli opinię publiczną wydaniem nowych zbiorów wierszy i pieśni. Świąteczny koncert rozpoczęła pieśń Najny Zawadzkiej do muzyki W. Hołowina „Nasze słońce — Ukraina”, a potem w jeden wianek splotły się pieśni do wierszy W. Sosiury, H. Kabanceua oraz humoreski w wykonaniu H. Szmata i L. Mecetnej, bajki w języku białoruskim M. Ukołowej i wiersz o ojcu Machny W. Udowyczenki, młodzieżowe piosenki ukraińskiego barda Tarasa Kabanceua oraz rosyjskie opowiadanie Luizy Sawinowej. Kiedy zaś duet sióstr Olgi i Lesi Tonkowyd zaśpiewał ludową pieśń „Kaczki lecą”, słuchacze zamarli z zachwytu. Główny sponsor Mariupolskiego Ukraińskiego Domu, biznesmen Oleg Tołstenko, w swoim imieniu i imieniu swoich czworga dzieci podziękował proświtianom za ich pracę. „Najlepszą propagandą języka ukraińskiego są wasze serdeczne pieśni i codzienne rozmowy w języku ojczystym, które rozbrzmiewają w murach miejskiego towarzystwa Ukraińców” — zaznaczył pan Tołstenko. Przewodniczący miejskiej „Proświty” Anatolij Moroz wygłosił życzenia za Ukrainę i życzył wszystkim pokoju i pomyślności.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
