Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

Pamięci Borysa Spysarenka

Слово Просвіти, №03 за 2008 рік

…lat poświęcił szlachetnemu zawodowi budowniczego. Jako inżynier budownictwa przemysłowego i cywilnego wznosił obiekty przemysłowe, mieszkalne i użyteczności publicznej w miastach i wsiach Ukrainy. Drugą ipostazą jego szerokiej natury była literatura i twórczość dziennikarska. Już w latach 60. publikował w czasopismach „Ranok” i „Ukraina”. W 1973 roku ukazała się osobną książką jego poema-bajka „Biała Winča”. Nienotowany jak na nasze czasy nakład 120 tysięcy egzemplarzy rozszedł się w księgarniach w ciągu miesiąca. Potem ukazały się książki „Odrośl”, „Wioślarzyk”, „Domek złotej pszczółki”. Niektóre wiersze ze zbiorów poezji dla dzieci zostały przełożone na muzykę. W latach 90. i na początku nowego stulecia ukazały się nowe książki Borysa Spysarenki — wiersze, poematy, powieści artystyczno-dokumentalne. Borys Spysarenko wiele zrobił dla rozwoju ukraińskiej duchowości, pracując jako redaktor działu literatury i sztuki czasopisma „Ranok”, kierownik działu Ukraińskiego Funduszu Kultury. Owocnie pracował także jako kierownik działu kultury Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta”. Jednym z najbardziej rozległych i najbardziej ukochanych projektów Borysa Spysarenki stało się w 1993 roku założenie Kobzarskiej Świetlicy w Ukraińskim Domu. Przez osiem lat kierował on pracą świetlicy, wiele zrobił dla rozwoju sztuki kobzarskiej. Dwa lata temu Borys Dmytrowycz poważnie zachorował, ale kontynuował aktywną działalność twórczą. Pisał utwory poetyckie, artykuły, redagował książkę swojego druha Borysa Jaceńki o „Słowie o wyprawie Igora”. Odszedł w wieczność, nie zdążywszy zrealizować nowych zamierzeń twórczych. Świetła mu pamięć. Proświtianie

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn