Strona · s. 2strona oryginału ↗
WYDARZENIA, FAKTY, KOMENTARZE W GRUZJI ODBYŁA SIĘ AKCJA PROTESTACYJNA OPOZYCJI
Слово Просвіти, №03 за 2008 рік
13 stycznia odbyła się akcja protestacyjna opozycji w Tbilisi. Według różnych szacunków brało w niej udział od pięćdziesięciu do osiemdziesięciu tysięcy ludzi. Na akcji obecnych było od razu trzech kandydatów na prezydenta: Lewan Gaczecziładze, lider „Nowych Prawicowców” Dawid Gamkrelidze i lider Partii Przyszłości Giorgi Maiszwili, a także przedstawiciel czwartego kandydata — lidera laburzystów Szałwy Natelaszwili. Opozycja deklaruje fałszerstwa podczas liczenia głosów i protestuje przeciwko ostatecznym wynikom wyborów. Centralna Komisja Wyborcza Gruzji ogłosiła ostateczne wyniki przedterminowych wyborów prezydenckich, które odbyły się w kraju 5 stycznia. Zgodnie z oczekiwaniami, nowym prezydentem kraju został Micheil Saakaszwili, który uzyskał prawie 53 i pół procent głosów wyborców, a kandydat z ramienia Narodowej Rady Opozycji Lewan Gaczecziładze — 25,69 procent. Po Eduardzie Szewardnadze Saakaszwili stał się drugim w Gruzji politykiem wybranym po raz drugi z rzędu na stanowisko głowy państwa. Ostatecznego protokołu odmówiło podpisania sześciu członków CKW z ramienia partii opozycyjnych. Jednak ich demarche nie wpłynęło na wynik: protokół przyjęła zwykłą większością głosów pozostała siódemka członków komisji. Lecz pomimo przekonującego zwycięstwa w pierwszej turze, wynik wyborów świadczył o spadku popularności Saakaszwilego niemal dwukrotnie: 4 lata temu na lidera Rewolucji Róż zagłosowało ponad dziewięćdziesiąt procent społeczeństwa. Krytycy zaznaczają, że reformy Saakaszwilego nie uwzględniają interesów osób niezamożnych i że ogranicza on demokrację. Teraz opozycja zarzuca mu jeszcze fałszerstwo wyborów. Przeprowadzenie drugiej tury to główne żądanie akcji protestacyjnych, które wznowiono zaraz po ogłoszeniu ostatecznych wyników. Opozycjoniści grożą niedopuszczeniem do inauguracji. Następny wiec odbędzie się 15 stycznia przy budynku Telewizji Publicznej Gruzji. Nastia TOPOLA W noc z 27 na 28 grudnia w Szyszakach na Połtawszczyźnie zbezczeszczono znak pamięci Prezydenta Ukraińskiej Głównej Rady Wyzwoleńczej (UHWR) Kyryła OSZMAKA. Wandale uszkodzili tablicę pamiątkową z portretem K. Oszmaka: najwyraźniej rzucano w nią bryłami asfaltu i odłamkiem betonowego krawężnika. Przedstawiciele Rady Szyszackiej... Zakończenie. Początek na s. 1 A oto z drugiego krańca Ukrainy, Rosjanka z narodowości. Posłuchaj, Czasie, i jej. Ludmiła Juzefczyk, miasto Stebnik w obwodzie lwowskim: „Dzień dobry, panie Jaworiwski! Jestem Rosjanką, mieszkam na Lwowszczyźnie od czwartego roku życia, teraz jestem już na emeryturze. Tutaj wyrosły moje dzieci, dorastają wnuki. Mam ukraińskie obywatelstwo. Znaczy to, że jestem Ukrainką! Wychowałam się w rosyjskojęzycznym otoczeniu, a dzięki Radiu Narodowemu nauczyłam się języka ukraińskiego, później pomogły też kontakty. I dziwi mnie po prostu, jak mogło dojść do tego, że w szesnastym roku niepodległości Ukrainy na większości jej terytorium prawie nie słychać ukraińskiego języka państwowego. Niektórzy politycy mówią, że tak historycznie się złożyło. A czy rzeczywiście nie należałoby nam zapoznać się z historią państwa, w którym żyjemy? Oczywiście, zapoznawać się trzeba z historią prawdziwą, a nie komunistyczną. I wtedy zrozumiemy, że język ukraiński zakazywano używać dekretami na szczeblu państwowym w Imperium Rosyjskim, a surżyk to reakcja obronna narodu dla zachowania języka ojczystego. Ale co dzieje się teraz? W telewizji prawie na wszystkich kanałach trwają dni kultury rosyjskiej. Podobają mi się i z przyjemnością słucham rosyjskich piosenek, ale przecież żyjemy nie w Rosji, i Ukraińcy także chcą słyszeć swoje narodowe utwory! Kiedyż zaczną się dni kultury i sztuki ukraińskiej na Ukrainie? Dlaczego ukraińska pieśń — dusza narodu, na ziemiach którego żyjemy, jest zamknięta w złotej klatce za siedmioma zamkami? Kiedyż znajdzie się ten rycerz, który wreszcie ją uwolni? Mądrość ludowa twierdzi: klin klinem wybijają. A czy nie warto byłoby naszym mężom stanu posłuchać jej i na szczeblu państwowym zobowiązać wszystkie kanały radia i telewizji do wykorzystywania nie mniej niż dwóch trzecich czasu antenowego na programy tylko w języku państwowym? To byłoby sprawiedliwe! Mnie jako Rosjankę bardzo obrażają symonienki i witrenki, którzy uważają Rosjan za umysłowych infantów, którzy żyjąc na Ukrainie, rzekomo nie mogą nauczyć się ukraińskiego. Przecież kiedy my, Rosjanie, przyjeżdżamy żyć do jakiegokolwiek innego kraju, to uczymy się...
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
