Strona · s. 14strona oryginału ↗
ODKRYJ SIEBIE
Слово Просвіти, №03 за 2008 рік
Pisarz Andrij Topaczewski jest dobrze znany naszemu czytelnikowi. W latach 1997—98 na łamach „Słowa Proświty” publikowano jego eseje z ukraińskiej etnobotaniki biblijnej — pierwszą część książki z „Bożego ogrodu”. Na wniosek Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” w 2001 roku autor został uhonorowany nagrodą im. Iwana Ohijenki w kategorii „Ludoznawstwo”. Andrij Ołeksandrowycz Topaczewski nadal pracuje w tej tematyce; kończy drugą część książki poświęconej istotom biblijnym, książki o roli i miejscu w Piśmie Świętym zwierząt, ptaków i innych Bożych stworzeń, które towarzyszą człowiekowi i otaczają go od samego początku jego Bytu. świadomości niczym jasny mit, który zmusza na pewien czas zapomnieć o rzeczywistości, — legendą, która ma cykliczne zakończenie, początek i koniec. Literatura biblijna natomiast nie jest wspomnieniem o dawno minionych wydarzeniach; włącza ona człowieka w uczestnictwo w nieustannym procesie historii. Czas w Piśmie Świętym ma charakter nieodwracalny, a każdy człowiek odnajduje własną gałązkę na historycznym światowym Drzewie. Szczególną uwagę poświęcono stworzeniu Świata i jego początkom, a także moralnym zasadom człowieka, kwestiom wyboru jego życiowej drogi. Pismo Święte pomaga uważnemu czytelnikowi poczuć się wartościową cząstką żywego i duchowo harmonijnego Uniwersum, w którym uczucie do bliźniego swego i do Boga — to nieodzowne składniki powszechnej chrześcijańskiej Miłości do wszystkich stworzeń: „Jeśli ktoś mówi: Miłuję Boga, a brata swego nienawidzi, jest kłamcą, albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi” (I List św. Jana, 4:20). Wartości estetyczne podporządkowują się wartościom etycznym, co sprzyja rozwojowi myślenia emocjonalno-obrazowego, dzięki któremu zweryfikowano statyczne poglądy antycznych uczonych i filozofów na Wszechświat i nasze miejsce w nim. Aby pełniej poczuć upływ czasu historycznego, porównajmy rośliny i zwierzęta ogrodu Eden z kręgiem istot, które obecnie żyją na Ziemi. Przecież daleko nie wszystkie one, wspomniane w Piśmie Świętym, szczęśliwie dożyły naszych czasów. Wiele z nich znalazło się w Czerwonych księgach faktów (Red data books) jako ginące, a niektóre nawet w tak zwanych Czarnych listach, żył i prorokował Daniel. Zajmując wysokie stanowisko (Księga nazywa go księciem), Daniel wypełniał swoje obowiązki jak najlepiej, gdyż był w nim wysoki duch. Dlatego król miał na myśli ustanowić go nad całym królestwem (6:4). Wywołało to zazdrość innych książąt i satrapów. Nie znajdując żadnego sprawiedliwego punktu zaczepienia, oskarżyli Daniela o to, że trzy razy dziennie modli się do Boga, — a to, rzekomo, zagraża autorytetowi króla i narusza prawo państwowe. Dariusz, choć kochał Daniela, zmuszony był postąpić z nim tak, jak nakazywało prawo, które właśnie zatwierdził na prode figurują znikłe na zawsze. Stało się to w ciągu niepełnych 2000 lat, które minęły od czasu napisania Nowego Testamentu przez uczniów Jezusa Chrystusa. Szczególnie okrutne były dwa ostatnie stulecia, kiedy z rozległych przestrzeni Europy, Azji i Afryki zniknęło niemało suhaków, tarpanów, niedźwiedzi, żurawi, które uważano za zwyczajne za życia naszych pradziadów. Czy nie dlatego realia przyrodnicze coraz rzadziej stają się obiektami twórczości, a ich miejsce w literaturze i sztuce zajmuje „wirtualna rzeczywistość”, znaleziona w pamięci komputerów? Uważając się za cywilizowanego, współczesny człowiek bezlitośnie niszczy własny dom — przyrodę Ziemi z jej mieszkańcami, swoimi sąsiadami, którzy nie mogą się obronić nie tylko dlatego, że nie mają przedstawicieli w parlamentach. Dzisiaj na ukraińskim południu nie spotkacie orła stepowego, tak jak cedru libańskiego — w górach Libanu. Lecz Pismo Święte ratuje od rozpaczy i zwątpienia, broni ono świadomości człowieka przed wszelkim złem, ukazując nam bezkresny Świat, zamieszkany przez różnorodne istoty, z których każda na swój sposób wypełnia wolę Pana. Na ścianach jaskiń Altamira i Lascaux w górach Pirenejskich, sklepieniach Kamiennej Mogiły w stepach zaporoskich oraz w innych sanktuariach naszych dalekich przodków wspaniale zachowały się wizerunki dzikich koni, turów, suhaków, dobrze znanych myśliwym epoki kamienia. Wtedy człowiek nie miał jeszcze groźnej broni, którą z czasem wytępił te zwierzęta, ocalone od Potopu Światowego.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
