Strona · s. 14strona oryginału ↗
LOS KRÓLA ZWIERZĄT
Слово Просвіти, №03 за 2008 рік
Gdzież jest legowisko lwów, w którym lwiątka dorastały, w którym przechadzał się lew, lwica i lwiątko, i nikt ich nie płoszył? Prorok Nahum, 2:12. Przepowiadając zniszczenie Niniwy, stolicy państwa asyryjskiego, co wydarzyło się w 612 roku przed Narodzeniem Chrystusa, prorok porównuje jej władców do żarłocznych bestii, które napełniają łupem swoje legowiska i kryjówki. Bohaterowie ksiąg Starego Testamentu, podobnie jak starogrecki Herakles, potwierdzają własną siłę i sławę, zwyciężając lwy. Ale — z Bożą pomocą! Tak uczynił jeszcze młody Samson: I zstąpił na niego Duch Pański, i rozdarł on tego lwiątko, jak rozdziera się koźlę, a w ręku jego nie było niczego. (Księga Sędziów, 14:5.6). W wyobraźni biblijnych autorów lew był tak potężnym zwierzęciem, że pokonać go gołymi rękami nie zdołałby nawet mocarz, zwłaszcza za młodu. Dlatego w przekładach Pisma Świętego we wszystkich językach zachowano termin „lwiątko” lub „młody lew”. Pojedynek Samsona z nim przy winnicy na przestrzeni tysięcy lat nabrał symbolicznego znaczenia i szerokiej popularności. Samson — oznacza silny i mężny. Malowano go jako odzianego w skóry, różowolicego młodzieńca, który rozdziera ciemnoskórego, grzywiastego lwa, chwytając go za paszczę. Czyli powtarza pierwszy z 12 czynów epickiego bohatera starożytnej Grecji, który udusił lwa nemejskiego. Nasuwa się myśl o związku historii Samsona z mitami o Heraklesie. Ten wątek wykorzystywano w heraldyce, znajduje się on w herbach ukraińskiej szlachty. A Plac Kontraktowy, który znajduje się na kijowskim Podolu, od 1748 r. zdobi fontanna „Samson” (architekt I. Hryhorowycz-Barski). Wprawdzie kompozycja rzeźbiarska z Samsonem pojawiła się tam dopiero na początku XIX w., a odnowiono ją wraz z fontanną w 1982 r. W wizji proroka Daniela (7:4) skrzydlaty lew uosabia potęgę i władzę. Właśnie to symbolizują lwy we współczesnej heraldyce, przedstawiono je w godłach państwowych Wielkiej Brytanii, Norwegii, Bułgarii oraz wielu innych krajów. Jako symbol Lwowa i Galicji, wizerunek lwa jest częścią Wielkiego herbu Ukrainy. Lew z mieczem był również symbolem państwa perskiego, które obecnie nosi nazwę Iran. A na dworze perskiego króla Dariusza I Hystaspesa intrygi podstępnych satrapów. I rozkazał wrzucić proroka do jamy z lwami… Nie zmrużywszy oka, o świcie król pospieszył na miejsce egzekucji. Tam żywy i nietknięty Daniel opowiedział królowi, jak Boży anioł go uratował, zamykając paszcze lwom. I straszne drapieżniki ukorzyły się przed wolą Najwyższego… Ostatnie proroctwo Daniela przypada na 519 rok przed Narodzeniem Chrystusa, na 7 lat przed wyprawą Dariusza I w stepy czarnomorskie, na południe współczesnej Ukrainy, przeciwko Scytom, gdzie poniósł on druzgocącą klęskę. Ciekawe, czy prorok zdążył ostrzec perskiego króla przed niebezpieczeństwem ataku na Scytię? Czy Dariusz po prostu zlekceważył tym razem radę Daniela, którego po przypadku z lwami bardzo cenił i szanował? To pozostaje tajemnicą. Zatem lwy w dawnych czasach uważano za bardzo groźne bestie. Ich cechy były miarą siły, okrucieństwa i wyższości; mierzyli się z nimi epiccy i biblijni bohaterowie. Ale, jak twierdzi Pismo Święte, te potężne istoty wypełniały Bożą wolę. Pierwsza Księga Królewska (13:24—26) opowiada o Bożym mężu, czyli proroku, który był nieposłuszny nakazom Pańskim, i Pan wydał go lwu, a ten rozszarpał go… Poeci w różnych czasach wysławiali szlachetne cechy króla zwierząt, którego coraz rzadziej udawało się zobaczyć żywego; gasły nawet wieści o nim. Tymi wyidealizowanymi cechami obdarzano współczesnych: króla Anglii w drugiej połowie XII wieku Ryszarda I przezwano „Lwie Serce”. Jego rywalizacja i układ pokojowy z sułtanem Syrii i Egiptu Saladynem są wyraźnie odzwierciedlone w literaturze i sztuce. Tęskna nuta idealizacji dawnego władcy dziewiczych przestrzeni jest szczególnie zauważalna po tym, jak dzikich lwów ubyło. Dzisiaj nazywamy człowieka lwem, mając na myśli najlepsze cechy: odwagę, skuteczność, talent, szczerość. A w czasach biblijnych, a nawet później, lwy były rozpowszechnione na Bliskim Wschodzie, w Iranie i Indiach. Mało czym różniły się od swoich afrykańskich krewniaków. One, zmęczone ściganiem płochliwych i zwinnych dzikich zwierząt, zuchwale napadały na bydło domowe, a czasem i na ludzi. Ale jeśli dzikie lwy afrykańskie jeszcze się zachowały, przynajmniej w rezerwatach, to w Palestynie ostatniego lwa zabito 750 lat temu, i tylko w głuchych,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
