Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

«A ja — ratuję dusze»

Слово Просвіти, №03 за 2012 рік

Lubow PSZENYCZNA ARKA “Gdzie ten Noe z arką?..” Wołodymyr Bazylewski Rozwiera się twardź I czyni się mgła piekielna, Kołowrócą potoki W siarczano-ognistej lamówce. Ten potop — nie potop I nie prawdziwie kara Pańska — Niebezpieczne tsunami Ludzie stworzyli sami. Rozsiewając wiatr, Żną nieproszoną burzę, Rozsiewając zło Na moralności fundamenty zgniłe, Utworzyli to morze. Teraz zaś, ratując skórę, “Gdzie ten Noe z arką?” — Krzyczą z pagórka ziemi. A sczerniała woda Podchodzi już pod piersi, I ratunku nie ma, Choć schodź z pagórka, choć nie schodź. Wzywać — na próżno, Bo czemuś zapominają ludzie, Że drzwiczki do arki Zamyka nie Noe, a Pan Bóg. I BĘDZIE SĄD “I będzie sąd. Sądzić będą bezskrzydłych…” Jewhen Cymbaluk Bezskrzydli Aniołowie chodzić będą z ludźmi I rozmawiać w kolejce o niedostatkach, O nieurodzaju, polityce, podatkach I o szybkim zbliżaniu się zimy. Pośród krzątaniny znajdować będą istotę. I tylko mieć będą nieposkromione pragnienie nieba, Bo jest u każdego potrzeba i konieczność, Dopóki obok Aniołowie żyją. Zachwieją się szale dobra i zła. I będzie sąd za zapisany papier. Po coż było wyrywać pióra Co każdy dzień z bolącego skrzydła? DUSZA Łaskawy śmiech błądził między drzewami I wywoływał zachwyt oraz zdziwienie. Dusza była — jak chata bez drzwi, Do której nikt nie wchodził, nie wychodził. A w sumie, po co — oto kupką popiół. Pewnie, długo tliło się i bolało. To już wtedy, kiedy miłość odeszła, A my za nią płakaliśmy nieumiejętnie. A potem spotkaliśmy się na ścieżkach rozstań I radość szczerą nie zdołaliśmy ukryć. Dusza — jak chata, czeka na troskliwe ręce. Ją trzeba też remontować. DESZCZ Leczniczy deszczyk na Pantelejmona… Ziemia dawno zmęczyła się od upałów. Płynie woda — święta i bezbronna. Sączy się niebo, jak nadbity dzban. Raduje się dzień, uwolniwszy się od bielma. Świąteczny szał rumianku i rdestu. I ożywają półsenni ludzie, I wyciągają ręce do deszczu. ZIMĄ Zima straszy zmierzchem chłodu, Drobny deszcz siecze, jak popiół. Grudniowy dzień chowa się na piersi I wygląda ptakiem spod skrzydła. Zostań, mój ptaszku! Choć z tobą zimno, Ale ty — jesteś, i my z tobą — we dwoje. Porozmawiaj jeszcze, porozmawiaj-że, Niech nas usłyszy Wszechmogący Bóg. Podziękujmy Mu za ten przystanek, Za wszystkie przeżyte, przebyte lata. Za wezwanie do pracy i wolę odpoczynku, Za to, że nie pokonała krzątanina. Że kochamy ten świat my do nieprzytomności, Że ziemię pieszczymy oczami w biegu. Że ludzie z otwartymi sercami Spotykają się na naszej drodze. Jeśli życie kolczastymi śniegami Zasypie błyski nadziei, Ktoś będzie obok niechybnie z nami — Tylko jemu zaufać zdołaj. I nie zwątp, jak łza zaświeci I własne serce gorzko oparzy, Bo ktoś w tej chwili tobie szuka lekarstwa I podstawia zmęczone ramię. KTO PROSI… “Proście — a będzie wam dane, szukajcie — a znajdziecie, pukajcie — a otworzą wam; bo każdy, kto prosi — otrzymuje, kto szuka — znajduje, a kto puka — otworzą mu”. (Mt., 7:7,8) …W znoszonej odzieży, Dokąd ty i po co ty? Takich, jak ty, wielu W wirze krzątaniny. — Kto prosi — ten otrzyma, Kto puka — otworzą, A kto czegoś szuka — Powinien odnaleźć. — Czy wszystko od nas zależy? Ten świat, czyżby, jak skrzynia, Gdzie wspomnienia chowasz, Jak czytane listy? — Kto prosi — ten otrzyma, Kto puka — otworzą, A kto czegoś szuka — Powinien odnaleźć. — W przestrzeni bezkresnej Na wszystko — swoje przyczyny. Czemuż dusza błądzi Po prawie samotności? — Kto prosi — ten otrzyma, Kto puka — otworzą, A kto czegoś szuka — Dostąpi znalezienia. BOŻONARODZENIOWE Ćwierka chata głosem siostry, A drzwi pęcznieją Kolędą. Porozmawiaj, jeszcze porozmawiaj, Niech rozminą się radość z biedą. Niech przyjdą do chaty pastuszkowie I zwiastują o Matce i o Synu. A my w dal spojrzymy spod ręki, Czy nie zasnęła w noc tę Ukraina. Niech jasny Anioł odwiedzie od nas Wszelkie prawa szyderczego losu, I zakuka kukułka siwa w polu I jeszcze na chwilę przedłuży grzesznym czas. RZEKA My śpieszymy, jak rzeki przepływowe. Dlatego przemijający. I dlatego nie wieczne. Woda odpływa. Każdą chwilę odpływa. Życie trwa. Póki co trwa… Zegarek ostro poprawia wąsy: — Ty — kto? — Woda, która zapomniała koryto. — Dokądże teraz płyniesz pośród suszy? — Żywe — żywym, a ja — ratuję dusze… PRZEPOWIEDNIA Na wszystko na świecie jest swoja cena: Na prostoduszność, na myśli, na upór… Lecz czasem ciąży cudza wina, Niby niewinnie, sprzedaje szczerość. Twoją, moją… I myśleć nie śmiej Wznieść pałac na ceglanej ruinie! Gdzie sprzedaż dusz, targowisko nadziei, — Nie ma proroka w swojej ojczyźnie. Na wszystko na świecie tym przychodzi termin. Przepowiednie spełniają się nie często… Gdyby znalazł się choć jeden prorok, By przepowiedzieć Ukrainie szczęście! IRYSY “Irysy modlą się do wschodu…” Nadija Jaciuk Irysy modlą się do wschodu, Dłonie złożywszy oburącz. Gorący zachwyt i zdziwienie, I słońca skropiony lak. Na niebielonej podstawie Snuje świt jasną nić. I delikatna muzyka miłości Miodowym zapachem dzwoni. Irysy modlą się do wschodu, Dłonie złożywszy oburącz. Święty zachwyt i zdziwienie, I poznania świętego klucz. Płynie po rozjaśnionej nici Cierpkiego czasu nurt… W niebieską łagodną siedzibę Modlitwa kwiatów. I — moja. NA BOŻE NARODZENIE Zakolędowała cała Ukraina, W śniegach kruszy się dawna kolęda: “Przenajświętsza Maria urodziła Syna…” — I Bożonarodzeniowa Gwiazda do chaty zagląda. I leci skrzydlato z chaty do chaty W głosach dziecięcych radośnie-smutnych: “Nowa radość nastała…”, “Zbawiciel przyjdzie zbawiać…” . Ach, pora zbawiać już i siebie samych! Na ciała pigmejskie mierzymy wielkie, Tak było od wieków, tak było nie raz. Dobrzy, lecz bezdoli — my zbyt przywykliśmy, Żeby wszyscy żałowali i zbawiali nas. Zagląda Gwiazda: “Kimże wy naprawdę, ludzie? Czy zmieniliście się trochę z rozmaitością twarzy? Ten idzie, kto sądzi, ale i Ten, kto kocha! Przed Nim — Jedynym! — nie hańba — na twarz. TWOJA DUSZA Twoja dusza — studnia-źródło, Nurty w niej przejrzystość młoda. Przychodzą spragnieni radości napić się, Lecz nie leczy już czarnobylska woda. Twoja dusza — jak słonecznik rozkwitły, Który przy drodze odważył się kwitnąć: Gorący, niepokorny i jasny, Gdyby nie serce, pełne czerni. Twoja dusza — ptasio-bociania, Skrzydłami, zdaje się, ziemię obejmuje. Bocianek — obok, dzieci-bocianiątka… Znajoma strzecha... A gniazda — nie ma. ROZMAITE BAJKI Samotna taksówka mrugnie złotymi oczami, Rozsypią się pryzgi — monety drobne spod podeszew. Nam drzwi do bajki nikt już teraz nie otworzy — Bezkarne wchodzić może tam tylko deszcz. My — z różnych bajek: rozeszły się znajome wątki. Z przodu — długie drogi, lecz bez skrzyżowań. Stare okulary, zaczytane i dawne gazety, Puste rozmowy o szczęściu, odwadze i honorze. Jeszcze — wspomnienia wspólne, które czasem upiększą chwilkę,

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn