Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

O etnonarodowym komforcie

Слово Просвіти, №03 за 2012 рік

Ivan ZAJEC, deputowany ludowy Ukrainy W obecnych warunkach polityka etnonarodowa Ukrainy powinna zapewnić odrodzenie narodowe, kształtowanie współczesnej tożsamości narodowej oraz integrację społeczną wszystkich obywateli. Jednak realizacja tych zadań przebiega zbyt powolnie, zwłaszcza w odniesieniu do narodu ukraińskiego. Co więcej, obecny reżim władzy świadomie stymuluje dalsze procesy degradacyjne i dezintegracyjne w sferze bytu etnonarodowego. Taka polityka władzy jest bardzo niebezpieczna, ponieważ obniża poziom tolerancji w społeczeństwie, buduje dodatkowe bariery między obywatelami, poszczególnymi regionami kraju, podważa jedność narodu i zagraża bezpieczeństwu narodowemu państwa. Trzeba nazywać rzeczy po imieniu: taka polityka etnonarodowa jest polityką segregacji, która graniczy nawet z apartheidem, czyli polityką atomizacji społeczeństwa poprzez rozdzielanie obywateli, przeciwstawianie narodu tytularnego mniejszościom narodowym, tworzenie odizolowanych grup etnicznych i ich oddzielne zamieszkiwanie w równoległych przestrzeniach społecznych. Adeptami i przewodnikami tej polityki można nazwać takie odrażające postacie jak Tabacznyk, Kołesniczenko, Kiwałow, Kostusew i im podobni. Pierwszorzędnym celem tych współczesnych herostratów jest język ukraiński, jego status państwowy, a także prawdziwa historia Ukrainy i jej oryginalna kultura. Swoją prowokacyjną działalność próbują ukryć demagogiczną retoryką o rzekomej wielonarodowości Ukrainy oraz konieczności realizacji przez władzę koncepcji multikulturalizmu. Multikulturalizm w interpretacji wymienionych panów urzędników i deputowanych przeradza się w agresję humanitarną przeciwko Ukrainie. To wojna przeciwko wszystkim, chociaż przede wszystkim jest ona skierowana na niszczenie wszystkiego, co ukraińskie. Próbują oni podważyć podstawy cywilizowanego współżycia mniejszości narodowych z narodem ukraińskim, które opierają się na standardach europejskich. W szczególności dążą do sprowokowania ich do wojny przeciwko ukraińskiej Ukrainie w sferze językowo-kulturowej, historiograficznej, religijnej i informacyjnej. Praktyka władzy w sferze etnonarodowej nie odpowiada ani współczesnym światowym tendencjom, ani wewnętrznym potrzebom Ukrainy, które są uwarunkowane obecnym stanem historycznym narodu ukraińskiego. Wszyscy słyszeliście oświadczenia pierwszych osób wiodących państw Europy: Niemiec — kanclerz Merkel, Francji — prezydenta Sarkozy'ego, Wielkiej Brytanii — premiera Camerona o tym, że wieloletnia polityka multikulturalizmu w ich krajach poniosła całkowitą klęskę, ponieważ zrodziła szereg złożonych problemów jedności ich narodów. W szczególności poprzez tworzenie odizolowanych od społeczeństwa wspólnot etnicznych i problemy z integracją społeczną ich członków. Odpowiedzią państw europejskich na klęskę koncepcji multikulturalizmu stało się wzmocnienie polityki integracji społeczeństwa na bazie jednolitego języka państwowego, wspólnych wartości i wspólnego losu historycznego. Nie zapominajmy, że także dzisiejsza Europa pozostaje związkiem państw narodowych, których władze zapewniają rozwój i pogłębianie własnej tożsamości narodowej, w szczególności poprzez integrację mniejszości narodowych w przestrzeń społeczną. Większość krajów świata w obecnej dobie informacyjnej również zmierza do jednolitego języka państwowego! Przecież język dzisiaj to nie tylko główny wyraziciel i twórca tożsamości narodowej, ale także główny nośnik współczesnego produktu informacyjnego. Żadne współczesne państwo nie wytrzyma wielojęzyczności państwowej. A nasi tak zwani multikulturaliści pchają Ukrainę w przeciwnym kierunku — do dwujęzyczności i segregacji społecznej według cech etnicznych, językowych i kulturowych. Nas, jako naród, chcą pozostawić w traumatycznym, okaleczonym przez imperium stanie. Nie uda się! Kilka słów o czynnikach wewnętrznych, które powinny określać politykę etnonarodową Ukrainy. Bazą powinno być zrozumienie obecnego stanu historycznego narodu ukraińskiego. Jest on narodem postkolonialnym, postludobójczym, który na dodatek przeżył 70 lat komunistycznego totalitaryzmu. Musimy przezwyciężyć to straszliwe dziedzictwo, które w znacznym stopniu dotknęło siły życiowe ukraińskiego etnosu. A to warunkuje potrzebę realizacji polityki państwowej odrodzenia narodowego, w szczególności narodu tytularnego. Zatem państwo ukraińskie ma prawo, a władza jest zobowiązana prowadzić politykę na bazie międzynarodowo uznanej zasady affirmative action, czyli „pozytywnego (lub afirmatywnego) działania”, skierowanego na przywrócenie sprawiedliwości historycznej wobec ograniczonych w prawach Ukraińców, na zmianę haniebnego status quo postkolonialnego. Polityka etnonarodowa musi budować się na zasadach określonych w dokumentach założycielskich ukraińskiego państwowotwórstwa: w Deklaracji o suwerenności państwowej Ukrainy oraz Konstytucji Ukrainy. Tak Deklaracja, zgodnie z europejską tradycją państwowotwórczą, określa Ukrainę „jako suwerenne państwo narodowe”, które „dokonuje ochrony i obrony państwowości narodowej narodu ukraińskiego”. A w Konstytucji Ukrainy w art. 11 zaznaczono, że „państwo sprzyja konsolidacji i rozwojowi narodu ukraińskiego, jego świadomości historycznej, tradycji i kultury, a także rozwojowi etnicznej, kulturowej, językowej i religijnej odrębności wszystkich rdzennych narodów i mniejszości narodowych Ukrainy”. Jak widzimy, te podejścia pozwalają, przy chęci, harmonijnie połączyć ukraińskie odrodzenie narodowe z zachowaniem odrębności mniejszości narodowych przy ich integracji w procesie kształtowania współczesnej tożsamości narodowej Ukrainy. Narodowy typ państwa ukraińskiego zakłada, że właśnie tradycje i zwyczaje narodu tytularnego są położone u podstaw bytu państwowego i ustroju społecznego oraz są fundamentem dla integracji społecznej przedstawicieli wszystkich grup etnicznych i mniejszości narodowych. Ukraina potrzebuje nie segregacyjnego modelu multikulturalizmu, a współczesnego modelu integracyjnego polityki etnonarodowej. Co więc trzeba robić, aby poprawić sytuację? Po pierwsze. Chronić język ukraiński, jego status jedynego języka państwowego jako najbardziej wpływowego czynnika integracji społecznej i jedności narodu, czynnika państwowotwórczego. Musimy zdecydowanie odrzucić diabelskie technologie niszczenia języka ukraińskiego, takie jak sztuczne przeciwstawianie praw człowieka i mniejszości narodowych jego statusowi państwowemu. Nie bez powodu Komisja Wenecka w swoich wnioskach dotyczących projektu ustawy Kiwałowa-Kolesniczenki o zasadach polityki językowej podkreśliła niedopuszczalność pozbawienia języka ukraińskiego jego wyjątkowej roli integrującej w ukraińskim społeczeństwie. Szczególną wagę języka ukraińskiego w odrodzeniu narodowym i integracji społecznej uświadamia sobie większość obywateli, bo w przeciwnym razie rodzice w Donbasie nie protestowaliby przeciwko zamykaniu szkół z ukraińskim językiem nauczania. Niestety, władza tego nie rozumie. Po drugie. Napisać prawdziwą historię Ukrainy. Po trzecie. Zapewnić suwerenność informacyjną i rozwijać narodową przestrzeń informacyjną zgodnie z potrzebami Ukraińców, a nie sił zewnętrznych czy oligarchicznego towarzystwa. Musimy również domagać się ukraińskich programów telewizyjnych w Rosji, co obiecywali w Charkowie Miedwiediew i Putin, kiedy nasza władza sprzedawała terytorium w zamian za iluzoryczne zniżki cen gazu. Po czwarte. Zaprzestać sztucznego tworzenia nowych grup etnicznych. Po piąte. Należy bardziej wytrwale pracować nad stworzeniem jednej lokalnej Cerkwi. Po szóste. Niezwykle ważnym zadaniem jest niedopuszczenie do wywłaszczenia Ukraińców z ziemi i zniszczenia wsi jako źródła ukraińskiej tożsamości narodowej. A takie zagrożenie jest już u progu z powodu wprowadzenia zaproponowanego przez rząd spekulacyjnego modelu rynku ziemi. Po siódme. Doprowadzić do oczyszczenia organów władzy z ukrainofobów oraz osób, które prowokują napięcia w stosunkach międzynarodowych. Takich jak Tabacznik oraz tych, którzy świadomie lekceważą język państwowy podczas wykonywania swoich obowiązków służbowych. Wszyscy powinni sobie uświadomić, a zwłaszcza władza, że podstawą etnonarodowego komfortu wszystkich jest etnonarodowy komfort narodu ukraińskiego.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn