Strona · s. 7strona oryginału ↗
Nowa radość dla obrońców
Слово Просвіти, №03 за 2018 рік
„Nowa radość nastała, która nie bywała…”, — rozbrzmiewało w Wigilię i później w całej Ukrainie — od Chutoru Mychajliwśkiego do okupowanego Krymu, od Lwowa do Frontu Wschodniego. Świąteczne pieśni, kolędy i szczedriwki można było usłyszeć także na ulicach Siewierodoniecka. A także w jednostkach wojskowych, wchodzących w skład operacyjno-taktycznego zgrupowania „Ługańsk”, które obecnie stoi w obronie ojczystej ziemi. Stworzyć prawdziwe rodzinne święto dla naszych obrońców przyjechali członkowie Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki przy wsparciu Centrum Zabezpieczenia Moralno-Psychologicznego Sił Zbrojnych Ukrainy. Wśród nich proświcianie — zasłużona artystka Ukrainy Inesa Bratuszczyk, znany bard i poeta Wiktor Tkaczenko. Mykoła CYMBALUK Zdjęcie autora „Dzwońcie do mnie…” Pierwszy występ grupy mobilnej odbył się, jak to mówią, prosto z marszu w 59. wojskowym szpitalu mobilnym. Starannie dobrany repertuar, szczerość i duchowość kolęd w wykonaniu Inesy Bratuszczyk, jej talent artystyczny, umiejętność zawładnięcia audytorium oraz żartobliwe piosenki („Doktoryk”, „Ty do mene ne chody”, „Czorni oczi jak teren” i inne), humoreski Wiktora Tkaczenki tworzyły niepowtarzalną atmosferę prawdziwego rodzinnego święta. Odrobinę minorowego nastroju dodała piosenka Inesy „Mój tato”, którą zadedykowała swojemu ojcu, oficerowi-podwodniakowi, który zginął podczas wykonywania obowiązku wojskowego. U każdego z obecnych wywołała burzę uczuć. Mężczyźni, którym nie raz przychodziło patrzeć śmierci w oczy, ukradkiem ocierali skąpą łzę, a niektórzy, nie będąc w stanie wytrzymać, wychodzili. Jeszcze silniejsza energia dobra, miłości i jedności dusz jednej wielkiej ukraińskiej rodziny zapanowała tego samego wieczoru w jednym z pododdziałów 12. brygady lotnictwa wojskowego. Przeważająca większość jej personelu pochodzi ze Lwowa — to ziomkowie Inesy Bratuszczyk. Nic więc dziwnego, że z jej twórczością są zaznajomieni i cenią ją jak nikt inny. A kiedy zaczęła kolędować, cała przepełniona sala (stołówka) wielogłosowo podchwyciła ten śpiew. Żołnierze później przyznawali, że kolędy w tamtych niepowtarzalnych chwilach tworzyły świąteczny cud, przenosząc każdego do kręgu własnej rodziny. — Jeśli nasi wojownicy nie mogą pojechać do domu na Boże Narodzenie — mówiła Inesa Bratuszczyk — to święto Bożego Narodzenia musi przyjść do nich. Do tworzenia wspaniałego święta Narodzenia Pańskiego dla wojskowych dołączyli nie tylko proświcianie, ale także dzieci z dwóch kijowskich szkół specjalnych z pogłębionym nauczaniem języka angielskiego — 159. i 324. Zebrały one smakołyki, herbatę, kawę, ciepłe skarpetki, rękawice, a wszystko to zapakowały w kartonowe pudełka, ozdobiły rysunkami i świątecznymi życzeniami dla naszych wojowników. One, w odróżnieniu od części naszych możnowładców, uświadamiając sobie, co dzieje się na wschodzie Ukrainy, nie pozostają Kolędnikom od kolędników — dziecięce prezenty obojętnymi. Jeden z 8-letnich uczniów w liście dołączonym do prezentu napisał: „Wiem, że wam tam nie jest łatwo. Jeśli będzie potrzebna moja pomoc — dzwońcie do mnie…”. I napisał swój numer telefonu komórkowego… Oddani przyjaciele Jedziemy do zwiadowców. Po obu stronach drogi łysieją piaszczyste zaspy z pozostałościami wypalonego lasu sosnowego. Po jakichś pół godzinie samochód eskortujący zwiadu, a za nim nasz, zatrzymują się przed niepozornym nawet wśród nagich krzewów tarniny szlabanem. Masywny młody wartownik, który niczym spod ziemi wyrasta przed nami, po krótkiej rozmowie przez radiostację przepuszcza na teren. Pod drzewami, w siatkach maskujących, sprzęt wojskowy. Nieopodal widać ledwo zauważalne pagórki, przyprószone zeszłorocznymi liśćmi. I tylko niskie kominy demaskują ziemianki. Ale naszą grupę prowadzą do jedynego ocalałego tutaj, choć sfatygowanego, pomieszczenia. Po drodze Inesa wspominała, jak trzy lata temu ona z mężem, Orestem Chomą, też występowali przed zwiadowcami. Było to zimą, padał gęsty, płatowy śnieg. Większość słuchaczy w sali siedziała w białych kombinezonach maskujących. Pamięta, że z boku, w stosunkowo niewielkiej sali, stała koza. Podczas tamtego koncertu w pewnym momencie poczuła, że ktoś liże ją po ręce. Spojrzała, a to pies, labrador! Od niespodziewanej psiej galanterii o mało nie zapomniała słów piosenki… I oto rozpoczyna się koncert. Do sali wbiega dwoje spóźnialskich — rudy staff i jego właściciel. Siada na wolnym miejscu w pierwszym rzędzie. Obok niego rzeczowo wskakuje na krzesło pies, odwraca się i też siada. Uważnie, przechyliwszy głowę na bok, nastawiwszy uszy, wpatruje się w Inesę. To spotkanie z elitą Sił Zbrojnych, jak i poprzednie, minęło błyskotliwie. Chłopcy podchwytywali kolędy. Ale w powściągliwej reakcji sali mimo wszystko wyczuwało się napięcie. Wpatruję się w twarze chłopców: lekki uśmiech, uważne spojrzenie, wewnętrzne skupienie i, pod zewnętrznym rozluźnieniem — ściśnięta sprężyna, gotowa w każdej chwili wyprostować się. Słychać krótką komendę i kilku wojowników bezszelestnie, jeden po drugim, wyskakuje z sali. Niestety, w tej okrutnej, podłej, bezbożnej wojnie, z którą przyszedł na naszą ziemię moskiewski okupant, nawet najlepsze wyszkolenie nie zawsze chroni naszych obrońców. Tak stało się i w tym pododdziale. W noc wigilijną na „pierwszej linii” na wrogiej minie pułapkowej podirwał się młody bojownik. Z ciężkimi obrażeniami helikopterem wysłano go do Charkowa. Już kiedy wracaliśmy od zwiadowców, nad nami przełomotał helikopter. Teraz los jeszcze jednego naszego obrońcy był w Bożych rękach. I lekarzy-chirurgów, Jego sług. Przez Pobiedę — do Szczęścia O świcie znowu w drogę. Tym razem — do bardziej oddalonych pododdzia- Po zakończeniu koncertu — wspólne zdjęcie łów. Po godzinie pojawia się to, czego nam trzeba — Pobieda. Właśnie tak widnieje na drogowskazie na zakręcie z trasy, to kilka kilometrów przed tą wsią. A przed wjazdem jeszcze jeden, tylko dwujęzyczny, jak przystało być w europejskim państwie: Pobieda, a niżej po angielsku — Pobeda. Nawiasem mówiąc, nazwy przystanków autobusowych tutaj też są dwujęzyczne. Wieś jest ukraińskojęzyczna, ale jak wszędzie w tak zwanej strefie ATO —
miało kilka tysięcy mieszkańców. Obecnie nieco ponad siedmiuset. Przedsiębiorstwo rolnicze, które było kiedyś milionerem, rozpadło się. Szkołę podstawową zamknięto i teraz dzieci wozi się kilka kilometrów do Nowoajdaru. Wieś wyludnia się i podupada, jak wszędzie. Mieszkańcy wsi mówią, że kuczmowskie niszczenie Ukrainy z powodzeniem kontynuuje obecne kierownictwo państwa. Jeszcze głębsze rany zadała wojna. Szczególnie widać to na wschodnich obrzeżach: doszczętnie zniszczone budynki gospodarcze, najbliższe domy, ziemia zaorana potężnymi wybuchami i okopami. A pod nogami — żałobny dywan miękkiej, wypalonej gleby. Z oddali widać kapliczkę, przy której znajduje się pomnik naszych żołnierzy. Polegli tutaj we wrześniu 2014 roku od „bratnich” rosyjskich „Smierczy”. Wieś Pobieda leży stosunkowo niedaleko granicy ukraińsko-rosyjskiej i 50 km od Ługańska. Na jej obrzeżach znajdował się wówczas sztab dowództwa operacyjnego „Północ”. Przed rozpoczęciem ostrzału skoncentrowano tu wiele sprzętu wojskowego i prawie sześć tysięcy naszych żołnierzy. Jednak część z nich przed ostrzałem wyprowadzono w inne miejsce. Wojska rosyjskie użyły wyrzutni rakietowych „Smiercz”. Ostrzał ukraińskich pozycji trwał cztery dni i metodycznie, celnym ogniem z terytorium Federacji Rosyjskiej… Przy kapliczce i drewnianym krzyżu, które wznieśli wolontariusze, na granitowej płycie pomnika wyryto słowa z Biblii: „Nie ma większej miłości, powiadam wam, nad tę, gdy życie oddam za przyjaciół moich! Amen! Amen!”. Tutaj przyjechaliśmy z Tymofijem Neczyporukiem, zastępcą dowódcy dywizjonu, oraz ojcem Ołehem, kapelanem wojskowym. Odprawił on panichidę za naszych poległych bohaterów i wszyscy razem pomodliliśmy się za ich dusze. A nad nami świeciło jasne słońce. Chociaż jeszcze rano, kiedy wyruszaliśmy z jednostki, na dworze było pochmurno i zimno. W pomieszczeniu opuszczonej szkoły, która ziała wybitymi oknami, podczas kolędowania z ust unosiła się para. Tak samo było u desantowców w Szczęściu. Koncert dawaliśmy w opuszczonej przez dawnych właścicieli kawiarni-saunie. Na pierwszym piętrze było tak samo zimno, a słuchacze nie mieli nawet gdzie usiąść. Zgodnie kolędowaliśmy, a pod koniec ruszyliśmy do tańca przy wesołych, żartobliwo-żywiołowych piosenkach Inesy. I piosenki Wiktora Tkaczenki, jego humoreski, prezenty od kijowskich uczniów i działaczy Proświty stworzyły prawdziwe rodzinne święto dla naszych żołnierzy. Ostatecznie od nas wszystkich zależało, czy zdołamy poczuć szczęście z bożonarodzeniowej radości i miłości w tym, dalekim od rodzinnych domów, ale bliskim i drogim dla każdego Ukraińca Szczęściu. Na wjeździe do Szczęścia nie brakuje moskalofilów. Niektórzy twierdzą, że obecność tutaj ukraińskich wojskowych wpłynęła na nastroje ludzi. Przynajmniej z nimi wszyscy starają się rozmawiać po ukraińsku. Miejscowi wspominają, że trzydzieści lat temu ich wieś
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
