Strona · s. 8strona oryginału ↗
Pociąg świąteczny
Слово Просвіти, №03 за 2018 рік
Ihor ŻUK Zdjęcia autora Grupie wolontariuszy, zmęczonych wiecznymi problemami z niewystarczającą pojemnością własnych samochodów i strasznymi bezdrożami w tych miejscach, gdzie najbardziej potrzebna jest ich pomoc, przyszła do głowy genialna myśl. Poparły ją „Ukrzaliznycia” i w kwietniu 2016 roku udostępniły specjalny pociąg z dziewięciu wagonów dla zjednoczonego zespołu wolontariuszy różnych organizacji, przedstawicieli oświaty, artystów, kozaków, wojskowych, a także dla tego ładunku, który może przydać się zarówno na froncie, jak i w przyfrontowych wsiach i miastach. Rejs był udany i oto po niespełna dwóch latach odbyło się już dziewięć takich podróży, a projekt otrzymał najwyższe wsparcie państwowe. Nazwę pociągowi nadał obóz skautowski dla dzieci ze wschodu Ukrainy na Truchanowej Wyspie w Kijowie, przy organizacji którego wolontariusze i kozacy wcześniej się poznali. Pasażerami rejsu nr 10 jeszcze w Kijowie stało się około stu dzieci i nastolatków — uczniów i studentów z różnych zakątków Ukrainy, w tym znaczna część z obwodów donieckiego i ługańskiego. Na Zachodzie wolontariusze stopniowo załadowywali wagony świątecznymi prezentami dla frontu i przyfrontowych rejonów, a także aktywnie rozmawiali z miejscowymi mieszkańcami. O świcie 15 grudnia na dworcu w Odessie dołączyliśmy do tego wielkiego i zgranego kolektywu. Pierwsze, co od razu uderza i zachwyca, to dzieci. Zorganizowane w samorządne dziesiątki, ze swoimi dziesiętnikami i kilkoma dorosłymi atamanami, ustawiają się w kolumnę, dumnie noszą flagi i wyraźnie krzyczą „Bohaterom sława!”, starannie przestrzegając surowych zasad Siczy i nie gubiąc się na ulicach miast. Są wesołe, rozluźnione, śmiesznie wiercą się w wagonach, swobodnie ruszają do tańca w salach podczas koncertów, komunikują się z miejscowymi dziećmi i młodzieżą przez cały czas trwania trasy. Bez żadnych kompleksów maluchy zwracają się do dorosłych z najróżniejszymi pytaniami. A podczas podróży zbierają się w wagonie restauracyjnym, który służy za „kabinę-kompanię”, na ciekawe szkolenia i wykłady. My z Iren też mieliśmy z nimi takie twórcze spotkania, z których czerpaliśmy wielką przyjemność. Teraz o dorosłych. Mają oni u dzieci zasłużony autorytet. Główni założyciele pociągu — Ołena Iwanowa i Mykoła Bondar; dowcipny i ciekawy narrator „wieczornych bajek” z historii pan Andrij; wolontariusze, twórcy batalionu „Siatka” zajmującego się wyplataniem siatek maskujących (obecnie grupa wolontariacka „Marmolada”) i jednocześnie niestrudzeni „maniakalni terapeuci”, którzy podczas podróży leczyli przeziębione dziecięce nosy i gardła — Ania i Ołeksandr Kwitnyccy… A teraz o naszych wrażeniach z podróży. 15 grudnia, Odessa. W przestronnym holu dworca powitali nas przedstawiciele władz lokalnych, wolontariusze i wielki chór, który wspaniale śpiewał pieśni ludowe. A nasz połączony chór dziecięcy pociągu wykonał „Sławień OUN” z 1932 roku, który obecnie stopniowo staje się nowym hymnem Sił Zbrojnych Ukrainy: „Zrodziliśmy się w wielkiej godzinie, Z pożarów wojny i z płomienia ogni...” Potem — marsz ulicami Odessy z niebiesko-żółtymi, czerwono-czarnymi flagami i sztandarem „Truchanowskiej Siczy”, z niezmiennymi hasłami: „Sława Ukrainie! — Bohaterom sława!..” Napotkani przechodnie przyjaźnie się uśmiechali. Obok niesławnego domu związków zawodowych zatrzymaliśmy się, Mykoła Bondar przeprowadził błyskawiczny wykład o tragicznych wydarzeniach z 2 maja 2014 roku. Odwiedziliśmy kamień pamiątkowy, w miejscu którego zostanie wzniesiony pomnik poległych za Ukrainę. Duchowny pociągu, kapelan wojskowy ojciec Dmytro odprawił krótkie nabożeństwo. Zagrała wirtuozowska orkiestra wojskowa 101. brygady Sił Zbrojnych Ukrainy — kolejny aktywny uczestnik naszej podróży. A potem zostaliśmy gośćmi flagowca marynarki wojennej, fregaty „Hetman Sahajdaczny”, z ciekawą wycieczką po całym okręcie. 16 grudnia, Mikołajów—Chersoń. W Mikołajowie — wielki oryginalny pomnik Niebiańskiej Sotni w skwerze Rady Europy i pomnik ATO „Struny pamięci”. Spotkanie z młodzieżą i wolontariuszami w dużej, pełnej sali. W Chersoniu — niespodziewanie dużo znajomych twarzy wydawców i księgarzy — wszak odbywał się tam jarmark książki. Błyskawiczny koncert orkiestry dętej. Tradycyjnie — spotkanie i nagrodzenie wolontariuszy. Ponieważ nasza orkiestra należy do Sztabu Generalnego SZU, wręczenie wojskowych dyplomów i nagród najlepszym wolontariuszom odbywało się z rąk przedstawiciela Sztabu Generalnego — kierownika orkiestry. Ciekawa wycieczka do unikalnego muzeum przyrody, które świętuje swoje 110-lecie, oraz na wystawę poświęconą ATO w muzeum krajoznawczym. Nabożeństwo przy pomniku poległych bohaterów. 17 grudnia, Krzywy Róg—Zaporoże. Krzywy Róg przywitał nas o siódmej rano uroczyście i wspaniale, choć z deszczem. Część z nas jechała przez miasto ciekawym hybrydowym trolejbusem-autobusem, część — tramwajem, specjalnie przydzielonym do naszej wycieczki. Odwiedziliśmy pomnik bohaterów wszystkich czasów, pomnik kozaka Roha, największy zegar kwiatowy. W pałacu kultury wręczono nagrody lokalnym wolontariuszom. Prezentem był żywiołowy koncert wojskowej orkiestry dętej, z którą chór dzieci pociągu wspólnie z miejscowymi uczestnikami poprzednich rejsów wspaniale wykonał swój tradycyjny „Sławień”. Do Zaporoża przyjechaliśmy już o zmierzchu i również w deszczu, ale to nie zaszkodziło spotkaniu. Tutaj, jak we wszystkich miastach, witali nas przedstawiciele władz miejskich. Rozmawialiśmy jednocześnie z nimi, jak i ze świeżymi w pamięci wspomnieniami, jak wychodziliśmy w Kijowie na Majdan z tabliczkami „Je suis Volnovakha” w dniu tragedii, kiedy miasto ostrzelali bojownicy. Tradycyjnie ciepłe spotkanie na dworcu. Wspaniała dziecięca szkoła sztuk pięknych z entuzjastycznym dyrektorem i jego utalentowanym zespołem. Miasto — całkowicie europejskie, czyste, nowoczesne, ogromna sala koncertowa, wypełniona wspaniałą publicznością. Koncert, rozdawanie prezentów, rozmowy. 19 grudnia, Pokrowsk. Ciepłe spotkanie, wyładunek prezentów. Wsiadamy do autobusów i jedziemy w stronę Doniecka. Karliwka, 13 km od lotniska w Doniecku. Tutaj znajduje się unikalna frontowa klinika stomatologiczna „Tryzub” — wcielone w życie bohaterki książki Iren Rozdobudko „Tu i teraz”. Dwa lata temu wymyśliła ona postać — wolontariuszkę, lekarkę-stomatologa, która zorganizowała mobilny gabinet stomatologiczny dla frontu ATO. I, jak się okazało, właśnie w tym czasie na froncie zorganizowano prawdziwą mobilną pomoc stomatologiczną dla żołnierzy, która obecnie posiada już kilka mobilnych klinik i jedną stacjonarną. Od redakcji. Znana pisarka Iren Rozdobudko i znany bard Ihor Żuk od pierwszych dni wojny na wschodzie włączyli się w działalność wolontariacką. Proponowany uwadze czytelników „SP” — reportaż o unikalnym czynie dzieci, nastolatków i dorosłych ze wszystkich zakątków Ukrainy, którzy zgranym kolektywem wyruszyli Świątecznym pociągiem agitacyjnym „Truchanowska Sicz” na wschód jako posłańcy Świętego Mikołaja. Ihor ŻUK: Wolontariacki pociąg agitacyjny „Truchanowska Sicz” odbył swój jubileuszowy (dziesiąty) rejs od 8 do 23 grudnia. Właściwie rzecz biorąc, zrealizowanych podróży było tylko dziewięć, rejs nr 6 jest zarezerwowany na przyszłość: przejdzie przez Donieck, Ługańsk i Krym, i na niego my z Iren z pewnością mamy nadzieję trafić. A póki co udało nam się oderwać od spraw i okoliczności tylko na połowę rejsu nr 10, nazwanego Świątecznym Pociągiem Świętego Mikołaja. Zachodnia połowa trasy wystartowała w Kijowie i wiodła przez osiedle typu miejskiego Szewczenkowe, Połonne, Zasław, Lwów, Czerniowce, Tarnopol, Chmielnicki, Winnicę. Dołączyliśmy 15 grudnia w Odessie. Zatem reportaż z podróży.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
