Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Świętego Mikołaja

Слово Просвіти, №03 за 2018 рік

Tutaj działa również „podziemne” amatorskie radio „Tryzub”, które pokrywa znaczną część okupowanego terytorium — lekarz stomatolog jest jednocześnie radiowcem, a my również na całą godzinę weszliśmy na antenę przez samorobną antenę „Tryzuba”. Warto było zobaczyć, jak w maleńkim pokoju-studiu i przyległym pomieszczeniu zmieściła się orkiestra dęta złożona z 15 muzyków i „bombardowała” wrogie terytorium ukraińskim jazzem! Myślę, że zarówno dla Iren, jak i dla mnie był to najbardziej emocjonujący występ w radiu. Tutaj też, do „Tryzuba”, przybyli przedstawiciele jednostek wojskowych po przywiezione przez nas prezenty. Spotkaliśmy się z legendarnym Mikołajem; Iren w autokarze-gabinecie stomatologicznym udawała lekarza, a za pacjenta w nowoczesnym fotelu robił sam doktor-radiowiec Jaszczenko. Podczas gdy my z muzykami „rozrabialiśmy” na antenie, niestrudzeni Kwitnyccy z Mykołą Bondarem, panem Andrijem, ojcem Dmytrem i kilkorgiem starszych dzieci skoczyli do „Republiki Most”, skąd widać już ruiny donieckiego lotniska. Tutaj zabrali zwierzęta, które pojechały z nami do Kijowa do swoich przyszłych właścicieli: kotka Promka (nazwanego na cześć strefy przemysłowej lotniska, gdzie się urodził) i szczeniaka, który dopiero musi otrzymać swoje imię. Zjadłszy z kuchni polowej przepyszną kaszę, ruszyliśmy w gości do Donieckiego Narodowego Uniwersytetu Technicznego, gdzie młodzież rozmawiała, a orkiestra cieszyła studentów muzyką. Wieczorny Pokrowsk oczarował świąteczną iluminacją i przytulnymi kawiarniami. 20 grudnia, Bachmut—Czasiw Jar. Zimno, przyprószony śniegiem peron. O ósmej godzinie, kiedy wysiedliśmy z wagonu, obok niego nasi kucharze krzątali się przy „ognisku w beczce” z już gotowym aromatycznym kociołkiem zupy. W tym czasie na peronie zebrało się tradycyjnie ciepłe powitanie. Nawet sam Święty Mikołaj wyszedł do nas z drzwi dworca, z jakiegoś powodu w towarzystwie Śnieżynki, która jednak miała na głowie kwiecisty ukraiński wianek. W Bachmucie mieszka niemało uczestników poprzednich pociągów, którzy przyszli powitać przyjaciół. Autobusy w eskorcie policyjnych aut z „kogutami” rozwiozły nas grupami po kilku lokalizacjach; nam przypadła szkoła ogólnokształcąca nr 12, gdzie przywitano nas własnym koncertem i z entuzjazmem przyjmowano nasze występy. Wśród nauczycieli było niemało aktywnych czytelników Iren Rozdobudko, jej przyjazd stał się dla nich radosną niespodzianką. Po południu przyjechaliśmy do Czasiw Jaru; tutaj w wielkim pałacu kultury odbył się kolejny koncert. 21 grudnia, Lisiczańsk—Kreminna—Siewierodonieck. Tradycyjny chleb i sól od lokalnych władz i wolontariuszy. Wyładowaliśmy kolejną stertę darów. Słodycze, ciastka, papierosy, siatki maskujące, listy i rysunki od dzieci, które służą jako amulety na froncie. Biblioteka w Lisiczańsku otrzymała paczkę książek od wydawnictwa „Nora-Druk”, którą przywieźliśmy ze sobą. Autobusami dotarliśmy do Kreminnej, gdzie bazuje obecnie korpus kadetów Ługańskiego Obwodowego Liceum Wojskowego. Liceum w pełnym składzie opuściło okupowane 22 grudnia, ostatni dzień podróży. Swatowe. Siódma rano. Na pustym zaśnieżonym peronie przed pociągiem defiluje brodaty ponury wierzący z wyglądem jurodiwego, płonącymi oczami i plakatami na plecach i piersiach, gdzie twierdzi, że „chrześcijan nie ma w okopach, w blokadzie, we wrogości...”. Przy pomniku poległych za Ukrainę, gdzie zebraliśmy się, aby oddać im hołd, on również się pojawił, wzywając do pokuty i przyjścia do Chrystusa. Dość delikatnie i bez obrażania go odprawiono. Swatowe zachwyciło luksusową biblioteką z pięknym wnętrzem, salą komputerową, komfortowym pokojem do relaksu, gdzie można nie tylko wypić kawę, ale i zważyć się na elektronicznej wadze. Książki Iren Rozdobudko znajdują się na półce z podpisem: „Najlepsza książka współczesności” — i oto bibliotekarze niespodziewanie spotkali się z autorką, otrzymując świeże książki z autografem. Iren musiała podpisać dla swatowskich czytelników również wszystkie pozostałe jej książki z księgozbioru bibliotecznego. Na placu przed Domem Ludowym „Swatowa-Łuczka” zebrał się tłum witających — wolontariusze, aktywiści, oficjalne osoby miasta. Lokalny proboszcz Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego usłyszał kilka pochlebnych słów od pana Andrija z „Prawego Sektora” za to, że razem ze wszystkimi śpiewał Hymn Ukrainy. Co prawda, nie przeszkodziło mu to usłyszeć też kilku ostrych wyrzutów pod adresem Patriarchatu Moskiewskiego z prośbą o przekazanie ich kolegom aż do samej góry. Dostało się też urzędnikom władz miejskich, którzy występowali z przemówieniami powitalnymi — za niedociągnięcia i niespełnione obietnice; pretensje do nich zgłosili lokalni aktywiści i uczestnik naszej wyprawy, rodowity mieszkaniec Swatowego, bojownik „Ajdaru” Mykoła Matwijewski. No, ale było też za co im dziękować, więc święto spotkania nie zostało zbytnio przyćmione. Do wieczornego koncertu pozostawało jeszcze trochę czasu, udało się pospacerować ulicami Swatowego, posiedzieć w przytulnej art-kawiarni, której nie powstydziłby się

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn