Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Jurij Szczerbak. Martwa pamięć. Głosy i krzyki. Powieść. Fragmenty

Слово Просвіти, №03 за 2021 рік

Zakończenie. Początek w nr 2 z 2021 r. Tatiana Szelest Skuter Tatiany pewnie, choć niezbyt szybko, posuwał się na północ w rejonie Kureniwki, kiedy w kasku przez trzaski i radiowy szum nieznajomy głos, pokonując zakłócenia, rozkazał: „Jaskółko. Natychmiast. Zleceniodawca zrezygnował z ryby. Zmień adres. Wykonuj”. Tatiana (Jaskółka) zgodnie z instrukcją zdjęła z pleców plecak i ostrożnie położyła go przed sobą na dnie skutera, zahaczając szelki tak, aby cenny ładunek nie wypadł w trakcie jazdy. Potem zrzuciła kask – wiatr przeszedł przez jej długie ciemne włosy. Poczuła pragnienie ratunku i, zwalniając przy zjeździe („Exit 37”), zostawiła skuter, który ruszył w autonomicznym, bezzałogowym trybie dalej – tam, gdzie na Tatianę czekała już antyterrorystyczna grupa żandarmerii narodowej. Betonowa spirala, którą biegła, dysząc, Tatiana, prowadziła w dół, gdzie drzewa pokrywały się pierwszą zielenią, gdzie zaczynała się strefa magazynów i nieużytków, gdzie Tatiana miała nadzieję ukryć się przed żandarmami. W biegu wyciągnęła zdalny detonator i nacisnęła czerwony przycisk, natychmiast przerażając się: wyobraziła sobie siłę wybuchu, zniszczoną trasę A i spalone auta w promieniu dwustu metrów. „Co ja narobiłam?..”. Wyrzuciła detonator za ogrodzenie – będzie leżał na jakimś dachu – i po kilku minutach zrozumiała, że nie usłyszała wybuchu. Uznała, że to Bóg zlitował się nad nią i nie pozwolił, aby na tej ziemi wzrosła liczba niewinnych ofiar. To uratował ją krzyżyk, podarowany przez Michelle – złoty krzyżyk, przywieziony przez jej ukochaną przyjaciółkę z Lourdes. Potem pomyślała, że w sztabie „Aniołów światła” pojawił się zdrajca, którego trzeba natychmiast zlikwidować, dopóki nie wyda Monachowowi wszystkich aniołów. Bóg Dziwni ludzie. Kiedy wszystko u nich w porządku – zapominają o Moim istnieniu. Kiedy jednak przyszła bieda – zaczynają się jęki, krzyki, modły, prośby. Mówią: Panie, pomóż, przyjacielu. Nie zabijaj mnie ani mojego dziecka, dopomóż mi w moim ciemnym interesie, spraw, bym dostał to czy inne stanowisko. I tylko niektórzy z nich kajają się – grzeszny jestem, złamałem Twoje przykazania, uśpiłem swoje sumienie, popełniłem jakieś świństwo. Błagają: wyciągnij, Boże, mnie z tej opresji. A są i tacy, którzy wprost oskarżają Mnie o swoje nieszczęścia: jak mogłeś, Wszechmogący, dopuścić, bym popełnił tę głupotę i przegrał sto tysięcy dolarów? Dlaczego nie zatrzymałeś mnie w porę? Czemu oni są tacy tępi? Czyż nie rozumieją, że Ja nie bez powodu obdarzyłem człowieka wolną wolą, że istnieje wolność myśli i czynów, i że w końcu Ja nie mogę kontrolować każdej mrówki na tej grzesznej Ziemi? Kiedy ludzkość dopiero się zaczynała, było ich około kilku tysięcy samotnych, przerażonych dzikusów na ogromnych terytoriach… A teraz Los Angeles – ponad czterdzieści milionów mieszkańców, São Paulo – trzydzieści siedem, Paryż – czterdzieści dwa, Kijów – dwadzieścia; Szanghaj – sześćdziesiąt trzy miliony, Tokio – czterdzieści osiem. Nawet jakieś zaściankowe Helsinki rozrosły się do trzynastu milionów mieszkańców. Jak można kontrolować taką chmarę ludzi, wśród których przynajmniej dwadzieścia procent to genetyczni idioci, którzy nie rozumieją, po co przyszli na ten świat, a trzydzieści trzy procent w ogóle nie wie, co czyni… Zachowuję się wystarczająco liberalnie, trzeba to przyznać. Nie karzę idiotów śmiercią, cierpię ich głupotę, dając szansę mądrym, silnym i wiernym Mi zdobywać szczyty życia. Ale i z tymi Moimi wybrańcami zdarzają się różne głupie historie. Pewnego dnia zwraca się do Mnie jeden taki mądrala, główny konstruktor „maszyn szczęścia”, miliarder, prałat kościoła „Archaniołów Nieba”, który przekazał na budowę świątyń ogromne sumy, i mówi: – Panie, zmiłuj się nade mną i moją rodziną. Uratuj moją ośmioletnią córkę, prawdziwego anioła czułości, dobra i piękna, która umiera na mięsaka, i żadne moje miliardy, żadne najdroższe leki jej nie pomagają – tylko Ty i Twoja wola możecie zaradzić mojemu smutkowi. Błagam Cię… No co ty na to powiesz? A powiedzieć jest co. Mógłbym przypomnieć dawno zapomnianą przez niego historię. On, będąc młodym i biednym urzędnikiem, pewnego razu zobaczył małą myszkę, która, wygłodniała, zjadała okruchy chleba z jego stołu. Człowiek ten strasznie się rozgniewał i chwyciwszy gazetę (wtedy jeszcze istniała papierowa prasa), zwinął ją w rurkę i zrzucił nieszczęsną myszkę na podłogę. A myszka była zdumiewająco ładna: srebrzysty grzbiet, delikatny ogonek, podbrzusze pokryte białą jedwabistą sierścią, mądre oczka wielkości główki szpilki. Zwierzątko zaczęło biegać po pokoju, a człowiek ten, przepełniony niepohamowaną wściekłością, zaczął ją gonić. Wreszcie, kiedy wycieńczona myszka ze strachu zamarła, nie znajdując ratunkowych dziur w listwach przypodłogowych, człowiek tupnął ciężkim butem, zmiażdżył malucha i, zwycięsko chwytając konającą myszkę za ogon, wyrzucił ją z balkonu na przedwieczorną ulicę, gdzie trolejbusy i auta zmiażdżyły, rozgniotły biedaka, zamieniły go w cienką szarą szmatkę, niezauważalną na szarym asfalcie. I ten dobry człowiek nie zrozumiał, że Ja staram się utwierdzić ogólne prawo szacunku do życia, do wszystkich żywych istot, ale złe demony wprowadziły swój regulamin wiecznych morderstw. I jak Ja mogę wyjaśnić temu petentowi, że nie wszystko jest w Mojej mocy, że brakuje Mi mocy obliczeniowych, by śledzić wszystko, co dzieje się na świecie? Dla litości i miłosierdzia stworzyłem Chrystusa, do którego radzę się zwracać. Albo do Mahometa, Buddy, Mojżesza. Trzeba zrozumieć, że w końcu każdy płaci za swoje grzechy przed prawem Życia. Czasami zapłata przychodzi z opóźnieniem – za dwa, trzy pokolenia. Ale przychodzi. Płakałem, kiedy chowano tę czarującą dziewczynkę, wierzcie mi. Bardzo było Mi jej żal. Ale myszkę też bardzo żałowałem. Arni Petryk wracał z Wyszogrodu, gdzie przebywał w sztabie głównym ruchu ludowego KROW (Kijowski Ruch Obrońców Ojczyzny), gdzie załadował do swojego sfatygowanego minivana „Ford” banery i inne materiały propagandowe – przeważnie portrety Barkasa z jego nieruchomym, ciemnym spojrzeniem ojca-zapłodniacza wszystkich matek i zbawcy wszystkich zdeseksualizowanych mężczyzn ziemi ruskiej. Arni Petryk, któremu ledwie stuknęło szesnaście lat, był pełen tej niepowstrzymanej niszczycielskiej energii bezlitosnej młodości, która prowadziła jego współmyślników i rówieśników do bojowych fioletowych oddziałów „Kyj” dla chłopców oraz dziewczęcych brygad „Łybidź”, stworzonych w celu zaprowadzenia na tej ziemi ładu i umożliwienia budowy Kijowskiego imperium wolnych ludzi i szczęśliwych obywateli. Rok temu odbyły się wielkie ogólnonarodowe obchody setnej rocznicy założenia Wielkiego Księstwa Kijowskiego, które zjednoczyło ziemie Pierwszej Rusi Kijowskiej i zrodziło wielkich Bohaterów – książąt Światosława, Włodzimierza, Jarosława. W tej stuletniej historii LIBRU, zatwierdzonej przez ojca Petryka, nie było wielu drobnych wydarzeń – takich jak wojna Chmielnickiego i upadek imperium polskiego, zajęcie Ukrainy przez Rosję, I wojna światowa czy Hołodomor, a II wojnie światowej poświęcano kilka akapitów o przyjaznych stosunkach Ukraińców z Niemcami oraz rozkwicie małego prywatnego biznesu (handel papierosami i samogonem) na okupowanych terytoriach. Szczególną uwagę na święcie poświęcono heroicznej walce partii PIPL (Partia Ideowych Prostych Ludzi). Ta nazwa, zapożyczona z palety politycznej Haiti, była przedrzeźniana przez złorzeczących wrogów reżimu – ukraińskich nacjonalistów, nieprzejednanych nienawistników LIBRU – jako „Partia Idiotów i Podłych Leni”. Na tłumnym święcie, gdzie pokazywano holograficzny wizerunek Barkasa i rozdawano uczestnikom ikonki oraz znaczki z Wielkim Koordynatorem, był również Arni Petryk – utalentowany młody lider grup uderzeniowych, zdolnych zerwać wiec opozycjonistów albo zorganizować pogrom sklepików należących do zwolenników Szalonego Jaremy. Arni Petryk był bardzo sympatycznym, wesołym, otwartym i w gruncie rzeczy dobrym chłopakiem – jasnookim, jasnobrwym, o mlecznobiałej twarzy albinosa. Zjeżdżał swoim starym busem betonową spiralą z Górnego Kijowa, przybliżonego do nieba, ku grzesznej ziemi kureniowskich zaułków – zrujnowanych starych domów, nieużytków, zagraconych industrialnym złomem przeszłości, jarów, zarośniętych

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn