Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

Hennadij Synjeok: «Popularyzujemy służbę graniczną i Ukrainę jako państwo»

Слово Просвіти, №03 за 2021 рік

W 51-52 numerze „SP” za 2020 rok pisaliśmy o nagraniu w Telewizji Publicznej koncertu solowego artysty ludowego Ukrainy Anatolija Hnatiuka, który zrealizował on wraz z Akademickim Zespołem Pieśni i Tańca Państwowej Służby Granicznej Ukrainy. Kierownik artystyczny tego zespołu, zasłużony działacz sztuki Ukrainy Hennadij Synjeok, jest dzisiaj gościem „SP”. – W 1993 roku naczelnik Zespołu Pieśni i Tańca Wojsk Pogranicznych Ukrainy, w tamtym czasie major Wasyl Nehrai, zaproponował mi zostanie kierownikiem artystycznym zespołu – opowiada pan Hennadij. – Nasz kolektyw jest bardzo wszechstronny. Czasami nazywam go wojskowym music-hallem. Wykonujemy wszystko. Od marszowej, wojskowej, granicznej pieśni po musicale, muzykę klasyczną, estradową, ludową, jazz. Już 28 lat naczelnikiem zespołu jest zasłużony pracownik kultury Ukrainy, pułkownik Wasyl Ołeksijowycz Nehrai. Ogromną zasługą Wasyla Ołeksijowycza jest to, że kolektyw jest tak potężny. Swego czasu występowaliśmy z wieloma znanymi artystami: Wołodymyrem Hryszkiem, Ivo Bobulem, Oksaną Pekun i innymi. Braliśmy udział w programach telewizyjnych „Fabryka gwiazd”, „Krok do gwiazd”, „Dwie gwiazdy” i wielu innych. – Zapewne wśród tych, z którymi aktywnie współpracujecie, nie można nie wspomnieć imienia artysty ludowego Ukrainy Anatolija Hnatiuka. – Z Anatolijem Wasylowyczem łączy nas nie tylko silna męska przyjaźń, ale także twórcza jedność. Wielka część programu „Marzenia” (reżyser – artysta ludowy Ukrainy Dmytro Cyrypiuk) to jego działalność teatralna, fragmenty spektakli, miniatury. Wspomnijmy jego role: Szelmenko, już samo nazwisko mówi za siebie, czy jaskrawy awanturnik Ostap Bender. Teraz jest Menahemem z „Modlitwy za zmarłych”, to rola nieco innego planu. Przedtem był Hołochwastow ze spektaklu „Za dwoma zającami”. A program nosi tytuł „Marzenia”. I są to w szczególności marzenia o tych rolach, których z tych czy innych przyczyn jeszcze nie zdołał dotąd zagrać, ale zagrał je podczas koncertu. W koncercie Anatolij jest bardzo różny. Widzowie, którzy znają go tylko z ról w teatrze, nagle poznają, że to liryk – delikatny i subtelny, a także głęboko dramatyczny aktor. Anatolij Wasylowycz Hnatiuk to wielki patriota naszego kraju. W koncercie są pieśni poświęcone wydarzeniom, które mają miejsce na Wschodzie Ukrainy. Kiedyś znany ukraiński poeta Iwan Dracz podarował mu swoją książkę. Wiersz z tej książki „Słomiany ogień” Anatolij wykonuje podczas koncertów. To pełen dramatyzmu utwór o miłości młodości, która minęła, ale pozostawiła posmak na całe życie. I takie chwile nie są zapominane nigdy. – Anatolij Hnatiuk jest przewodniczącym jury Ogólnoukraińskiego festiwalu pieśni patriotycznej „Chwała bohaterom”, a Pan jest członkiem jury tego konkursu. – Młodzieżowy festiwal pieśni patriotycznej „Chwała bohaterom” przeprowadza Rada Miejska Złotonoszy w obwodzie czerkaskim oraz studio „Master Vox Records”, którego szefem jest zasłużony artysta Ukrainy, kompozytor, piosenkarz, wolontariusz i po prostu utalentowany muzyk Jurij Wasylkiwski. A mer Złotonoszy Witalij Wojcechiwski aktywnie wspiera festiwal. W 2020 roku przeprowadzaliśmy go już po raz szósty. Warunki konkursu są unikalne. Kosztem sponsorów (zasługa mera miasta), dla uczestników nie ma wpisowego. Dzieci muszą jedynie dojechać do Kijowa, stamtąd do Złotonoszy dowożą ich bezpłatnie. Tutaj mają bezpłatne wyżywienie i zakwaterowanie, bardzo solidne nagrody. Ale w 2020 roku festiwal przeprowadzano online. Do Złotonoszy zjeżdżało się wiele utalentowanych dzieci z całej Ukrainy. Mariana Szczerbak otrzymała Grand Prix festiwalu 2 lata temu. Zauważyłem ją i zaprosiłem do nas. Wspaniale pracuje, bierze udział w wielu konkursach i stabilnie w nich zwycięża. – Zapewne zespół występuje przed obrońcami Ukrainy? – Kiedy rozpoczęły się działania bojowe na Wschodzie, niejednokrotnie bywaliśmy w strefie ATO/OOS. Ale nie robimy na tym akcentu, to po prostu nasza praca. Oczywiście, można przyjechać do jednostki wojskowej i dać koncert publiczności, która już zawczasu dobrze przyjmuje ten program, który przywiozłeś. Jednak wszyscy rozumieją, że pogranicznicy nie mogą chronić granicy samodzielnie, jeśli nie będzie pomocy miejscowej ludności, jeśli nie będzie jedności pograniczników i miejscowych mieszkańców. W sali koncertowej zbierają się różni ludzie. Są wielcy patrioci naszego kraju, oni, oczywiście, są w pierwszych rzędach. Ale są i ci, którzy są niezadowoleni z naszej władzy, z naszego kraju, którzy patrzą w stronę wschodniego sąsiada. Naszym zadaniem jako kolektywu twórczego, niech nie od razu, ale przekonać tych ludzi, że nie jesteśmy wrogami, że jesteśmy jednym krajem, jednym narodem. Mamy nie tylko popularyzować naszą służbę graniczną, my popularyzujemy Ukrainę jako państwo. Jeśli człowiek wyszedł z koncertu i zastanowił się nad tym, że nie są tacy już źli, ci chłopcy, to już nasze zwycięstwo. – Proszę zatrzymać się szczegółowiej na uczestnikach kolektywu. – Jak już wspominałem, nasz zespół składa się z orkiestry, chóru i baletu. Kierownik orkiestry, główny dyrygent – młody utalentowany człowiek, mistrz świata w grze na bajanie, laureat konkursów międzynarodowych Witalij Kozycki. Główny chórmistrz – zasłużony działacz sztuki Ukrainy Ihor Ochrimenko. Główny baletmistrz – zasłużona artystka Ukrainy Lilija Czernous. Główny reżyser – zasłużona artystka Ukrainy Ołena Kosinowa. U nas wszyscy artyści są utalentowani, wszyscy dobrze wykonują swoją pracę. Chciałoby się wspomnieć zasłużonych artystów Ukrainy Ninę Myrwodę, Jurija Rakuła, Iwana Koreniwskiego, Maksyma Apostołowa. Mamy wspaniałych solistów, laureatów konkursów ogólnoukraińskich i międzynarodowych Antona Medoliza, Wołodymyra Nowochackiego, Dmytra Żbankowa, Wałentynę Democzko, Ołenę Zinczuk, Irynę Riabko, Juliję Antypenko. Nasz kompozytor – zasłużony artysta Ukrainy Ołeksandr Burmicki, człowiek bardzo znany, pracował z wieloma uznanymi autorami, ma ogromny dorobek twórczy. Swego czasu odbywali zasadniczą służbę wojskową w naszym zespole wielu znanych ukraińskich artystów, wśród których zasłużony działacz sztuki Ukrainy Wołodymyr Marunycz, który jest jednym z kierowników Narodowej Kapeli Bandurzystów Ukrainy, artysta ludowy Ukrainy, laureat Nagrody Szewczenkowskiej, główny dyrygent Narodowej Orkiestry Symfonicznej Ukrainy. Wołodymyr Sirenko oraz, niestety, już nieżyjący artysta ludowy Ukrainy Serhij Iwanow (słynny „Konik polny” z filmu „W bój idą tylko starcy”). — Zapewne zapadło w pamięć wiele wyjazdów? — Objechaliśmy całą Ukrainę. Na przykład tylko w 2001 roku wzdłuż granic kraju zespół przejechał 18 000 kilometrów. W latach 90. jakoś otwieraliśmy klub, który wcześniej był zabity deskami. Nawet scenę umyli sami artyści. Po występie podszedł do nas mężczyzna i powiedział, że ma 40 lat, a pierwszy raz w życiu widzi skrzypce. Jakoś przyjechaliśmy na występy do Wełykiej Mychajliwki w obwodzie odeskim na granicy z Mołdawią (Naddniestrze). Postanowiliśmy wynająć hotel w tym miasteczku. W hotelu uprzejmie przywitała nas jego właścicielka, młoda mama. Powiedziała, że są wolne pokoje, podała cenę, ta cena nam odpowiadała. Potem zapytała, kim jesteśmy. A kiedy dowiedziała się, że to Zespół Państwowej Służby Granicznej Ukrainy, wyjęła afisz koncertu, który odbył się w tym mieście około 10 lat temu. Na tym afiszu były nasze autografy. Naszą misją jest występowanie w takich miejscach. Chociaż oczywiście występujemy też w Pałacu Sportu, Narodowym Pałacu Sztuki „Ukraina”, praktycznie na wszystkich centralnych scenach koncertowych stolicy. — Czy pisze Pan muzykę? — Nie uważam się za kompozytora, nie jest mi dany taki dar. Ale czasami jednak piszę, kiedy pojawia się natchnienie. W repertuarze zespołu są dwa moje tańce: „Zahrawa” i „Taniec hiszpański”. Drugi napisałem po wyjeździe do Hiszpanii, którą bardzo lubię. „Zahrawę” stworzyłem w 2004 roku. Początkowo była to po prostu fuga – utwór polifoniczny w nowoczesnym stylu. Postanowiliśmy do tej muzyki ułożyć taniec z flagami „Ogień i woda”. Zamówiliśmy wielką flagę Państwowej Służby Granicznej Ukrainy, a także 6 niebiesko-białych flag, które symbolizowały wodę, i 6 pomarańczowych – ogień. Wystąpiliśmy z tym koncertem w przeddzień Dnia Strażnika Granicznego 4 listopada 2004 roku. Właśnie rozpoczęła się Pomarańczowa Rewolucja. Nikt z widzów nawet nie pomyślał, że nasze flagi oznaczają ogień i wodę, uznali, że to „Nasza Ukraina” i Partia Regionów. Minął czas. Nasza główna baletmistrzyni do tej muzyki ułożyła taniec z latarniami. I nazwaliśmy go „Zahrawa”. W ten sposób Lilija Mykołajiwna uratowała muzykę. Ten taniec jest w naszym repertuarze do dziś. Mamy plany na wiele lat do przodu. Przede wszystkim musimy dać dwa koncerty z Anatolijem Hnatiukiem, które z powodu kwarantanny trzeba było przenieść. Mamy też sporo innych propozycji i planów. Rozmawiał Eduard OWCHARENKO

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn