Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Z powieści Liny Kostenko «Zapiski ukraińskiego samoszaleńca»

Слово Просвіти, №04 за 2011 рік

Najlepsi z nas to dziennikarze. Oczy społeczeństwa, które śpi. Imperatyw kobiecy zawsze jest jeden: ty jesteś winny i ty musisz. Skoro już wzięliście się do walki, to walczcie, panowie. Z tego kamienia, który trzymacie za pazuchą, państwa nie zbudujesz. Dyktat prymatów. Dokąd ma się podziać człowiek? W stosunku tej władzy do ludzi jest coś zoologicznego. Ludzie, którzy przeżyli krytyczną masę upokorzeń (i je znieśli), nie mogą być pełnoprawnymi obywatelami. Literatura stała się jak pchli targ: kto co ma, niesie na sprzedaż. Chwycili postmodernizm jak wiatraczek, rozdrapali do krwi, no i jaka teraz jest twarz literatury? On jak opowiada, jakby malował po szkle. Naszego kwiatu po wszystkich burdelach świata. Mamy teraz taką wolność, jakby prorwało zsyp na śmieci. Ukrainą rządzą ludzie, którzy jej nie kochają i która jest im obca. Żyjemy w bardzo gęstym roztworze chamstwa, wkrótce wypadniemy w kryształ. Apokaliptyczne konie biją kopytem. Jest proszek do prania „Era”, jest kanał telewizyjny „Era”, a nowa era wciąż nie chce się zacząć. Lato. Dziewczyny zaczęły chodzić pępkami do przodu. Tracę cierpliwość do tolerowania. Wszyscy patrzymy jeden mimo drugiego. Gdyby każdy uświadomił sobie, że państwo to on, to dawno już mielibyśmy godne państwo. Patrioci u nas są, ale są bardzo zastraszeni. Wszystko oblepiły kiście niebieskich i żółtych baloników, jakby jakaś ogromna ryba wymetała patriotyczną ikrę. Myślę, że gdyby mnie nie było, byłoby mi łatwiej. Wszyscy wyskoczyliśmy z Związku Radzieckiego niechrzczeni i niezaślubieni, bez błogosławieństwa, spowiedzi i komunii. Ludzkość nawet nie zauważyła, że przestała tworzyć bajki i opowiadać je dzieciom na dobranoc. Widmo krąży po Ukrainie, widmo szowinizmu. Ukraina broni się jak Laokoon, oplątany wężami. Niemo krzyczy, ale świat nie słyszy. Albo nie chce usłyszeć. Zbliżają się szybko wybory. To jak tsunami, huragan, samum. Chyba czas już nadać im imiona i określić stopień zniszczenia. Wpatruję się w otchłań, a ona we mnie. Wszystko, na co jesteśmy obojętni, jest obojętne wobec nas. Kobieta traci na inteligencji tylko wtedy, gdy jest zakochana. Naród odnosi się do tego obojętnie, bo wie, że i tak niczego się nie dowie. Żyjemy w otwartym społeczeństwie, w którym wiele drzwi dla społeczeństwa jest szczelnie zamkniętych. Kiedyś Dowżenko napisał „Ukraina w ogniu”. Pora już pisać „Ukraina w błocie”. Rosja to wielka ośmiornica. U wszystkich, do których przylgnęła bokiem, martwieje ciało narodu. Przychodzą nowe reżimy, nowe eszelony władzy i wiozą cię siłą po swoich beznadziejnych trasach. Porwał nas jakiś błotnisty nurt, niesie nas i nie pozwala stać się sobą. Nigdzie nie ma pamięci o bojownikach. Budki z piwem funkcjonują, a pamięci nie. Rosja to państwo groźne i wielkie, przekonane o swojej wielkości, a orzeł w niej dwugłowy, może dziobnąć na obie strony. W jej żyłach płynie i pulsuje ropa, z jej nozdrzy bucha błękitny gaz. A u nas wciąż wzywa się naród, by powstał z kolan. Z takiej pozycji na start nie wyjdziesz. Taka nasza ukraińska Temida: u greckiej zawiązane oczy, u naszej zasłonięte. Władza zawsze czeka na prowokacje, a jak ich nie ma, to sama je stworzy. Władza dokręca śruby. Zdjęłaby też głowy, ale przez przezroczystą zasłonę schengeńską wszystko widać, musi się z tym liczyć. Ludzie nie wiedzą, kogo wybierać, bo nie można wybierać kogoś z nikogo. Trudno należeć do narodu, którego świadomość narodowa budzi się dopiero teraz. Czy wiecie, czym są ukraińskie wybory? Nie, nie wiecie, czym są ukraińskie wybory. Krajem rządzą widma przeszłości. Łysej Góry nie trzeba, u nas sabat w Radzie Najwyższej. Może to u niego wcale nie jest przekleństwo, po prostu tak mówi. W społeczeństwie dojrzewa już nie tylko konfrontacja polityczna, lecz konfrontacja cywilizacji. Ukraina stęskniła się za sobą. Majdan to przestrzeń, w której spotkała samą siebie. Jedni trzęsą dokumentami, inni argumentami. Władza zaś, jak plazma, drży, rozpływa się, zmienia kontury i barwy, oplata, wsysa i znów przyjmuje te same formy. Sentencje zebrał Mykoła BOSAK

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn