Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Dzień Soborności i Antysoborności na Doniecczyźnie

Слово Просвіти, №04 за 2011 рік

Maria OLIJNYK, Donieck W Doniecku 22 stycznia, w Dniu Soborności Ukrainy, przy pomniku T. Szewczenki odbył się uroczysty wiec, zorganizowany przez 18 partii politycznych i organizacji społecznych obwodu donieckiego. Wzięli w nim udział przedstawiciele duchowieństwa różnych wyznań, partii politycznych, organizacji społecznych oraz nieobojętni mieszkańcy Doniecka. Wiec rozpoczął się odśpiewaniem hymnu Ukrainy. Następnie przedstawiciele UPC KP i UGKC odprawili modlitwę molebeń i pobłogosławili uczestników. Dokładnie w takiej atmosferze rozgrywały się wydarzenia 22 stycznia 1919 roku na Placu Sofijskim w Kijowie. Otworzywszy uroczysty wiec, opowiedziałam o historii tego święta na Ukrainie i o jego obchodach na Doniecczyźnie. Oficjalnie na Ukrainie Dzień Soborności obchodzony jest zgodnie z Dekretem Prezydenta Ukrainy „O Dniu Soborności Ukrainy” od 1999 roku. Na Doniecczyźnie tę datę po raz pierwszy świadomi Ukraińcy obchodzili 22 stycznia 1989 roku. A 22 stycznia 1990 roku doniecczanie po raz pierwszy wyszli na ulice z niebiesko-żółtymi flagami, wspierając żywy łańcuch jedności narodowej, który rozciągnął się od Kijowa do Lwowa. Dużą grupę doniecczan 21 stycznia 1990 roku wysłano do Kijowa, ale na dworcu ich zatrzymano; udało się jednak zażegnać konflikt i przedstawiciele Doniecczyzny wzięli udział w żywym łańcuchu. Były to czasy, gdy Ukraina znajdowała się w składzie bolszewickiego imperium ZSRR. Dziś są inne czasy. Ale nas nadal sztucznie dzieli się według języka, przynależności do wyznań religijnych, duchowo i kulturowo. Lecz Kodeks podatkowy pokazał, że Ukraińcy są tacy sami i zjednoczeni na całej Ukrainie. A ludzi dzielą politycy! I to my powinniśmy zjednoczenie Ukraińców przeprowadzić przede wszystkim na Doniecczyźnie. I żądać od władz: Po pierwsze, zaprzestania praktyki, w której struktury władzy obchodzą państwowe święta z wyprzedzeniem i wyłącznie pod sztandarami Partii Regionów. Oto i w tym roku 21 stycznia, jak zawsze nie wypowiadając ani jednego słowa, złożyli kwiaty pod pomnikiem Tarasa Szewczenki na tle kilkudziesięciu sztandarów Partii Regionów. Po drugie, nie zamykać ledwie odrodzonych ukraińskich szkół, jak to po raz kolejny robią doniecke struktury władzy. Dziś zaczęły one „optymalizację” szkół w Doniecku od zamknięcia pierwszej szkoły w dzielnicy Pietrowskiego w Doniecku z ukraińskim językiem nauczania nr 111. Tę, trzecią w Doniecku szkołę ukraińską, w 1995 roku pomogło otworzyć ukraińskie społeczeństwo: z Czerniowiec przywieziono eksponaty do wyposażenia izby oraz ukraiński strój; obwody lwowski, iwano-frankiwski i tarnopolski zapewniły szkole podręczniki. Notabene, przez 22 lata w Doniecku odrodzono tylko 18 szkół z ukraińskim językiem nauczania, a łączna liczba uczniów, którzy w latach 2010—2011 uczą się po ukraińsku w tych szkołach oraz w klasach ukraińskich 64 szkół dwujęzycznych, wynosi 26,5 %. Pozostałe 71 szkół Doniecka nadal pracują w języku państwowym Federacji Rosyjskiej, a ukraiński język państwowy jest tu nauczany jako język mniejszości narodowej!!! Oznacza to, że władze nadal prowadzą bezlitosną rusyfikację i denacjonalizację. Oto jak na przykład wyjaśnił dziennikarzom doniecki miejski głowa Ołeksandr Łuk’janczenko, który wraz z Prezydentem Ukrainy Wiktorem Janukowyczem, Prezydentem Rosji Dmitrijem Miedwiediewem i premierem Rosji Władimirem Putinem 10 grudnia otrzymał narodową rosyjską nagrodę „Człowiek roku — 2010”, dlaczego nie rozmawia po ukraińsku: „Pójść dziś do załogi Donieckiej Huty lub na kopalnię im. Zasiadki, wyjść i wygłosić referat po ukraińsku — oni posłuchają, a potem będą myśleć, że z burmistrzem coś się stało z głową”. Dlatego zapewne występują jako grabarze i kopacze grobów własnego narodu. Po trzecie, nie likwidować ukraińskich cerkwi, jak dzieje się dziś we wsi Kamianka w rejonie tielmanowskim, gdzie Patriarchat Moskiewski próbuje sądownie unieważnić przekazanie budynku cerkwi parafii Patriarchatu Kijowskiego, dokonane przez przewodniczącego Donieckiej obwodowej administracji państwowej Wołodymyra Szczerbania w 1996 roku. Zatem, niestety, nie razem i nie wszyscy pracujemy nad ideą ogólnonarodowej jedności. Przewodniczący Donieckiej Obwodowej Organizacji partii „Front Zmian” Ołeksandr Jaroszenko powiedział: „Dziś, kiedy ludzie są zobowiązani bronić jedności, wręcz przeciwnie – pogłębia się podział i nas poróżnia się jednych z drugimi. Dlatego te lekcje nie tylko są aktualne, one są żywotnie ważne. Nigdy jeszcze władza państwowa w Ukrainie tak bezmyślnie nie kołysała wspólnej łodzi. Nigdy nie uderzała w najbardziej wrażliwe miejsca organizmu społecznego: w historię, język, uczucia narodowe i religijne, w naszą przyszłość wreszcie. Nie mamy prawa pozwolić, by nas poróżniono. Skłócone społeczeństwo może z łatwością przełknąć utratę suwerenności Ukrainy”. Artur Szewcow – przewodniczący miejskiej organizacji „Swoboda” – także zwrócił uwagę na to, że wśród nas dziś nie ma przedstawicieli władzy miejskiej i obwodowej. Dlatego że oni ten dzień rzekomo obchodzą w inne dni… W swoich wystąpieniach Jewhenija Ratnikowa – przewodnicząca DOO Ogólnoukraińskiego Komitetu Obrony Praw Człowieka; Lidia Nijeżmakowa – przedstawicielka DOO Ludowego Ruchu Ukrainy; Walentyna Żmura – przewodnicząca DOO „Memoriału” im. Wasyla Stusa podkreślały konieczność i aktualność konsolidacji sił państwowych, bo tylko taka konsolidacja może ochronić wspólnonarodowe wartości, zachować spójność i nienaruszalność terytorium państwowego Ukrainy. Pod koniec wiecu działacze partii politycznej „Front Zmian” ułożyli z puzzli mapę Ukrainy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn