Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Daj nam, Boże, powrócić w nastrój odradzającej się Ukrainy. Wystąpienie 22 stycznia 2011 roku na Placu Sofijewskim

Слово Просвіти, №04 за 2011 рік

budowniczych «russkiego mira», kieruje swoją działalność na przekształcenie naszego państwa w kolonialną własność władców Rosji, w posłuszną parafię Moskiewskiego Patriarchatu. Moskiewski Patriarchat zapłacił naszemu najwyższemu urzędnikowi 50 tysięcy euro za przekazanie cerkwi Kijowskiego Patriarchatu w ręce ukrzyżowywaczy; niewiele, ale Judasz dostał tylko trzydzieści srebrników za zdradę swojego Nauczyciela. Władza zamyka w więzieniach swoich politycznych przeciwników, myślących zastrasza, podłych kupuje, a nad wszystkimi wyciąga dyktatorską żelazną rękę, od której ma krzepnąć ludzka dusza. Kierunek polityki reżimu Janukowycza, którego istotę odzwierciedla zbrodnicza, antyukraińska działalność ministra Tabachnyka, jest ukierunkowany na to, by wyrwać z ukraińskiego serca poczucie narodowej godności, a z ukraińskiej pamięci — historię walki narodu z najbardziej zajadłym wrogiem Ukrainy — rosyjskim caryzmem i komunizmem. Przy pomocy swoich klewretów i piątej kolumny Moskwa wtrąca nasz naród w epokę Ruiny. Język, kultura, duchowość mają być stopniowo zniszczone, a narodowa idea ukraińskiego narodu, jego energia państwotwórcza jest już skuta i zastąpiona hasłem: «Wszystko dla ludzi, a dla Ukraińców — nic!» Ludzie to beznarodowi, jak proletariusze Marksa, budowniczowie nowej URSR pod dachem, na którym siedzi dwugłowy, niestrudzony, lecz bezskuteczny zabójca Prometeusza. Ale winni naszych nieszczęść są nie tylko przybysze z kosmosu rosyjskiego szowinizmu, lecz także ukraińscy zawodowi patrioci, chorzy na egoizm, zaślepieni zazdrosną wrogością wobec swoich braci-jednomyślników, wodzowską pychą przeciwną wszystkim. Drodzy moi, dwadzieścia lat temu stałem na tym placu i otwierałem wiec Ruchu z okazji rocznicy Zjednoczenia. Wtedy na drodze od Lwowa do Kijowa w jednym łańcuchu stało setki tysięcy ludzi z flagami, flag nie starczyło dla wszystkich, bo uszyto ich zaledwie półtora miliona. Tego dnia na Placu Sofijskim z żywego serca narodu wyłoniło się nieśmiertelne ukraińskie państwowe, czyli soborność, za którą umierali w bojach kozacy Chmielnickiego i Wyhowskiego, Mazepy i Petlury, żołnierze UPA oraz najjaśniejsze umysły ukraińskiej inteligencji w Sandarmoch i w niezliczonych katowniach NKWD. Boże, błagam, daj nam siłę, abyśmy się zjednoczyli i powrócili w blask niebiesko-żółtych flag Dnia Zjednoczenia, w zwycięski nastrój odradzającej się Ukrainy! Dziś święto Soborności jest zaćmione, ale nasze słońce nie zgasło, bo my tu jesteśmy!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn