Strona · s. 9strona oryginału ↗
Kino, na które czekaliśmy. Do kin wszedł film Mychajła Illjenki „Ten, który przeszedł przez ogień”
Слово Просвіти, №04 за 2012 рік
Film, nad którym grupa twórcza pracowała prawie pięć lat z powodu przerw w finansowaniu, od 19 stycznia można obejrzeć w kinie. Zeszłej jesieni zdobył on Grand Prix III Kijowskiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego, mimo że, jak twierdzi reżyser i współautor scenariusza, nie był jeszcze w pełni gotowy. Na konferencji prasowej, która odbyła się po pokazie prasowym, Mychajło Herasymowycz powiedział: „Grupa twórcza oddała wiele sił i energii stworzeniu filmu i mamy nadzieję na kontakt z widzem. Obraz został zrobiony w całości na nowoczesnej ukraińskiej bazie technicznej — od scenariusza po montaż, włącznie z grafiką komputerową i dźwiękiem dolby. Materiałów filmowych nie wożono do obróbki za granicę. Ogółem na produkcję wydano prawie 16 mln hrywien. To pierwszy pełnometrażowy film fabularny zrobiony w całości na Ukrainie”. Olena Szułha. Do tego należy dodać, że jest to pierwszy ukraiński blockbuster, choć autorzy określają go jako „romantyczną balladę, w której nie obyło się bez epizodów przygodowych”. Film naprawdę wciąga; muszę przyznać, że dopiero wychodząc na ulicę, uświadomiłam sobie, jaka jest pora roku i pora dnia. Fabuła obrazu ma realne podstawy. Przypomnijmy czytelnikom, że historię, którą Mychajło Illjenko wykorzystał jako scenariusz, opowiedziała znana ukraińska aktorka Natalia Naum (Hala z „Za dwoma zającami”). Podstawą filmu stały się fakty z biografii Bohatera Związku Radzieckiego, lotnika lotnictwa dalekiego zasięgu, starszego porucznika Iwana Iwanowycza Dacenki, który urodził się w pobliżu Dykanki, był dowódcą klucza bombowców, brał udział w bitwie stalingradzkiej. Trafił do niemieckiej niewoli, później do radzieckich łagrów na Dalekim Wschodzie. Radziecka delegacja artystów, w skład której wchodzili aktorka Natalia Naum, reżyser filmowy Tymofij Łewczuk, artysta baletu Machmud Esambajew, w 1967 roku odwiedziła w Kanadzie osadę Irokezów. Wódz miejscowego plemienia, ubrany w strój narodowy, zwrócił się do nich w języku ukraińskim. Wykonawcy roli głównego bohatera nie trzeba było długo szukać. Został nim młody aktor Dmytro Linartowycz, bohaterką — aktorka Olha Hryszyna, antybohaterem — Witalij Łynećkyj, w innych rolach Iwanna Illjenko, Ołeh Prymohenow, Ołeksandr Ihnatasza, Ołeksej Kołesnyk. Trochę niezwykle jest widzieć w dramatycznej roli Wiktora Andrijenkę, ale poradził sobie z nią znakomicie. W rolach epizodycznych — bracia Kapranowie. Czyli wszyscy. Maratonu stała się wystawa „Paradżanow. Dotyk”, która otworzyła się w Narodowym Muzeum T. Szewczenki. Eksponuje się na niej 51 fotografii fotografa Jurija Harmasza oraz reżysera i aktora z Kostaryki Vinicio Rojasa, którym udało się uwiecznić chwile z życia artysty. Przyzwyczailiśmy się mówić o Paradżanowie jako reżyserze, który stworzył swój unikalny język kinematograficzny, wszedł do Księgi rekordów Guinnessa pod względem liczby otrzymanych nagród za film „Cienie zapomnianych przodków”, rzadkim człowieku, który pozwalał
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
