Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Za dużo bied»

Слово Просвіти, №04 за 2012 рік

Pamiętam dyskusje między politykami Majdanu: czasem schodziły one do takich drobiazgów, że było i śmiesznie, i smutno. — Drobiazgi ambicji… — Ambicje były różne: drobne i zbyt wielkie. Niektórzy politycy, przez swoją obsesję, powinni dziś czuć winę za to, że ze względu na ich pragnienie objęcia tego czy innego stanowiska nie podpisano wielu demokratycznych porozumień i nie zawarto sojuszy. Przeżyliśmy przedterminowe wybory w 2007 roku i znowu nadepnęliśmy na te same grabie. — A przecież przed nami były jeszcze dwa lata kadencji Juszczenki — 2008 i 2009. — Pracowałem już jako zastępca szefa Sekretariatu Prezydenta i dobrze widziałem, że wszystko zmierza ku upadkowi. Zresztą widziałem to już w 2006 roku. Kiedy przed obiadem otrzymywaliśmy polecenie zawarcia porozumienia z Tymoszenko i Morozem, a po obiedzie — z Janukowyczem. To jest okres, którego najbardziej nienawidzę. — Pracowaliśmy w systemie, który się rozpadał. — Był on oczywiście lepszy od tego, który zbudował Kuczma, ale to, że jest zły, czułem. — Przewidywaliście porażkę Juszczenki w wyborach? — My w zespole to widzieliśmy. Przy takich wynikach prezydentury w ponownych wyborach się nie wygrywa. — Jakich dokładnie? — Juszczenko ma ogromne zasługi dla Ukrainy, zarówno jako przewodniczący Narodowego Banku, jak i jako premier, i jako prezydent. Ale w okresie prezydentury popełnia bardzo poważne błędy. Główne? Po pierwsze — całkowicie niezrozumiałe decyzje kadrowe, po drugie — zawyżone stawki na poparcie swoich działań za granicą. Następnie — zbyt ambitne cele, które zdezorientowały ludzi i machinę władzy, mającą te cele osiągnąć. — Dlaczego więc Juszczenko nie zdołał oprzeć się na szerokim spektrum narodowo-demokratycznych sił? Konkretniej — chodzi o utworzenie zamiast nich „partii Majdanu”, partii władzy „Nasza Ukraina”. — Ten pomysł od początku był błędny. Byłem kategorycznie przeciwny tworzeniu takiej partii, i to jeszcze na bazie dawnych narodowo-demokratycznych partii. Uważałem i uważam, że Ruchu Ludowego, Partii Republikańskiej, Partii Demokratycznej wystarczy, by system polityczny Ukrainy rozwijał się w kierunku narodowo-demokratycznym. Warto było raczej włożyć wysiłki w to, by zachować, odrodzić te partie, zjednoczyć rozbity Ruch Ludowy, niż tworzyć coś nowego w tej niszy ideologicznej. Wybory przyniosą pozytyw — Dziewięć miesięcy do nowych wyborów. Zaciekłe dyskusje o tym, jak opozycja, siły demokratyczne i państwowotwórcze mają w nie wejść? — Oczywiście, że dziś dla narodu ukraińskiego, dla środowiska demokratycznego istnieje wyraźnie ukształtowany lider — Julia Tymoszenko. I wiele zależy od jej postępowania i poglądów. — Mimo że dość krytycznie ocenił Pan działania tego polityka w niedalekiej przeszłości. — Ale jaka jest dziś paradygmat sytuacji? Władza w osobie Janukowycza i opozycja w osobie Tymoszenko. Jeśli w 2004 roku konfrontacja przebiegała wzdłuż wektora — władza w osobie Kuczmy i Janukowycza, a opozycja w osobie Juszczenki, to dziś jest to: Janukowycz—Tymoszenko. A politycy, którzy pretendują do przywództwa, muszą zrozumieć, że ich los bezpośrednio zależy od tego, jak zostaną umiejscowieni w tej paradygmacie. Po co więc dziś zakładać minę, która wybuchnie za dwa lata? Czy nie widzą, że społeczeństwo zbudowało sobie zrozumiałą paradygmat, alternatywę: Janukowycz—Tymoszenko. — W świadomości ludzi to już się utrwaliło. — Kiedy ktoś z polityków dochodzi do tego, że, jak mówi, z narodem nam nie poszczęściło, to już śmieszne, choć zrozumiałe… — Słowem, wzywa Pan, by nie powtarzać błędów 2004—2010 lat i w żadnym wypadku nie dopuścić do konfliktów, niezgody? — Władza przecież widzi takie momenty, i nic nie przeszkadza jej podsycać te konflikty. — Mówimy teraz tylko o wyborach parlamentarnych? — To jak platforma startowa przed kolejnymi wyborami prezydenckimi. — Co te wybory parlamentarne mogą zmienić, przy sukcesie opozycji? — Przy każdym wyniku zagrają na pozytyw dla naszego społeczeństwa, państwa. I nie chodzi o liczbę mandatów, które otrzyma opozycja. Chodzi o to, ile nie otrzyma władza. — Wygląda na to, że nie otrzyma wiele. — A jakie będą skutki? Poszukiwanie sposobów utrzymania się u władzy. Na co mogą się zdecydować? Reforma konstytucyjna. Zmiana charakteru współdziałania z opozycją. Pogłębienie reform. Zaostrzenie sytuacji. W każdym z tych wariantów wygra społeczeństwo. Nawet jeśli władza będzie podejmować kroki na gorsze, doprowadzi to jedynie do zaostrzenia sytuacji i może prowadzić do przedterminowych wyborów prezydenckich. — Czy dyskutowany jest temat, czy opozycja ma iść na wybory jednym blokiem, czy kilkoma listami? — Szukanie lepszego wariantu jest niezwykle trudne. Postawmy jedność jako najwyższą poprzeczkę, ale idźmy do niej stopniowo, przede wszystkim przez dialog między siłami opozycyjnymi. Jak widzimy, dziś prowadzony jest on jedynie częściowo. Co więc musi się stać, aby genialni, jeszcze bardziej genialni politycy wreszcie usiedli do stołu negocjacji? Brakuje im społecznego wstrząsu. — Jakiego wstrząsu? Czy mam rozdać ludziom widły? — Wstrząsem byłyby wyniki wyborów, które siły opozycyjne mogą przegrać. Czy starczy w naszych liderach talentu i rozumu? Daj Boże, by politycy nie powtarzali swoich błędów. — Czy dopuszcza Pan, że opozycja pójdzie do wyborów kilkoma listami, uznając przy tym Ju. Tymoszenko liderem opozycji i zapowiadając późniejsze zjednoczenie w parlamencie? — Dlaczego miałbym podmieniać liderów sił politycznych? Niech myślą, jak będzie lepiej. Zbyt dobrze znam naszą ukraińską historię i widzę, ile zła przyniosły waśnie, niezgoda. Rozmawiał Petro ANTONENKO

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn