Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

Myrosław Łazaruk. Karantinomania. Cykl z przeżytego

Слово Просвіти, №04 за 2021 рік

ZNAK ZAPYTANIA Przeszła głowa, Pora by już myśleć bez trudu, Póki jeszcze ona żywa, By świat nie wyhodował mroku. Żeby i do ładu, i do celu Nikomu przecież nie dogadzać, Niech myśli przelecą, Zasiane, trzeba i zbierać. Powybierać kłosy, Potem odsiać plewy, Niby pogłos ludzki, Jak przed wichurą płowy. Bo czegoż jeszcze szukać tam, Gdzie słowami zasiewa, Chowając chytrze towar, Gdzie prawdy, widocznie, nie ma. Jeśli wyrzeka prawdomówny, Chwieje zręcznie głową, Lecz nie twardy u niego łeb, Zbyt dużo łoju. To nie bieda. Mija krach, Lecz gdzie podziała się pozłota, Znika powodzi orszak, Wyjmuj nadzieję z błota. Jeśli ona jeszcze, oczywiście, jest, Nie ukradł jej ktoś ukradkiem łakomie, Jeśli ono, oczywiście, twoje, A nie wymienny czynnik czasu. NASTROJOWE Przekwitły niespodzianie drzewa, Niby odleciały w lustrzane odbicie, Ukryła pustokwiat trawa, Jakby prawdę, bujna i zuchwała. Cieszcie się, czego jak nie było Albo przywidziało się w spłoszonej ciszy, Przypadkowo błysnęło szkło, W lustrzanym odbiciu oniemiałe dyszy. Widma błądzą po ziemi, Które nie zdołają oczu zapalić, Polecą na złamanym skrzydle, Gdzie śmigają tylko wiatry nienasycone. Coś mija w przezroczach komórek I nie wraca, jak wtedy przeżyć, Przeżyć sądową kwarantannę, Duszę jak obmyć i odmodlić. Żeby znowu bujnie zakwitła I darowała wiarę zmartwychwstania, Żeby rodziła turzyca kowyl, Wola Boża płodziła nasiona. *** Nie pogardź prostym imieniem, Po katordze dała mi mamusia, Pan przyjął. O pokój śpiewać zmusił, Wymodliwszy Boże przebaczenie… Bo pokój – miłość kwitnienia podniebna, Jutrzenka wczesna zapładnia, Ktoś nieznany na karku gra, Możliwie, Ten, kto dla ludzi zmartwychwstanie: Niewolników niemych i niemocnych oraz uczciwych, I tych, co prawdę mówią, niby kłamią, Karków niepoświęconych nie drapią, Oczekując promieni niebieskich. Nie odnaleźć ani śladu niewiast niosących wonności, Aby pokryły najdroższym mirrem, Wszystko jednak znika z błogim wirem, Gdzie nawet Syn Pański nie poprosi Pokutować i przystąpić do komunii I ciała Bożego, i krwi błękitnej… Kiedy nie ma spragnionej miłości, Czyż znajdziesz wtedy podarek szczęścia? Tylko mama wie, spojrzeniem smutnym Z niebytu przemówi: nie wyrzekaj się, Jak zgrzeszyłeś, pewnie pokutuj, Zaufawszy apostołom wszechchwalebnym. PIERWSZE PRZYKAZANIE ZAKONU Spotkam ranek i poczuję, Jak cudem cieszy ptasi koncert, Powoli synogarlica wieszczy: Pora uśmiechać się, pora… I gołąb cieszy się gołąbką, Wywodzą arie szpaki, Sikorki myją się w zagłębieniu, Nakropił deszczyk chętnie, Rosą spłukał niebawem Białe kielichy bzu, Śpieszą trzy sójki, jak na kawę, Po żołędzie w lasku. Ktoś uśmiecha się, czeka Delikatnego machnięcia ręki… Ależ nic nie znika Ani dziś, ani przez wieki. Jakiż ty, piękny świecie, Kto pierwszy wymówił powiedział? Tylko powtórzył, jak Bożą mitę, Najpierwszy wiersz tego Zakonu, Jak czysta poranna łza. *** Pobyć z matką i po prostu zapytać, Niby dotknąć duszy, Niby znów do domu powracać, Jak coś nieznanego w pamięci przeglądać: Tylko obraz matki ze mną zostawcie. Ona idzie, utyka niby, Nie śpieszy się, jakby na zawsze szła, I głosem tylko synogarlica zapłacze, Ścieka z oczu zimne, coś niewidzące, Co ból rozpaczy w sny przeleje. I nie odstąpi, bo z kropli Cienkiej zapłonie łza, Która do Pana uśmiechnięta poleci. A ty módl się, wierząc, synu, Żeby nie zgasła Boża turkusowa barwa. Błogosławione słowo, z wiarą poczęte, Nie zgub się, rosą nie roztop się, Nie trzeba nim ani płakać, ani krzyczeć, Zdołaj w nim sprawiedliwie milczeć, Ty nim powstań… PRZYWIDZIAŁA SIĘ MAMA… Napływają dymy milczące, Które na kogoś czekały, Promieniują wygasłe dni, Które idą sobie kłusem, Niespiesznie – ogniska płoną, Rozbudźcie mi kobietę, I snuje sobie uciszona armia Manowcami na urwisku. Bliżej, widocznie, do zimy, Znów otwarta brama, I milczą jeszcze ciepłe dymy, Niby przywidziała się mama. MODLITWA NA ZWIASTOWANIE Ptaszyna hojna świat leczy Czystym głosem niebios, Niby piórko lakuje To, że On jeszcze nie zmartwychwstał. Wśród ludzi krzyża szuka… Zdrzemnął się, widocznie, Piłat, Morem każdego straszy, Czyż straszniejszym stokrotnie. Co sobie mędruje grzesznik, Czym zamodla strachy, Jak wyśpiewuje niepociesznie Zatajone grzechy. Tylko śmierć anihiluje, Odnajdzie Jezus swój krzyż, I miłością pojedna, Przyłoży do ciała palec. Przystąpi do komunii i ciałem, i krwią – Szczodry Pana Zakon, Ja go na wieki wysłowię I nasz nieopalony ród. Czemu ty, ptaszyno, przycichłaś, Świat czeka, nie milcz, Śpiew niesłyszalny, niby okruch, Ty miłością przepiecz — Z Bogiem żyć nas naucz. SŁOWO BYŁO BÓG Świetlanej pamięci Ihora Rymaruka „…życie było Światłem ludzi. A Światło w ciemności świeci, i ciemność nie ogarnęła go” (Biblia, według Jana 1:5) Poemat „stichar” Rozwidni się, a oczy jeszcze nie spały, Dokądś daleko zmęczone szły, Ścieliła się dróżka z damasceńskiej stali W poszukiwaniu zgody. I krtaniowej huli Dostało się powoli, aż po brzegi, Lecz któż cię nie szydził, nie znieważał, Płynęła duszy niepohamowana krew I nie anioły cię dokądś wiodły, A ci, co rządzą balem na pogorzelisku, Niby dolewając purpurowego wina, Ty tylko słyszałeś, jak szaleniec świszcze, Lecz nie twoja była zabłocona wina? Tylko zaśpiewałeś nie głośno i nie strasznie, Aby zmyć rwany przestrach, Którzy ci modlili się nierozważnie, Lecz ty nie odzywałeś się – słupem niemym zastygłeś. Chciało się wiatrem za ślady czepiać, Lecz kule skrzypiały raz po raz, Woda wysoka zaczynała rwać się I zalewała mętna więź, Bezduszna, bezsenna jeszcze i bezrozumna, Z którą kroku nie zrobisz, bo upadniesz, I kiedy nadejdzie kazanie ostatnie, Ty sam siebie, zapewne, nie znajdziesz. Bo czego szukać – Szalony wiatr, Tylko skronie całkiem załaskotał, Zostawiwszy ślad od niezniszczalnych liter, Niby zatarł obwiane usta. Chodzić wszędzie po rymach, jak po krawędzi, I nie zmieniać wyższego głosu, a tłuszcza, Łatała łapcie cerowane i rwane, Jednak sapie już nieproszona zima. Ślady ziemskie ciemno zamiata, Niby nikt tu, oczywiście, nie chodził, Jedynie diabeł czarne przebłyski miota, Jak nietrwałe zawisłe ślady miki. …Leniwe wronie pod zimę głos toczy Nie z głodu, a z krańcowej nudy, Pióro nudne w bezsilność srogo moczy, Żeby ratować się ukradkiem od zamieci. Niepewne wszystko jakieś, co z języka zwisa – Najadłszy się jesienią, czeka chłodów, I dzień mija, horyzont gaśnie… A coż ci zostanie wtedy? Puszczając krwawe nędzne pazury, Aby choć zapiekło, jeśli nie zaboli… Jednak nic nie warte i tępego paznokcia, Świadomość i wnętrze wszystko ci zaszkli. I wronie drze wstrętny głos, Ale nie ma tęsknoty, jedynie postna nuda: Kiedy wszystko jednak nie na pół rozpadło się, Rozbiegło się po różnych brzegach… Jednak i milczeć, Panie, nie ma siły, To czyimże ty naprawdę dzisiaj synem? Los twarzą do ziemi świat przekosił, Uciekać trzeba w niebo z nizin. A może i tam nikt już nie czeka, Dokąd wędruje brać szorstka, Która, widocznie, ciebie nie grzeje, nie straszy, Jak cień lekki niemego samolotu. …Nadejdzie czasowir. Zechcesz pomilczeć, Żeby odebrało mowę pustogłowcom. Kogoż wtedy postawić na straży, Jeśli nie stanie Słowa, to szrapnel Z gadżetów i facebooków zaszumi, Dokąd przepadnie mowa słowików? Czyżby Pan wziął i nas oszukał, Niby i On sobie niesłychanie zmalał. Ależ nieprawda, wylizana srogo, Nikt przecież nie śmie nawet ziewnąć, Wyciskając ukradkiem cień trucizny, W jarzmo prawdy, w której przyszła istota. Nie wierzę krzywdzie i zgorzkniałym objęciom, Jak ciasno i proroczo nie krakałaby ona, Nie zasłaniała by przycichłe góry bielma, Dosypawszy do kielicha obłudnego wina. Bo jeszcze nikt tego słowa nie skłamał, Nie rozerwał go na kawałki, Niech komuś w dotyku i gorzkawe, Ależ ono pradawne, jak gwiazdy, Których nie widać, jak one płoną, Rozświetlając wiśniową wysokość, Do bólu serce i duszę skrycie krają I odczucie: czyżby ja nie rosnę? Bo Słowo było Bóg, ze Światła się zaczęło, Uwierzysz w nie w ciemności w każdym czasie, Niczym drogowskaz, rozpromienione kłosy, Od niego Bóg do każdego się odezwał. Położył je na kamienne tablice, Zostawiając Pańskie pisma, I zapowiedział iść natchnienie dalej, dalej, dalej Do Słowa starego, co zrodzi imiona Takie święte, a może i sakralne, Co poniosą w bezchmurną dal. Upadną nieprzebaczeni, niewidomi, bezimienni, Którzy nieśli nie Słowo, a miecze, I zmarnieją, w rdzy zplewieją. Skąd biorą się oczy ostrzeżeń, Same siebie, niczym modlitwę, sieją Czyż nie wiedzą, że Słowo było Bóg. I żyć w nim, z jego imieniem, Żeby odczuwać wiśniową łaskę. Wtedy nadchodzi Boże tajemne: Idź przez nie, gdzie płynie woda, Wysoka, głośna i niezaspokojona, Czyściejsza od matczynej łzy, Jak światło z niebios, tak samo niepokonana, Echo niezniszczalnej burzy. Przesącza się Światło i nie ma Ani ciemności, ani dźwięków krzemiennych, Wszechobecna siła brzegi łamie I świat stoi na daliach ognistych. Lekko pisze i na tylnej stronie gra Takie, że i nie przyśni się, krok w krok, Jak nienarodzone i, oczywiście, nie umiera, Natchnienie odlatuje do gwiazd. Żeby wrócić i znowu ożyć, Jak powraca Pańska łaska, Z ciemności ciasnej rozwinięte, Jak latorośl winna młoda. Nikt przecież nie wyzbiera, nie złoży w pęczki Kaliny, co przez kamień wyrośnie, Bo i koń mój, nie czekając uzdy, Zbiera w sobie korzenie złote. Do Boga szedł, w Słowo wcielił się, Odwiewając bezwiary na wiatrach, W światłowej ja krawędzi zaświeciłem się, Pokonawszy grzech, niczym rozpaczliwy strach. Ja nie przeminę w ciasnym Słowie, Co przez kamień obficie wyrośnie, Wiatry z duszy powymiatają plewy, Wtedy ziarno powstanie złote. m. Czerniowce

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn