Strona · s. 15strona oryginału ↗
W GOŚCINNOŚCI W DONIECKU
Слово Просвіти, №05 за 2008 рік
Wasyl KOSTIUK, uczestnik szopki, nauczyciel Iwano-Frankiwskiej ZOSz nr 25
Autobus płynnie toczy się drogą. Trasa „Dniepropetrowsk–Donieck” jest szeroka i oświetlona. Mkniemy jakby samolotem. Gdzie te donieckie hałdy, te kopalnie, ten kraj opiewany przez Sosiurę? I rzeczywiście, nagle z mgły wyłania się jeden stożkowaty, rudawo-szary szczyt, potem drugi, a za nimi kolejne. To właśnie Doniecczyzna! Około ósmej jesteśmy w centrum. Witają nas młodzi ludzie.
— Witamy was w Doniecku. Teraz nasza kolej, by się dziwić.
— Chłopcy, skąd tak dobrze znacie ukraiński?
— Jesteśmy miejscowi, studenci Donieckiego Uniwersytetu Narodowego. Przecież pewnie nie zapomnieliście, że przebywacie na Ukrainie, więc jak mamy mówić, jeśli nie po ukraińsku?
— Poznajmy się — włącza się do rozmowy postawny, wysoki młodzieniec. — Jestem Jurij Matuszczak, przewodniczący obwodowej młodzieżowej organizacji „Impuls”. To my organizujemy festiwal szopek. Liceum Ukraińskie nr 12.
— Martwiliśmy się, czy w ogóle przyjedziecie. O, a z wami Maria Wasyliwna Olijnyk — jeśli tak, to wszystko będzie dobrze: z nią, uwierzcie, można iść w każdą bitwę! I tak rzeczywiście jest. Jeśli w Doniecku coś robi się dla ukraińskości, to przeważnie dzięki pani Marii. Energia tej kobiety jest naprawdę niewyczerpana. Od niej dowiedzieliśmy się, że w Doniecku spośród 176 szkół tylko cztery są ukraińskie, choć według ostatniego spisu powszechnego 57% mieszkańców miasta uznało się za Ukraińców.
Po występie w liceum ukraińskim udajemy się do katedralnego soboru Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego (UKGK). Rzeźbiony ikonostas, przestronne chóry, duże okna, z których jedno zdobi witraż. To szczególna duma władyki Stepana. Biskup doniecki i charkowski UKGK sam nas wita, opowiada o cerkwi, o parafianach, a z proboszczem o. Wasylem w dolnej świątyni słuchamy kolęd, którym wtórują pielgrzymi, a potem w refektarzu (cerkiew organizuje obiady dla mało zamożnych) przez prawie godzinę rozmawiamy z nimi.
Występujemy w przytulnej sali Centrum Edukacyjno-Wychowawczego „Harmonia”. Choć była sobota, rodzice przywieźli dzieci do gimnazjum, by mogły obejrzeć przedstawienie wertepne. Żegnamy się, bo przed nami zasadnicza misja — występ na centralnym placu Doniecka podczas festiwalu szopek. Chłopcy z „Impulsu” narzekają, że pozwolenie na przeprowadzenie festiwalu dostali w ostatniej chwili; z reklamą nie udało im się przebić ani do radia, ani do telewizji, ani do prasy. Mieli szczęście, bo poseł do Rady Najwyższej Ukrainy Ołeksandr Kłymenko sfinansował imprezę.
Choć wieje przenikliwy wiatr i jest mroźno, ludzie jednak się schodzą; widzimy władykę Stepana, o. Wasyla, kilka zakonnic; młoda para, owinięta narodową flagą, dumnie przechadza się wśród tłumu; tu też poseł do Rady Najwyższej Ukrainy O. Kłymenko śpiewa z kolędnikami. Szkoda, że z zaproszonych zespołów z Zachodniej Ukrainy przybył tylko nasz.
Dzielimy się w drodze wrażeniami: czy w Iwano-Frankiwsku moglibyśmy zorganizować gościom takie przyjęcie? Oto i Donieck! A może rzeczywiście lód pękł, a może nie trzeba politykom nastawiać ludu ścianą przeciwko ścianie? Częściej powinny organizować wymianę zespołów artystycznych nasze ministerstwa oświaty i kultury — i wtedy Ukraina nie podzieli się na osobne części.
— Dla takich chwil, towarzystwo, warto żyć — mówi już w autobusie W. Zwarun. — Pani Maria Olijnyk właśnie telefonicznie poinformowała, że Marko Matwijowycz Browun, dyrektor Donieckiego Obwodowego Teatru, tak bardzo został wstrząśnięty naszym wykonaniem kolęd, że zamierza w przyszłym roku zorganizować dla naszej szopki tournée po obwodzie doniecki. Jak wam to się podoba?
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
