Strona · s. 1strona oryginału ↗
OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROZNAWCZY 5 (901), 2 — 8 lutego 2017 Proświcianin z powołania duszy Tematyczne motto tego numeru „SP”: NASI AUTORZY OKREŚLAJĄ TREŚĆ GAZETY
Слово Просвіти, №05 за 2017 рік
30 stycznia tego roku 70 lat skończył przewodniczący Iwano-Frankiwskiego obwodowego zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” Stepan Wasylowycz WOŁKOWECKI. Zarząd Główny Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki, redakcja gazety „SP”, Rada Główna Towarzystwa szczerze gratulują swojemu towarzyszowi i przyjacielowi, życzą mu mocnego zdrowia, niegasnącej energii i zwycięstw w pracy proświciańskiej na długie i błogie lata. Dmytro PAWŁYCZKO Powitanie dla Stepana Wołkowieckiego Wybitny ukraiński działacz społeczny i polityczny Stepan Wołkowiecki przyszedł na świat 30 stycznia 1947 r. we wsi Wytwycia na Frankiwszczyźnie, a ja poznałem go jesienią 1989 r., kiedy przyjechałem tam na wybory jako kandydat na deputowanego ludowego ZSRR. W Wytwyci na mojej „Wołdze” z okna powiewał niebiesko-żółty sztandar. Stepan podszedł do mnie, przedstawił się. W oczach radość, w głosie spokojny ton. Twarz pociągła, europejska, rozświetlona wewnętrznym poczuciem ludzkiej godności. Nie wiedziałem i nie wypytywałem go, kim jest, ale poczułem od pierwszego wejrzenia na niego jego rozum i honor. Teraz wydaje mi się, że widziałem go jeszcze w latach 60., kiedy był studentem uniwersytetu we Lwowie, dokąd zdarzało mi się przyjeżdżać z Kijowa na spotkania literackie. Wołkowiecki należy do takich ludzi, pamięć o których nie ma wyraźnego początku. Byli jakby zawsze z tobą. Wieś Wytwycia zagłosowała na mnie, za co jestem jej wdzięczny. Widziałem Stepana Wołkowieckiego na konferencji założycielskiej Towarzystwa Języka Ukraińskiego im. T. Szewczenki, na zjeździe założycielskim Ludowego Ruchu Ukrainy, na zjeździe założycielskim Partii Demokratycznej Ukrainy. Zresztą, nazwa i program Partii Demokratycznej Ukrainy, którą tworzył razem z naszymi najwybitniejszymi intelektualistami Stepan Wołkowiecki w grudniu 1990 roku, nie straciły do dziś swojej ideowej doniosłości. Partie demokratyczne istnieją w wielu krajach świata. Myślę, że nasze obecne siły patriotyczne mogą skorzystać z tego, co w spadku pozostawiła im DemPU. My, twórcy partii demokratycznej, opieraliśmy się na słowach Iwana Franki. „Wszystko, co wykracza poza ramy narodu, to albo faryzeizm ludzi, którzy internacjonalnymi ideałami chcieliby przykryć swoje dążenia do panowania jednego narodu nad drugim, albo chorobliwy sentymentalizm fantastów, którzy chcieliby szerokimi »wszeludzkimi« frazami pokryć swoje duchowe wyobcowanie od rodzimego narodu”. Wszelakie wymyślone u nas teraz mądre nazwy partii patriotycznych trzeba odrzucić i wrócić do genialnego Franki. Stepan Wołkowiecki kierował Partią Demokratyczną na Frankiwszczyźnie. Tamże był również zastępcą przewodniczącego Ludowego Ruchu. Ale nigdy jako polityk nie zamykał się w swoim obwodzie. Jego wystąpienia na kijowskich majdanach w czasach Ruchowskiej, pierwszej rewolucji narodu ukraińskiego, są niezapomniane. Widziałem i słuchałem uważnie Stepana Wołkowieckiego, bo zawsze mówił o niedociągnięciach, o tym, w jaki sposób trzeba działać skutecznie Towarzystwu, Ruchowi i partii. W latach 90., kiedy Wołkowieckiego wybierano na przewodniczącego Iwano-Frankiwskiej rady obwodowej, agitowałem za nim we Frankiwsku, na Kosowszczyźnie i w Kołomyi. Stepan nigdy nie opowiadał mi o tym, że z wykształcenia jest fizykiem (ukończył Uniwersytet Lwowski), kandydatem nauk technicznych, że jest docentem, wykładowcą na katedrze wyższej matematyki Iwano-Frankiwskiego Instytutu Ropy i Gazu. Wśród wszystkich moich przyjaciół-pisarzy, deputowanych w Radzie Najwyższej Ukrainy, czyli wśród polityków-humanistów, Wołkowiecki wyróżniał się wiedzą z ekonomii, logiką sądów o pierwszych, najważniejszych krokach w dziedzinie produkcji, techniki i rozwoju rolnictwa. Ten człowiek zawsze się uczył, pilnie czytał „Historię Ukrainy-Rusi” M. Hruszewskiego, wyróżniał się czystością i bogactwem leksykalnym swojego języka. Był czas, kiedy Wołkowieckiemu czynili przykrości frankiwscy krzykacze, ultrapatrioci, atakowali go za wymyślone przez nich uchybienia na stanowisku przewodniczącego Iwano-Frankiwskiej obwodowej administracji państwowej. Wydawało się, że wtedy mógł znaleźć sobie pracę i mieszkanie w Kijowie, ale o tym Wołkowiecki nie myślał. „Ten, kto porzuca łatwo małą ojczyznę, porzuci i wielką!” Tak powiedział mi, kiedy gościłem u niego i niefortunnie się wyraziłem, że niby „Kijów potrzebuje i czeka na ciebie”. Zakończenie na str. 11 REPORTAŻ ZE STREFY WOJNY CZY PAŃSTWO KOCHA LUDZI? DLACZEGO TRUMP? LISTY Z GŁĘBI KRAJU I STOLICY 14-15
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
