Strona · s. 6strona oryginału ↗
Mariupolska linia obrony
Слово Просвіти, №05 за 2017 рік
Kilka dni temu w Muzeum Książki i Drukarstwa Ukrainy otwarto ciekawą wystawę artystyczną „Znaki życia”. Przedstawione tu czterdzieści płócien malarskich mariupolskich artystów Serhija Barannika i Wołodymyra Charakoza świadczą o tym, że tak jak nasi żołnierze na pierwszej linii frontu, tak i oni niezawodnie, pewnie trzymają kulturową linię obrony. I ma ona nie mniejsze znaczenie strategiczne w obronie integralności terytorialnej i niepodległości Ukrainy niż dominujące wysokości wokół tego przyazowskiego frontowego miasta. Jeśli chodzi bezpośrednio o mariupolskich „desantowców”, to obaj artyści-bracia mają wiele wspólnego, a jednocześnie nie mniej indywidualnego. Ale najważniejsze jest to, że obu Najwyższy głaszcze po głowie, jak mówi się o utalentowanych artystach w świecie arabskim. ni kompozycje, zbudowane na zaokrąglonych bryłach, lakonicznych i zamkniętych. W nich odbywa się gra faktury, przepełniona różnorodnymi rytmami, dekoracyjna w charakterze. Charakterystyczną cechą utworów jest ruch poprzez linię sylwetkową, która buduje i łączy wszystkie elementy kompozycji. Dzięki temu stworzone obrazy są wyraziste w przekazie uczuć i łatwo odczytywalne przez widza. Trzy lata temu, na VI Ogólnoukraińskiej wystawie artystycznej „Ukraina od Trypola do współczesności w obrazach współczesnych artystów” autor zadebiutował płótnem „Znak czasu I”. W tym utworze jest jakby proroctwo. Napisał go w roku rozpoczęcia Rewolucji Godności. Na żółto-błękitno-jasnofioletowym tle szerokoramienny krzyż, za nim jeszcze jeden. W poziome ramię wpisano leżącego wojownika, którego sylwetka jednocześnie przypomina górną część ukrzyżowania Chrystusa. Pod nim profilowe przedstawienie jeźdźca na koniu, ulepione jakby w stylu ukraińskiej ceramiki ludowej. Czyj to obraz: Scyty? zaporoskiego kozaka? kozaka z czasów Rewolucji Ukraińskiej i narodowo-wyzwoleńczej wojny 1917—1921 lat? Czy to może obraz dzisiejszych żołnierzy z batalionów ochotniczych i Sił Zbrojnych, którzy wystąpili w obronie odwiecznej ziemi naszego narodu przed dzikimi mongolsko-tatarsko-moskiewskimi hordami? Odczytanie symboli jest tu wielopłaszczyznowe, treściwie nasycone. Na zeszłorocznym, siódmym biennale Barannik przedstawił już dwa płótna: „Znak martwej natury III” i „Znak pokonania”. Zarówno w pierwszym, jak i drugim obrazie widz bezbłędnie dostrzega ukraiński doniecki step, wypełniony szeregiem symboli kozackiego ducha i podzielony („Znak pokonania”) na dwie części — białą, z zielonymi barwami życia, i krwistoczerwoną, gdzie i dziś przelewa się krew Ukrainy… Nawiasem mówiąc, do pobieżnej charakterystyki twórczego oblicza Barannika trzeba zauważyć, że jest on zwolennikiem tematycznej seryjności obrazów. Świadczy o tym również wcześniejsza, napisana dziesięć lat temu szeroko znana seria jego prac „Znak kobiety”. Pod osąd widza tym razem autor przedstawił różne prace — od martwych natur po tematyczne pod względem gatunku, różne pod względem poziomu realizacji zamysłu, ale Serhij Barannik, Wołodymyr Charakoz, Ołeksander Melnyk
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
