Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Kiedy głównym bohaterem jest intelekt

Слово Просвіти, №05 за 2017 рік

Nie kaprysy naszych czytelników ani upodobania pisarzy wysunęły dziś powieść historyczną na pierwszy plan uwagi. Najwyraźniej winowajcą takiego stanu rzeczy jest jego królewska mość Czas. I nasza współczesna literatura w tym gatunku ma godne osiągnięcia. sijskich bolszewików należy określić jako „nieco bardziej lewicowych”; Tymoszenko był przekonany, że im „nie reformy są potrzebne, oni ostrzą zęby na całą Ukrainę”. Albo jak wraz z Wołodymyrem Wernadskim, jako fundatorzy Ukraińskiej Akademii Nauk, bezskutecznie obijali progi kabinetów Denikina, ratując akademię, i spali w drodze na podłodze wagonów, podczas gdy obok z szykiem jechali spekulanci, którzy bogacili się na krwi żołnierzy. Nie, nawet chytre redaktorskie pióro nie zdołało wytrzebić z duszy Tymoszenki poczucia przynależności do swojej ziemi. Osobno należy odnotować pokaźną pracę badawczą i poszukiwania, jakich Iwan Korsak dokonał przy przygotowywaniu powieści. Zapewne nie mało materiałów anglojęzycznych musiał „przekopać”, zanim zasiadł do rękopisu książki o Georgiju Kistiakowskim „Wybuch na pustyni”, książki uznanej w zeszłym roku za „Najlepszą książkę Ukrainy” w kategorii prozy. Zakres poszukiwań nie był mniejszy przy przygotowywaniu powieści „Spóźniona miłość Mikłucho-Maklaja”. Dlatego autor wyraża szczerą wdzięczność Uniwersytetowi w Sydney, który uprzejmie udostępnił fotokopie dziennika Margarity Robertson de Mikłucho-Maklaj, dotąd nigdzie na świecie niedrukowanego, dziękuje niemieckiej firmie Antiquariat Steffen Völkel, Muzeum Brytyjskiemu, Towarzystwu Linneusza w Londynie, Narodowemu Muzeum Historii Naturalnej w Chile, Instytutowi Etnologii i Antropologii Rosyjskiej Akademii Nauk, Narodowemu Instytutowi Badawczemu w Port Moresby w Papui Nowej Gwinei… W „Bruździe na obcym polu” szczególnie interesujące są próby Serhija Tymoszenki nawiązania na kontynencie amerykańskim wydawania ukraińskiego czasopisma satyrycznego oraz w związku z tym dotąd nieznana korespondencja Tymoszenki z Jewhenem Małaniukiem, Małaniuka z synem Serhija Prokopowycza, Ołeksandrem. Nigdy nie drukowano w Ukrainie obszernego przeglądowego materiału o ukraińskiej architekturze Ołeksandra Tymoszenki. I zupełnie można się dziwić, że autorowi udało się skorzystać nawet z uwag do publikacji Ołeksandra Serhijowycza, niedrukowanych nawet na kontynencie amerykańskim. Jewhen Małaniuk nie miał możliwości przyłączenia się do wydawania czasopisma, a zresztą odnosił się do tej sprawy bardzo powściągliwie, przewidując znaczne trudności. Ale przy tym wszystkim nie sposób nie podziwiać oddania sprawie ukraińskiej Serhija Prokopowycza, obciążonego latami i cierpieniami w obozach Todta.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn