Strona · s. 14strona oryginału ↗
Błogosławieństwo na wzniesienie świątyni
Слово Просвіти, №05 за 2017 рік
Maria MELNYK, członkini NSŻU, osiedle typu miejskiego Murowane Kuryłowce w obwodzie winnickim. Droga redakcjo „Słowa Proświty”! Dzielimy się z Wami wielką radością: w Murowanych Kuryłowcach nasza cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy już rok żyje i działa. Bądźcie łaskawi, wydrukujcie ten artykuł — niech nasi ludzie i wszyscy Ukraińcy się radują. Z życzliwością i wdzięcznością. Przed cerkiewką ludzie w podniosłym, podekscytowanym nastroju czekają na wizytę wysokiego gościa. Nadchodzi wiekopomna chwila. Przyjechał Jego Eminencja arcybiskup winnicki i bracławski Michał. Naprzeciw niemu wyszli uczniowie szkółki niedzielnej z opiekunką, matuszką Switłaną Orłowską. Jaskrawymi barwami zalśniły wyszywanki, wianki, wstążki. Delikatnymi, żywymi głosami w poetyckich wersach dzieci witały arcypasterza Michała. A w tych chwilach cerkiewka jest przepełniona. Nam ten ścisk jest jak balsam na duszę. W radości witamy się tylko spojrzeniem, uśmiechem — jakbyśmy porozmawiali o czymś tajemniczym. Z głębi duszy wypływa objawienie: wszyscy jesteśmy utalentowani, piękni, od sławnych wspólnych przodków. Oni nam zostawili swoje testamenty. Ta świętość nas spokrewnia, jednoczy. Nawet mały wkład — ikona, ręcznik, dywan, modlitwa, dar pieniężny — to wielki zaszczyt być częścią narodu. Nasza parafianka Natalia Bondarenko patrzy na ikonostas: tę ścianę z wstawionymi ikonami, która oddziela ołtarz od przedsionka, bezpłatnie wykonał jej syn Maksym i jego kolega Żenia Kowal. Dziekan rejonu, proboszcz parafii, ks. Serhij Orłowskyj podchodzi do władyki Michała, daje mu swój krzyż naprestolny — tym zaprasza do przewodniczenia Boskiej Liturgii. I wzniosła, uroczysta modlitwa brzmi po ukraińsku. Ojczyste słowo — jak własny dom, własna prawda. Z nim jesteśmy chronieni przed wrogiem, bezpieczni, gospodarze na swojej ziemi. Obca rosyjska jest nam wroga, straszy czarnoustym złorzeczeniem, wiarołomstwem, rozkazami zabijania, przelewania krwi. Jak nasi dziadowie i pradziadowie w latach 1941—1945 przerażali się niemieckiej, tak my dzisiaj lękamy się rosyjskiej. I bronimy ojczystej — naszej najpotężniejszej broni w walce z kremlowskim agresorem. A on ze wszystkich sił stara się, żeby z naszych rąk wytrącić ten miecz. Wie, że wtedy stalibyśmy się zupełnie bezsilni, jak biblijny Samson z obciętymi włosami. Mówił przecież Iwan Dziuba: „Pozbawić naród jego języka — to zabić naród”. Dzisiaj Patriarchat Moskiewski w podległych mu świątyniach Ukrainy za nic nie pozwala modlić się po ukraińsku; w naszym języku dziecięcą książeczkę do cerkwi — broń Boże, w żadnym wypadku! Nieustannie wmawia wiernym, że ukraiński nie jest kanoniczny (nie jest usankcjonowany, choć dobrze wiadomo, jak Moskwa w 1685 roku ukradła naszą kanoniczność). Ozdobą naszej cerkwi św. Mikołaja Cudotwórcy są dzieci. Bracia Daniił i Ołeksij Wudwudowie — ministranci. Wiedzą, co i jak w służbie Bożej. Starszy 13-letni Daniił Wudwud podczas liturgii czyta fragmenty Pisma Świętego. Świąteczne nabożeństwo pod przewodnictwem Jego Eminencji arcybiskupa zachwyciło prawosławnych. Matki niosą dzieciątka do eucharystii. Chyba i maluchy poczuły świętość tych chwil: nie marudziły, nie płakały. Ale najbardziej wszystkich rozczulił Wołodia Orłowskyj (syn naszego księdza, ma dwa i pół roczku). Wcześniej matka go podnosiła, by dokonać tego chrześcijańskiego obrzędu. A teraz chłopczyk samodzielnie złożył na piersi rączki i podszedł do świętego kielicha, aby przyjąć świętą komunię. Nabożeństwo się kończy, a ludzie wciąż podchodzą: spragnieni czekają na słowo Jego Eminencji arcybiskupa. Mówił z szacunkiem, wyrozumiale, nie krzywił duszą: „W 1991 roku Ukraina stała się niepodległa, ale straciliśmy możliwość stworzenia Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej pod omoforem Patriarchatu Kijowskiego. Zmarnowaliśmy czas. Rosja trzyma nas w swoich sieciach… Wasza wspólnota jest zorganizowana po Bożemu, sumiennie, zaradnie — to od razu zobaczyłem. Planujecie budować pierwszą w waszym rejonie świątynię — niech Pan pomoże — i nie ostatnią…”. Błogosławionymi Arcybiskupimi dyplomami władyka Michał nagrodził naszych mecenasów: Ołeha Kondratiuka, Wiktora Horę, Wiktorię Kondratiuk. A dzieci ze szkółki niedzielnej ucieszył podarunkami od świętego Mikołaja. Chłopcy i dziewczynki pod kierunkiem matuszki Switłany Orłowskiej ucieszyli obecnych pieśnią o świętym Cudotwórcy oraz odegrali sztukę o posłusznych i nieposłusznych dzieciach. Na nasze święto zawitał proboszcz rzymskokatolickiej parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy ks. Walerij z parafianami. Właśnie oni, nasi współmieszkańcy, stali się dla nas dobrym przykładem: od 1991 roku w swoich kościołach prowadzą nabożeństwa w państwowym języku ukraińskim. A my, Ukraińcy, wtedy jeszcze w cerkwi pod moskiewskim poddaństwem, nie mogliśmy, nie mieliśmy prawa słuchać i czytać Pisma Świętego, modlić się w ojczystym języku. Więc stało się nam wstyd, że cierpieliśmy takie bezsensy, słuchaliśmy kremlowskich zniewolicieli. I zrozumieliśmy, że zwracać się w modlitwie do Stwórcy nieba i ziemi, sławić Go obcym językiem — to bluźnierstwo, zniewaga. Dlatego wy- 19 grudnia 2016 roku w Murowanych Kuryłowcach Cerkiew Chrystusowa św. Mikołaja Cudotwórcy Patriarchatu Kijowskiego świętowała swoją pierwszą rocznicę od dnia założenia — a więc i pierwsze święto świątynne — po ludowemu odpust, święto na naszej ulicy. Poranek tej uroczystości okazał się pogodny, łagodny, uroczysty, otulał rześką świeżością zimowych zapachów.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
