Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Oblicze frontu

Слово Просвіти, №05 за 2017 рік

Przyszły artysta urodził się w 1941 roku w Przemyślu. Malować zaczął w wieku piętnastu lat. „Pewnego razu w 1956 roku zobaczyłem na oknie u artysty Stepana Marunczaka kilka kartonów, na których były namalowane kwiaty, i zapragnąłem nauczyć się malować, a do tego farbami olejnymi. Wtedy zacząłem uczęszczać na kółko sztuk pięknych przy Domu Pionierów. Do dziś dziwi mnie, że w dalekim 1956 roku w prowincjonalnym miasteczku w kółku sztuk pięknych była możliwość malowania nie tylko anatomicznych gipsowych odlewów części twarzy, ale także „Ecorché” Houdona. Wtedy po raz pierwszy zobaczyłem książkę „Rembrandt”, a także martwe natury Chardina” — wspomina pan Stanisław. W 1961 roku artysta rozpoczął naukę w Kijowskiej Szkole Sztuki Stosowanej (obecnie Kijowski Państwowy Instytut Sztuki Dekoracyjno-Stosowanej i Projektowania imienia Mychajła Bojczuka) na wydziale tkactwa artystycznego. Wśród jego nauczycieli byli artyści Ludmyła Żohol, Anatolij Janin, Wiktor Koczewski, Nina Han. Po służbie w wojsku pracował jako artysta-plastyk w różnych przedsiębiorstwach, potem jako starszy artysta biura estetyki przemysłowej zakładu „Chimwołokno”. Od 2000 roku Stanisław Antoniuk jest członkiem Narodowego Związku Artystów Ukrainy. Artysta owocnie pracuje w gatunkach portretu, martwej natury, pejzażu. Mistrz preferuje realistyczny styl, wiele uwagi poświęca kolorowi, jego płótna wyróżniają się jasnością i emocjonalnością wykonania. Stanisław Antoniuk to jeden z czołowych artystów-realistów na Polesiu, który broni tradycji ukraińskiej sztuki pięknej i zachowuje niepowtarzalną indywidualność myślenia, przy tym zawsze podkreślając swoją przynależność do ukraińskiej kultury. Jego dzieła odznaczają się jasnością kolorów oraz ich harmonijnym połączeniem. Artysta jest wielokrotnym uczestnikiem wystaw obwodowych, ogólnoukraińskich i międzynarodowych, stałym uczestnikiem ogólnoukraińskich plenerów artystycznych. Dzieła malarskie S. Antoniuka zdobią zbiory najsłynniejszych. Obraz składa się z opowieści żołnierzy, którzy przeżyli w epicentrum działań wojennych w nowym terminalu lotniska w Doniecku, ratowali towarzyszy broni, zamykali oczy poległym braciom, przebywali w niewoli, a teraz żyją wśród nas. „Taki film jest bardzo potrzebny. Chłopaków trzeba znać i pamiętać. Oczywiście w 48 minutach nie mogliśmy i nie stawialiśmy sobie za cel pokazania wszystkich — bo to niemożliwe. Celem filmu jest informowanie o chłopakach, ponieważ wojna trwa i każdy bojownik ma prawo się wypowiedzieć” — zaznaczyła jedna z autorek filmu Anna Martynenko. Premiera „Wojowników ducha” odbyła się w stołecznym kinie „Lira”. Zaproszono na nią bohaterów filmu, cyborgów Anatolija Swyryda (pseudonim „Spartaniec”), który trafił do niewoli, ratując ciężko rannych towarzyszy broni, oraz Jurija Szkarubę („Stalker”), którego rozstrzeliwano we wrogiej niewoli, ale przeżył i wrócił do domu, a także innych żołnierzy, którzy przeżyli „kotły” i teraz pomagają przetrwać swoim towarzyszom broni. Obraz „Wojownicy ducha” zaprezentowano dokładnie dwa lata po wysadzeniu nowego terminalu lotniska w Doniecku. Wtedy zginęły dziesiątki obrońców. Oprócz stolicy pokaz filmu zorganizowano w dziesięciu miastach kraju. Ma go pokazać także jeden z ogólnoukraińskich kanałów telewizyjnych. Łącznie autorzy filmu stworzyli pięć obrazów z cyklu „Pseudonim „Zenit”, które nazywają obliczem frontu. W tym roku wszystkie te filmy mają trafić na szerokie ekrany. Stronę przygotował Eduard Owczarenko. Do ukraińskiej dystrybucji kinowej wszedł film dokumentalny „Wojownicy ducha”. Obraz opowiada o ostatnich pięciu dniach obrony lotniska w Doniecku. Autorzy obrazu Anna Martynenko i Tetiana Kułakowska nakręciły ten film za własne środki.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn