Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Legendarny 61. szpital mobilny. Podarował życie setkom bohaterów kotła iłowajskiego i obecnie stawia na nogi tysiące naszych żołnierzy

Слово Просвіти, №05 за 2017 рік

S. MASŁOWSKA, M. SIABROW (zdjęcia) Wojna rodzi nienawiść, okrucieństwo, bratobójstwo. Ale nierzadko staje się okazją do okazania wielkości ludzkiego ducha, a przede wszystkim — troski. Właśnie ta cecha od ponad dwóch lat nie opuszcza „Zastawniowskiej sotni wolontariackiej”. I kiedy o naszej działalności dowiedziano się w 61. wojskowym szpitalu mobilnym i zaproszono nas do odwiedzin, decyzję podjęto jednogłośnie: jedziemy! Tym bardziej, że to właśnie ten legendarny szpital, którego specjaliści ratowali życie bohaterów kotła iłowajskiego. Kurs — na Mariupol i Wołnowachę. Śpieszymy do szpitala wojskowego również dlatego, że naczelnym lekarzem służy tam nasz krajan ze wsi Pohoriliwka, Wiktor Dupeszko. Ukończył on Czerniowiecki Instytut Medyczny, pracował w obwodzie odeskim. Jesteśmy dumni, że zastawniowiec-ochotnik jest odpowiedzialny za medycynę w legendarnym szpitalu. A poza tym — czekali na nas zarówno lekarze wojskowi, jak i ranni oraz chorzy żołnierze. Zatem, otrzymawszy wsparcie finansowe i żywnościowe od Zastawniowskiego Centralnego Szpitala Rejonowego (lekarz naczelny W. Łypka), parafian cerkwi ze wsi Dorosziwci (ks. Witalij) oraz Jurkiwci (ks. Petro), po wyśpiewaniu kolęd i zebraniu trochę pieniędzy, zakupiliśmy pewien sprzęt (na zamówienie naczelnego lekarza) dla szpitala, przygotowaliśmy wieczerzę wigilijną i, częściowo tankując samochód olejem napędowym od spółki „Chreszczatyk-Ahro”, wolontariusze Ołeksandr Priadun, Mychajło Siabrow oraz autorka publikacji w przeddzień święta Jordanu wyruszyli w drogę. Niezbyt przyjaźnie witała nas na punktach kontrolnych Gwardia Narodowa, skrupulatnie sprawdzając busa. Ale nie mamy nic do ukrycia: z otwartą duszą wjechaliśmy na ziemie Donbasu. Przyjaźnie przywitał nas Wiktor Dupeszko, prowadząc do bazy wojskowego obiektu leczniczego. Tam od razu ostrzeżono, że fotografować i prowadzić nagrania wideo można tylko za zgodą dowódcy jednostki wojskowej. Pierwszą rzeczą, która cieszyła, była jedyna piękna, jasna niebiesko-żółta flaga na starym budynku z oknami wybitymi folią i papierem maskującym. A jeszcze uderzyła nas duża liczba pojazdów wojskowych z czerwonym krzyżem — to właśnie jest szpital na kołach i każde auto ma swoje przeznaczenie: sala operacyjna, reanimobil, rentgenowóz, stomatowóz, opatrunkownia itp. Chociaż, przechodząc od 2014 roku przez wszystkie gorące punkty działań bojowych, obecnie część 61. szpitala bazuje w zrujnowanym i zniszczonym, ale „odbitym” bojownikom pomieszczeniu. Wszyscy, którzy tam służą, własnymi siłami urządzili pokoje dla wojskowych, kuchnię, jadalnię, sale dla chorych itp. Warunki są spartańskie, ale nikt nie narzeka. Na koncie szpitala — dziesiątki tysięcy uratowanych i wyleczonych. — 61. szpital wojskowy został sformowany na bazie Wojskowo-Medycznego Centrum Klinicznego Regionu Południowego (Odessa) w 2007 roku, a w maju 2014 roku przeniesiony do strefy ATO — opowiada dowódca jednostki wojskowej, podpułkownik Ołeksandr Perestiuk. — Od tego czasu miejsce dyslokacji się zmieniało, ale niezmienne pozostało nasze główne przeznaczenie i obowiązki — udzielanie pomocy poszkodowanym w strefie ATO. Nie jeden dziesiątek tysięcy uratowanych istnień jest na koncie naszego szpitala. A legendarnym 61. nazwano wtedy, gdy bez przerwy napływali do nas ranni z kotła iłowajskiego. Oto tylko jeden z wielu faktów. W ciągu trzech dni przez laboratorium rentgenowskie przechodziło około 300 bojowników. W samochodzie opatrunkowym w ciągu godziny udzielano i jesteśmy gotowi udzielić pomocy nie mniej niż 12 osobom. Dzięki wysokiemu profesjonalizmowi, mobilności i spójności w pracy pracowników medycznych, my, jak zawsze, stawiamy na nogi bojowników z różnych regionów, w tym z waszego obwodu czerniowieckiego. Przebywamy w miejscowości, której większość mieszkańców kiedyś zagłosowała za DRL, dlatego szczególnego zaufania do nich nie ma, ale i oni otrzymują naszą pomoc medyczną. Właśnie po to, aby uniknąć prowokacji ze strony niepewnej części ludności, prosiliśmy was o przywiezienie systemu monitoringu wideo, za co jesteśmy szczerze wdzięczni. Wszyscy wojskowi — lekarze, pielęgniarki, personel obsługujący służą na kontrakcie. Co prawda, obecnie katastrofalnie brakuje kierowców i sanitariuszy (33 wakaty). Dlatego prosimy Bukowińczyków do nas do służby. Wynagrodzenie jest wysokie, zespół zgrany, profesjonalny. Obchodząc teren szpitala, chroniony metalowym ogrodzeniem, pokoje, mniej więcej urządzone jako medyczno-wojskowe, przekonaliśmy się, że panuje tu niezwykła atmosfera wzajemnego zrozumienia i surowej dyscypliny. — A jak inaczej? My jesteśmy wojskowymi, tym bardziej, że przebywamy najbliżej linii frontu — opowiada zastępca dowódcy ds. medycznych, podpułkownik służby medycznej Wiktor Dupeszko. — Naszym głównym zadaniem jest jak najszybsze udzielenie pomocy poszkodowanemu. Tutaj mieszka personel. Ja jestem odpowiedzialny za zabezpieczenie medyczne i proces medyczny. Strefa odpowiedzialności jest dość duża. Przebywamy w oddziale szpitalnym, gdzie udzielamy pomocy lekarskiej chorym, a ranni są w chirurgicznym, który umieściliśmy w jednym ze szpitali rejonowych obwodu donieckiego. Jest oddział reanimacyjny oraz segregacyjno-ewakuacyjny. Chorego czy rannego dowożą ze strefy działań bojowych własnym transportem, ale bywa, że i nasze brygady wyjeżdżają na linię frontu. Udzieliwszy pomocy żołnierzowi, nie mamy prawa długo trzymać go w naszych oddziałach. Zawsze muszą być wolne miejsca, bo w każdej chwili mogą przywieźć rannych. Ewakuację przeprowadzamy operacyjnie i do różnych placówek medycznych Ukrainy. Lekko rannych czy chorych dowozimy autobusami lub koleją, ciężkich — śmigłowcem do Dniepru, Kijowa, Zaporoża, Odessy. Mamy kontakt również z różnymi instytutami naukowymi, jeśli trzeba — wieziemy poszkodowanych i tam. Lekami i preparatami medycznymi jesteśmy mniej więcej zabezpieczeni (w ramach finansowania). Są zapasy mąki, ziemniaków, kasz, cukru, warzyw, suszonych owoców, codziennie świeże mięso. W jadalni jedzą wszyscy na takich samych warunkach — od dowódcy do żołnierza czy chorego… Lekarze i siostrzyczki — anioły stróże, a dziecięce rysunki — amulety. I rzeczywiście, przekonaliśmy się o tym w jadalni, gdzie przy jednym stole siedzieli dowódca jednostki, naczelny lekarz, żołnierz, chory… — Jak się nazywasz i jak tu trafiłeś? — pytamy młodzieńca, który właśnie zjadł obiad. — Ołeksandr — odpowiada chłopak. — Jestem kilka miesięcy w armii, ze skargami na bóle żołądka dowieźli mnie tutaj. Obecnie się leczę, czuję się lepiej. Za jakiś czas znowu — do służby. Jestem z Czerniowiec, a mój tata z Małego Kuczurowa. Nazwiska nie podam, bo mama będzie się martwić… Wcześniej pracowałem na budowie, ale myśli o wojnie nie dawały spokoju. Kontrakt podpisałem bez wiedzy rodziców. Później poinformowałem. Oni mnie zrozumieli. Wychodząc z jadalni, przeszliśmy korytarzem, którego ściany są dosłownie „ubrane” w dziecięce rysunki… Chory Iwan śpieszył na opatrunek, a jego komentarz dosłownie nas uderzył: — Lekarze i siostrzyczki to nasi aniołowie stróże, a rysunki to taka pozytywna energia, nasze amulety, a poza tym — motywacja — mamy dla kogo walczyć!.. Dalej zobaczyliśmy otwarte drzwi do pokoju urządzonego jako cerkiew. To kaplica Świętego Pantelejmona-Uzdrowiciela. — Tutaj się modlimy, dziękujemy Panu za przeżyty dzień. Przyjeżdżają tu kapelani, przeważnie z Zachodniej Ukrainy — cerkwi Patriarchatu Kijowskiego. Na wschodzie świątynie należą tylko do Patriarchatu Moskiewskiego — kontynuuje Wiktor Samoiłowycz. — Do tego pokoju każdego ranka i każdego wieczora zaglądam i ja, proszę Boga, by uchronił mnie i moich towarzyszy broni. Kiedy na froncie panuje cisza, jak na przykład dzisiaj, to i u nas jest spokojnie. Ale tak bywa nieczęsto. Niestety… Jedyne pragnienie — pokój i żeby jak najszybciej objąć ukochaną. Na oddziale chirurgicznym, który znajduje się kilka kilometrów od szpitalnego, obecnie również nie jest zbyt tłoczno. Wojskowy chirurg Witalij Melnyk mówi, że wojna „ściągnęła” do szpitala najlepszych specjalistów. Dlatego w ich oddziale pracują wysoko wykwalifikowani chirurdzy wojskowi z Odessy, Dniepru, Kijowa. Miejscowa ludność odnosi się pozytywnie, gdyż ludzie mają możliwość uzyskania pomocy medycznej najwyższej kwalifikacji. Operują nie tylko rannych w walce. Wojna obnażyła słabe punkty medycyny cywilnej, więc na szpitalne łóżko czy nawet stół operacyjny nierzadko trafiają żołnierze z przewlekłymi chorobami. Lekarze przyznają, że istnieje jeszcze jeden problem — alkohol w strefie działań wojennych, przez co mamy co szóstą stratę w walce (dane ekspertów wojskowych). Bez wątpienia taka słabość żołnierzy kompromituje państwo. Wiele zależy od dowódców na miejscu, ale to, że na wojnie potrzebni są psycholodzy i kapelani, jest faktem. Kontraktowy żołnierz Dmytro z Kamieńca Podolskiego niechętnie opowiada o swoim zranieniu. Obecnie ma jedno pragnienie — pokój i żeby jak najszybciej objąć ukochaną dziewczynę, która czeka na niego w domu. Na oddziale reanimacyjnym leży Andrij z obwodu kirowohradzkiego, chłopak jest jeszcze bardzo osłabiony po operacji, ale optymistycznie deklaruje: — Tutaj są tak dobrzy lekarze, że za dzień lub dwa będę biegał i o urazie szybko zapomnę. Potrafią szybko postawić na nogi i pomóc psychologicznie. Dziewczyny-żołnierki boli, że młodzież jest obojętna wobec wojny. Kiedy wróciliśmy do bazy, zapytałam naczelnego lekarza, czy nie można nieco poprawić warunków mieszkaniowych kobiet w bazie. Nam, obywatelkom z „wielkiej ziemi”, przyzwyczajonym do domowych warunków, trudno jest odczuwać taki kontrast. Pan Wiktor odpowiedział, że przenieśli się tutaj niedawno i własnymi siłami robią wszystko, co możliwe, gdyż państwo nie przewidziało finansowania remontu obiektu tymczasowego pobytu wojskowych. Nie dzisiaj, to jutro może nadejść rozkaz o zmianie miejsca dyslokacji. Właśnie dlatego kierownictwo szpitala zwraca się o pomoc do wolontariuszy, bo jednak starają się stworzyć bardziej komfortowe warunki. Lecz jakie było moje zdziwienie, gdy porozmawiałam o tym z dziewczynami-pielęgniarkami. Zaraz po powrocie z pracy, zmęczone, nie odczuwają chłodu w pokoju, zadowolone z tego, że mają dach nad głową (choć miejscami przecieka), ciepłą wodę i lustro… Wesołe i pełne radości, stroją się i dziękują nam. Wojownicy, lekarze, wolontariusze jednym frontem odzyskają ukraińskie terytoria. Od samego rana spotkaliśmy się także z medykami, którzy wrócili z linii frontu, gdzie szczepili żołnierzy przeciwko grypie. Na pytanie, jak tam nasi chłopcy, odpowiadali: trzymają się dzielnie, duch jest bojowy. Oto nadszedł czas pożegnania. Personel ustawił się do porannej odprawy. A także po to, by podziękować „Zastawniowskiej setce wolontariackiej” za pomoc i za strawę duchową: czasopisma edukacyjne „Ukraińska łastiwka” oraz gazety „Słowo Proświty” i „Hołos kraju”, prenumerowane dla żołnierzy ATO przez towarzystwo „Chreszczatyk-Ahro”. Wojskowi dziękowali za rozmowę i prosili, by przyjechać jeszcze. Poruszeni taką uwagą ludzi, którzy pracują na rzecz ratowania naszych żołnierzy w ekstremalnych warunkach, nie narzekając na los, my również dziękowaliśmy W. Dupeszkowi za możliwość poznania problemów wojny w szpitalu, kłanialiśmy się wszystkim za siłę, wytrwałość, profesjonalizm, za uratowane życia. Spieszyliśmy się, bo wyjeżdżaliśmy do batalionu ochotniczego „Ajdar”, a poza tym rozumieliśmy, że nie mamy prawa zabierać czasu naczelnemu lekarzowi-ziomkowi i jego kolegom, dla których liczy się każda minuta. Tym bardziej, że na teren wyjechał już autobus dla ewakuowanych, którzy mają kończyć leczenie w zaporoskim szpitalu. Jeszcze nie do końca zdrowi chłopcy ściskali się z towarzyszami broni, którzy tutaj zostają, dziękowali lekarzom i nam, wolontariuszom, zapewniając, że to właśnie ten tandem, który nie pozwala żołnierzom stracić wiary, a zjednoczywszy się jednym frontem, Ukraina odzyska utracone terytoria. Daj Boże! Niech spełni się nasze najskrytsze marzenie — pokój.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn