Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Mykoła PETRENKO: Mykoła PETRENKO:

Слово Просвіти, №05 за 2018 рік

Jeszcze nie wkrótce Jeszcze nie wkrótce żal odezwie się cieniem, Jeszcze nie wkrótce mądrość się przypełznie… Dzień wrasta słonecznym promieniem W radość i szczęście, w czarnoziem. Dzień odmierzy złotą miarką Kipiące zawirowania spojrzeń. Wszystko to, co potem znikło, Wciąż jeszcze drga w duszy. Dzień kwitnie. Czy to podobieństwo raju? Marzenia pną się w niebo jak dęby. Te pędy… potem je obetnę, A może sam pójdę na wyręb… Splątanie Splot splecionych wspomnień, Pod niebem zrośnięta trawa, Prawo połączonych naczyń, Które wylewa ból po równo. Tobie boli, mnie aż skrzeczy, Uśmiechnęliśmy się we dwoje: W dwóch sercach trwoga – jakby Zerwany groch przy ścieżce. Niech skubią, czyż nie jesteśmy hojni, Czyż nie kwitliśmy wiosną, Czyż nie jesteśmy bici, uczeni, tarci, Jak niedośpiewane pieśni. Wyleje się ponad brzegi to, co zbędne, A wydadzą plon rosy i deszcz: Dolewa nam w duszy blasku Niebiańska wieczna hojność. Rzeka, chata i kobieta Ta rzeka płynie obok nas, W ozdobie z ruty i barwinku: Wchodzisz do rzeki sto razy, Wchodzisz do chaty jak do kobiety. Ta chata, kobieta i Sula, I ty, który masz zachciankę: Ta rzeka z zamachem wiosła, Ta rzeka, która co rano nie jest tą samą. No tak, Sula co chwila nie jest tą samą – A kobieta, Boże, a chata?.. Jak płynie w dal próżność, Bogata w świętą tajemnicę… Na obcym brzegu Przybił do brzegu, przycumował: Życie pędzi go przez złudzenia… A ta dziewczyna – czekała, Choć jeszcze nie wiedziała o mnie? Nie słyszała – choćby jedno słowo O nas, o naszym młodym losie? Nagle się zatrzymała, Jakby potknęła się w biegu. Życie przepowiada po swojemu, A ja nie podejmuję się zgadywać: Jeszcze – oczy zalśniły zdumieniem! Jeszcze – zarumieniła się z jakiegoś powodu!.. Gniazdko Spłoszony ptak opuszcza gniazdko, Leci – a dokąd? – w zagubioną puszczę. I już ktoś z gniazdka kradnie pisklę, To jeszcze małe, w złotej skorupce. I wszystko mrozi się, wszystko stygnie wokoło, A ptak w rozpaczy – mały, aż siwy… Tak – dla zabawy – największa z przewin: Przewina wobec światów nienarodzonego cudu… Siwa róża Kwitnie – obolała i nieśmiała, Nie chowa już zwiędłych czarów – Moja róża osiwiała, Zbielała, prawie jak śnieg. Kwitnie – i nie boi się wstydu, A ja z radości milczę: Lecą pszczoły jak do świątyni – Bo przecież potrzeba wosku na świecę. Kwitnie — blaskiem i pozdrowieniem, Kwitnie i w te jesienne dni: Kwitnie — bo czym zwie się kwiatem, Jeśli nie to, co w głębi? Kwitnie — uczucia na zawsze piękne, Kwitnie — nie dbając o to, Że wokół już wszystko w prószącym śniegu, Że i nas tym śniegiem zamiecie… Wieczór i ciemno Wieczór i ciemno. Lepiej zasnę, Niech mnie na świecie nie będzie do świtu: Kto tam, no kto tam dotyka struny Jakby o ptaku zamkniętym w klatce? Wieczór i ciemno. I strasznie. Czy nie? To z nocy podpełzają zjawy: Coś jednak wesołego mi się przyśni — Promieniem, który prześwieca chmury. Wieczór i ciemno. Tak długo: zima. Zawierucha wspomnień — jak serce bez skóry: Śpię — niech ciemność sobie zadrzemie, Niech nabierze najjaśniejszej wiary. Jest jednak trud Jakoś tak już — jak mak na miedzy, Jak ten wiatr, co poruszy i odpłynie… Nieśmiertelne nie dotyka duszy, Lecz tylko tego, co kwitnie i ginie. Nieśmiertelność nawisa jak krzesiwo, Bez granic — bo co za granicą? I ty gdzieś w bezmiar prześmigniesz, Pozostając dla wspomnień gwiazdą.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn