Strona · s. 11strona oryginału ↗
Pieśń Wołodymyra Samijlenki
Слово Просвіти, №05 за 2018 рік
Hryhir TIUTIUNNYK
Być może teraz mi się tylko zdaje, ale nie przypominam sobie, żeby moja matka śpiewała pieśni tak: w smutną pogodę wesołe, a w wesołą smutne. Na przykład, wschodzi księżyc. Duży taki, jak toczące się koło, i czerwony. A matka, jeśli już się uporała i nie bardzo się zmęczyła, zaczyna uczyć mnie śpiewać tej pieśni: Ej, wschodź, wschodź, jasny miesiącu, Jak młyńskie koło… I wydawało mi się wtedy, że z księżyca zaczynają wyrastać ramiona, i słyszałem, jak skrzypią półki w młynie, grzechoczą stępy, popiskują hamulce, i widziałem, jak mąka sypie się do skrzyni, jakby z rękawa…
W smutną pogodę, kiedy na dworze pada deszcz, a ściany w izbie są ponure od chmur i pachnie mokrym sufitem, matka uczy mnie takiej:
Czarna chmura nadciąga,
Siostra z bratem rozmawia:
— Ej, braciszku, sokoliku,
Weź mnie ze sobą na zimę…
— Siostro moja, przepiórko,
Skoro masz dzieci tyle,
Raz czworo, raz pięcioro,
A wszystkich razem dziewięcioro…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
