Strona · s. 4strona oryginału ↗
Sprawiedliwość i niesprawiedliwość Sąd zakazał upamiętniać … „w 2020 roku” szereg wybitnych Ukraińców
Слово Просвіти, №05 за 2021 рік
Petro ANTONENKO
Okręgowy sąd administracyjny w Kijowie, który nie raz zaskakiwał swoimi orzeczeniami, tym razem wydał po prostu zdumiewające. Sąd zakazał Kijowskiej Radzie Miejskiej obchodzić rocznice urodzin szeregu ukraińskich działaczy. Co więcej, obchodzić je … w 2020 roku. To nie jest fragment powieści fantastycznej o podróżach w czasie. To rzeczywiste orzeczenie sądu z 19 stycznia bieżącego, 2021 roku. Nie chodzi przy tym o decyzję stołecznych władz, by takie uroczystości odbywały się co roku, lecz konkretnie o rok 2020.
Zatem sąd zakazał upamiętniania, czyli „obchodzenia”, w zeszłym roku:
„Uznać za bezprawną i uchylić decyzję Kijowskiej Rady Miejskiej z 27.02.2020 roku „W sprawie obchodzenia na terytorium Kijowa dat pamiątkowych i jubileuszy w 2020 roku” w części dotyczącej obchodzenia na terytorium Kijowa w 2020 roku dat pamiątkowych i jubileuszy następujących osobistości:
„130 lat od urodzin
Iwana Poltawca-Ostrianicy (1890 – 1957), działacza wojskowego, pułkownika Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej”;
„6 lutego – 100 lat od urodzin Wasyla Lewkowycza (1920 – 2012), działacza wojskowego, pułkownika UPA”;
„20 lutego – 115 lat od urodzin Ulasa Samczuka (1905 – 1987), pisarza, publicysty, dziennikarza”;
„24 lutego – 110 lat od urodzin Wasyla Sydora (1910 – 1949), działacza wojskowego i politycznego, pułkownika UPA”;
„120 lat od urodzin
Jurija Lipy (1900 – 1944), pisarza, publicysty, lekarza, działacza społecznego i politycznego”;
„23 września – 120 lat od urodzin Wołodymyra Kubijowycza (1900 – 1985), uczonego, historyka, geografa, encyklopedysty, działacza społecznego i politycznego, organizatora „Encyklopedii ukrainoznawstwa””;
„12 listopada – 100 lat od urodzin Wasyla Halasy (1920 – 2002), działacza politycznego i wojskowego, pułkownika UPA”;
„12 grudnia – 130 lat od urodzin Andrija Melnyka (1890 – 1964), działacza politycznego i wojskowego, przewodniczącego Prowodu Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów”.
Być może niektórzy z tych ludzi nie są jeszcze szeroko znani społeczeństwu, bo zbyt mało wiemy o swojej historii. Ale z pewnością dobrze znani są tacy wybitni Ukraińcy, jak Andrij Melnyk, Ułas Samczuk, Wołodymyr Kubijowycz, Jurij Lipa.
Przyjrzyjmy się więc uzasadnieniu sądu, a właściwie uzasadnieniu pozwu, który sąd poparł. W pozwie figuruje, że Jurij Lipa rzekomo jest „znany ze swoich antysemickich wypowiedzi i wezwań”, a wśród pozostałych wymienionych działaczy są również tacy, którzy rzekomo „ściśle współpracowali z niemieckimi nazistami”. Powód powołał się nawet na uchwalone w kraju kilka lat temu prawo o potępieniu komunistycznego i narodowosocjalistycznego (nazistowskiego) reżimów totalitarnych w Ukrainie oraz o zakazie propagowania ich symboliki. Oczywiście, uznając wymienionych ukraińskich działaczy za zwolenników nazizmu, bo do zwolenników reżimu komunistycznego nie da się ich w żaden sposób zaliczyć.
Zaoszczędźmy czas na dyskusji o „antysemityzmie” Jurija Lipy czy kogokolwiek innego. Temat jest w istocie śliski i wyeksploatowany.
Poważniejsze pytanie dotyczy współpracy znanych działaczy ukraińskiego ruchu z nazistami w latach wojny. O kontekście historycznym i przyczynach tego już dawno powiedziano. Leżą one w tragedii bezpaństwowości Ukrainy, kiedy Ukraińcy musieli walczyć zarówno z komunistami ZSRR, jak i z nazistami Niemiec. A także zawierać jakiekolwiek sojusze z Niemcami, z nadzieją – w większości, jak się okazało, nierealną – że pomogą uzyskać niepodległość od ZSRR i stworzyć ukraińskie państwo.
Czas nazwać także powoda. To wszechobecny Andrij Portnow, były pierwszy zastępca szefa Administracji Prezydenta Janukowycza. Ale biografia Portnowa jest znacznie bardziej barwna.
Urodził się w 1973 r. w Woroszyłowhradzie, obecnie Ługańsk. Z zawodu prawnik, nawet Zasłużony Prawnik Ukrainy (2004). Był wiernym współpracownikiem Julii Tymoszenko, jednym z kierowników sztabu wyborczego Bloku Julii Tymoszenko (BJuT) podczas wyborów parlamentarnych i prezydenckich. Dwukrotnie, w 2006 i 2007 roku, został wybrany posłem do parlamentu właśnie z Bloku Julii Tymoszenko.
Ale po tym, jak Tymoszenko w 2010 roku przegrała wybory prezydenckie z Janukowyczem, Portnow szybko przeszedł na jego stronę. Janukowycz 2 kwietnia 2010 r. mianował Portnowa zastępcą szefa i kierownikiem Głównego Zarządu ds. Ustroju Sądów Administracji Prezydenta, a w szczycie Majdanu, 24 stycznia 2014 roku, – pierwszym zastępcą szefa AP.
Zaraz po Euromajdanie,
w drugiej połowie lutego 2014 roku Portnow uciekł do Rosji, oświadczając, że mogą go zabić. Następnie przeniósł się do Wiednia, zajmował się działalnością adwokacką. 19 maja 2019 roku powrócił na Ukrainę.
Przeciwko Portnowowi wszczęto szereg spraw karnych, z których wiele wygrał w sądzie. W 2018 roku śledczy rozpoczęli dochodzenie w sprawie udziału Portnowa w aneksji Krymu.
Na Ukrainie Portnow rozwinął gwałtowną działalność polegającą na składaniu licznych pozwów do sądów oraz zawiadomień do organów ścigania.
...Miejskim władzom Kijowa nie trzeba nawet tłumaczyć się przed sądem, dowodząc, że uczczenie takich osób jest przejawem patriotyzmu. Wystarczy już, że upamiętnienie tych działaczy zostało przewidziane Uchwałą Rady Najwyższej Ukrainy „O upamiętnieniu dat pamiątkowych i jubileuszy w 2020 roku”. Podobną uchwałę parlament przyjmuje co roku, i pojawiają się w nich dziesiątki nazwisk i dat.
Zbędne jest przypominanie, że decyzje parlamentu państwa są obowiązkowe na całym jego terytorium, oczywiście także w stolicy. A tymczasem sąd uchyla decyzję stołecznych władz, podjętą w wykonaniu decyzji parlamentu państwa.
Oto takie nasze zdumiewające sprawiedliwość-krzywosądztwo…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
